Uzasadnienie
S.R.-M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia 13 marca 2015 r., znak [...]. Postanowieniem tym, wydanym na podstawie art. 37 k.p.a., uznano za uzasadnione jej zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę S. po wydaniu przez naczelny Sąd administracyjny wyroku w sprawie sygn. II OSK 821/12.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola pozostałych postanowień nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a. Nie należy ono do żadnej z kategorii postanowień wymienionych art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Na takim stanowisku stanął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2259/10 (LEX nr 1145577), wskazując: "Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego". Należy również zauważyć, że na końcu postanowienia znajduje się pouczenie, że jest ono ostateczne, nie przysługuje na nie zażalenie ani skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należało dojść do wniosku, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.