Uzasadnienie
Postanowieniem [....] Burmistrz Gminy S. i, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717 z 2003 roku), ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2004r. nr 204, póz. 2086) oraz art. 106 k.p.a., uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji położonej na działce nr..... w S. przy drodze gminnej nr ewid.....w S., polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku usługowego, przebudowie dachu i zmianie sposobu użytkowania poddasza z przeznaczeniem na cele mieszkalne, budowie przyłącza kanalizacji burzowej, którego inwestorem jest J.P.
W uzasadnieniu organ podał, że działka nr.....w S. położona jest bezpośrednio przy drodze gminnej nr ewid......w S. Po przeprowadzeniu wizji w terenie i zbadaniu akt sprawy organ stwierdził, że obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulega zmianie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A.M. wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
A.M. wskazał, że planowana rozbudowa uniemożliwia mu wykonywanie praw właścicielskich w odniesieniu do jego nieruchomości, co oznacza, iż postanowienie narusza art. 140 w zw. z art. 143 k.c.
Podał również, iż nie został wezwany do udziału w oględzinach nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, co stanowiło naruszenie art. 90 § 2 i 91 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a.
Wskazując na linię orzecznictwa NSA A.M. podał także, odebranie skarżącemu prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak też uchybienie obowiązkowi wezwania do udziału w oględzinach nieruchomości stanowi naruszenie m.in. art. 10 k.p.a. Uchybienia organu l Instancji oznaczają, iż w toku postępowania nie zostały zgromadzone i rozważone wszystkie dowody konieczne do prawidłowego wydania postanowienia w sprawie.
Ponadto zarzucił, że organ l instancji w sentencji decyzji wskazał ogólnikowo ustawę o drogach publicznych nie podając konkretnego przepisu, czym naruszył art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania pełnej podstawy prawnej.
Postanowieniem [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, nr 80, póz. 717 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, póz. 2086 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Następnie organ odwoławczy podał, że organ l instancji dokonał uzgodnień w zakresie swojej właściwości, wyraźnie wskazując, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzono, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulegnie zmianie.
Odnosząc się do zarzutu strony zawartego w zażaleniu Kolegium wskazało, iż postanowienie Burmistrza Gminy S. nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia planowanej inwestycji, a jedynie wskazuje na możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości, która to objęta jest projektem decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zagadnienia objęte przez stronę zarzutami rozstrzygane będą przez właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej na etapie pozwolenia na budowę, w którym to postępowaniu strona będzie brała udział i będzie miała możliwość zajęcia stanowiska.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 140 i 143 kodeksu cywilnego Kolegium wskazało, iż nie może zająć się merytorycznie tymi zarzutami z uwagi na okoliczność, iż podlegają one jurysdykcji sądów powszechnych.
W skardze na powyższe postanowienie A.M. wniósł o zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako utrzymującego w mocy postanowienie dotknięte wadą nieważności polegającą na trwałej niewykonalności (art. 156 §1 pkt 5 w zw. z art. 144 k.p.a.). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spawy, a to art. 140 w zw. z art. 143 k.c. polegające na bezzasadnej odmowie ich zastosowania w toku postępowania administracyjnego,
- b. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spawy, a to art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż procedura uzyskania stanowiska innych organów administracyjnych nastąpiła zgodnie z powyższą regulacją,
- c. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 90 § 2 i 91 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik spawy polegające na przyjęciu, iż odebranie skarżącemu prawa udziału w rozprawie administracyjnej nie stanowiło wady skutkującej koniecznością uchylenia postanowienia organu l instancji. Uzasadniając zarzuty skarżący powtórzył twierdzenia zawarte w zażaleniu od postanowienia organu l instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zgodnie z przepisem art.53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.05.130.1087) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r, II SA 1818/00, LEX nr 53353).
Zajęcie stanowiska w sprawie przez inny organ nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu współdziałającego w postępowaniu, wyznaczony przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., V SA 1451/99, LEX nr 49284, oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., V SA 609/01, LEX nr 79240).
Dlatego też, stosownie do przepisu art.35 ust.3 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U.04.204.2086) uzgodnienie w niniejszej sprawie dotyczy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego.
Aktualne brzmienie tego przepisu dostosowane zostało do treści nowych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717) oraz do zmienionych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016), w tym również rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało, jak stwierdzono w jego uzasadnieniu, po przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego - wizji w terenie. O przeprowadzeniu tej czynności strony nie zostały zawiadomione, a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego dokonanie tej czynności.
W aktach administracyjnych brak jest nadto wniosku inwestora, w związku z tym nie wiadomo jak określił on planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu oraz potrzeby inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej.
Organ uzgadniający winien wiedzieć na czym polega planowana zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego.
W aktach znajduje się jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, w których brak powyższych danych.
Ponieważ organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie dotychczasowej obsługi komunikacyjnej działki inwestora, twierdzenie, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulegnie zmianie, jest gołosłowne.
Nadto, z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika gdzie położona jest działka skarżącego. Organ nie dokonał też w tym zakresie żadnych ustaleń.
Uchybień tych nie usunął organ odwoławczy.
Ani organ l, ani II instancji nie określił nawet zakresu dokonywanego uzgodnienia.
Powyższe upoważnia do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tego powodu Sąd nie wypowiada się co do zastosowania przez organy prawa materialnego, gdyż subsumcja przepisu nastąpiła z naruszeniem zasad procesowych.
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego przepisu i art.200 ppsa orzeczono jak w sentencji.