Uzasadnienie
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie M. S.-T. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała w nim, że w razie nieuwzględnienia wniosku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej polegających na rozpoczęciu przez inwestora budowy. Zdaniem skarżącej projektowana budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi stanowi trwałą i trudno odwracalną zmianę rzeczywistości. Nadto podniosła, że kontynuacja prac budowlanych przez inwestora, w przypadku gdy zostaną one uznane za wadliwe, będzie powodować negatywne konsekwencje nie tylko dla skarżącej, lecz również dla inwestora budowy. Pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. skarżąca ponownie zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że z dniem 16 kwietnia 2018 r. zostały podjęte prace budowalne polegające na wykonywaniu wykopu pod budowę za pomocą ciężkiego sprzętu, co skutkuje przemieszczeniem dużych mas ziemnych i zmianą ukształtowania zbocza. Podjęte czynności, według skarżącej, powodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, dlatego też jej wniosek jest uzasadniony.
Stosownie do przepisu 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym podkreślić, że to na autorze wniosku spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej. Jej wniosek opiera się na obawach, że przed wydaniem wyroku inwestor rozpocznie budowę, która będzie naruszać uprawnienia i interesy skarżącej. W istocie jednak jako podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca powołuje jej wadliwość – co będzie przedmiotem oceny dokonywanej na rozprawie. Rozprawa ta została wyznaczona na dzień 19 czerwca 2018 r., czyli w bardzo krótkim okresie. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Jeżeli więc zarzuty skargi okażą się skuteczne, to już od dnia wyroku zaskarżona decyzja przestanie wywoływać skutki prawne.
Również argument, iż to inwestorowi grozi znaczna szkoda nie może odnieść skutku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 22/05 "Kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd rozstrzygnie wniesioną przez sąsiada skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się wyłącznie ryzyko inwestora, który musi być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wznoszonego obiektu budowlanego".
Wobec powyższego Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.