Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 498/11

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z 29 listopada 2002 r., na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z 7. 07.1994 r. Prawo budowlane (Dz,U. z 2000 r., Nr 106, póz. 1126 ze zm.) udzielił H.K., J.K. i i J.K. pozwolenia na wznowienie i ukończenie robót budowlanych związanych z dalszą budową budynku handlowo-usługowego według przedłożonego zamiennego projektu dokończenia budowy zgodnie z decyzją nakazową organu z 29.

1. 07. 2002 r. Jednocześnie na inwestorów został nałożony obowiązek uzyskania po zakończeniu robót budowlanych decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postanowieniem z 28.

1. 06. 2002 r. wstrzymano roboty budowlane z uwagi na istotne odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w decyzji Starosty S. z 5.
2. 10. 2001 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Następnie wskazaną wyżej decyzją z 29.

1. 07. 2002 r. na inwestorów nałożono obowiązek przedstawienia stosownej dokumentacji technicznej w celu doprowadzenia popełnionej samowoli do stanu zgodnego z prawem.

Inwestor wywiązał z nałożonego obowiązku, a obecnie wprowadzona zmiana funkcji budynku z handlowo- przemysłowego na handlowo- usługowy (sklep odzieżowy, pralnia ekologiczna oraz myjnia ręczna i mechaniczna samochodów osobowych) nie narusza obowiązujących ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego danego terenu i została pozytywnie zaopiniowana pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych, jak też pod względem zgodności z BHP i wymaganiami ergonomii.

Od decyzji tej odwołał się E.W. Zarzucił, że organ l instancji wydał przedmiotową decyzję nie mając decyzji Urzędu Miasta o warunkach zabudowy w związku z lokalizacją myjni w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych. Nadto wskazał, że Starosta S. podzielił jego punkt widzenia o samowoli budowlanej i decyzją z 25.

1. 10. 2002r. uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę. Wniósł również o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od sprawy z uwagi na jego stronnicze działanie w sprawie.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 10 marca 2003 r. znak: [....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Zgodnie bowiem z powołanym w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 a Prawa budowlanego po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tj. po wykonaniu określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania zezwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

Organ wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót jest równorzędna z pozwoleniem na budowę. Dlatego też Starosta S. zasadnie wydał decyzję z 25.

1. 10. 2002 r. znak: [....], którą, na podstawie 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił decyzję z 5.

1. 10. 2001 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, zbędne było uzyskiwanie przez inwestora ponownej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ lokalizacja została rozstrzygnięta na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Wówczas określona w decyzji Burmistrza Miasta S. z 25.

1. 01. 2001 r. funkcja budynku jako handlowo-przemysłowa była zgodna ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta S. W trakcie prowadzonego postępowania organ l instancji ustalił, że wprowadzona obecnie zmiana funkcji budynku z handlowo-przemysłowego na handlowo-usługowy nie narusza obwiązujących obecnie ustaleń ww. planu. Przedmiotowy obiekt znajduje się bowiem na terenie oznaczonym symbolem E 22 MNR przewidzianym do realizacji budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Ustalenia ogólne do tego planu - rozdział VIlic - dopuszczają, dla terenów mieszkalnictwa niskiej intensywności zabudowy (MNR), lokalizację usług wbudowanych w budynki istniejące, jak również lokalizacje obiektów usługowych wolnostojących, nie powodujących pogorszenia stanu środowiska, których uciążliwość zamknie się w granicach własnej działki. Natomiast przewidywana obecnie funkcja budynku, jako handlowo-usługowa, z projektowaną myjnią ręczną i mechaniczną samochodów osobowych, nie należy do przedsięwzięć powodujących pogorszenie stanu środowiska, ponieważ obiekty o takiej funkcji nie zostały ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 24.
2. 09. 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz; U. Nr 179, póz. 1488).

Nadto ŚWINB w K., odwołując się do treści art. 25 § 1 kpa, wskazał, że brak jest podstaw do wyłączenia organu l instancji od załatwienia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł E.W. w dniu 18.

04. 2003 r. (data stempla pocztowego), domagając się jej unieważnienia. Zarzucił niezgodność decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu inwestycji przewiduje zabudowę jednorodzinną i zagrodową. Podniósł również, że sąsiedztwo sklepu, myjni "samochodowej, pralni ekologicznej jest uciążliwe.

W odpowiedzi na skargę, a [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 p.p.s.a.

Termin do wniesienia skargi do sądu na decyzję organu administracji publicznej określony został w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W niniejszej sprawie E.W. złożył skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 10 marca 2003 r. znak: [....] w dniu 18 kwietnia 2003 r.

Jak wynika z przedłożonych do akt administracyjnych sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłki pocztowej zawierającej ww. decyzję organu odwoławczego decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 17 marca 2003 r. Z załączonego potwierdzenia wynika, iż skarżący osobiście odebrał w dniu 17 marca 2003 r. przedmiotową decyzję. Powyższe oznacza, że dla E.W. termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 marca 2010 r. upłynął 16 kwietnia 2003 r. A zatem skarga, która została wniesiona przez E.W. w dniu 18 kwietnia 2003 r. - została wniesiona z uchybieniem terminu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 §1 pkt. 2 ustawy p.p.s.a skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić.