Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. J. M., reprezentowany przez radcę prawnego J. J. działając w imieniu Prezydenta Miasta wniósł skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 października 2014 r., znak: [...] przywracające spółce "Z" sp. z.o.o. S.K.A z siedzibą w K. termin do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia 25.06.2014r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 lipca 2014 r. uczestnik postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej "Rozbudowa ulicy M. i ulicy A. w K. (...)" spółka "Z" sp. z o.o. złożyła zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia 25.06.2014 r, a następnie pismem z 5 sierpnia 2014 r. wycofała to zażalenie.
Jednak już pismem z dnia 16 września 2014 roku Spółka wycofała wcześniejsze oświadczenie zawarte w piśmie z 5 sierpnia 2014 r.
Na skutek cofnięcia zażalenia przez spółkę Organ II instancji Wojewoda rozstrzygnął merytorycznie wniosek spółki z dnia 24 lipca 2014 r. wydając postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z Starosty [...] z dnia 25.06.2014r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący w uzasadnieniu podnosi, iż wydanie postanowienia przez Wojewodę stanowi naruszenie art. 147 k.p.a z w uwagi brak zbadania skuteczności cofnięcia skargi przez Spółkę przez Wojewodę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody [...] nie jest postanowieniem zaskarżalnym, kończącym postępowanie aktem administracyjnym czy postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, które podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Postanowienie to może być uznane za orzeczenie wpadkowe (incydentalne), wydane "pobocznie" w stosunku do głównego postępowania administracyjnego, w którym zapadło (lub zapadnie) orzeczenie merytoryczne, rozstrzygające o istocie sprawy i tylko to rozstrzygnięcie może być zaskarżone do sądu. Zażalenie nie przysługuje bowiem w innych sytuacjach niż wskazane w ustawie, a więc ewentualne niezadowolenie z motywów rozstrzygnięcia wpadkowego nie może być rozpoznane w skardze na rozstrzygnięcie kończące merytorycznie sprawę. Ta okoliczność powoduje, że wniesienie przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W myśl powołanego art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zatem, jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają postanowienia o charakterze wpadkowym (incydentalnym), które odpowiadają treści odwołania, ponieważ z samej ich istoty wynika, że odpowiadają one treści wnioskowanej przez skarżącego, a przede wszystkim nie kończą postępowania w sprawie, czyli nie mają charakteru orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty (merytorycznie).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 października 2014 r. nie należy do żadnej z tych kategorii. Przedmiotowe postanowienie nie rozstrzyga bowiem sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia nie jest ono również postanowieniem, na które w myśl art. 141 k.p.a. służy zażalenie. Stosownie bowiem do treści art. 141 k.p.a. zażalenie, będące środkiem zaskarżenia od postanowień, przysługuje tylko w razie, gdy tak stanowi Kodeks postępowania administracyjnego, zaś kodeks w sytuacji takiej jak rozpoznawana w niniejszej sprawie nie przewiduje środka zaskarżenia.
Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, że postanowienie z dnia 30 października 2014 r. zawierało błędne pouczenie o przysługującej do sądu administracyjnego skardze. Wprawdzie takie błędne pouczenie nie może szkodzić stronie (art. 112 k.p.a.) jednakże okoliczność ta nie może skutkować dopuszczalnością skargi. Byłoby to sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Konkludując wskazać należy, że zaskarżone postanowienie, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, czyli jako takie które nie wyczerpało znamion postanowienia podlegającego, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego - nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Na marginesie odnotować jedynie należy, że wnoszący skargę fachowy pełnomocnik źle określił stronę skarżącą. Z całą pewnością w niniejszej sprawie nie jest to Prezydent Miasta (który w niniejszej sprawie nie występował jako strona postępowania i nie ma własnego interesu prawnego), ale jest nią Gmina Miejska, która była stroną postępowania (jest inwestorem i ma swój interes prawny do udziału w tym postępowaniu). Prezydent Miasta występował tu jedynie jako podmiot reprezentujący Gminę Miejską na zewnątrz zgodnie z treścią art.31 ustawy o samorządzie gminnym z 8.03.1990r. – o czym fachowy pełnomocnik powinien niewątpliwie wiedzieć.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
O zwrocie wpisu sądowego w wysokości 100 zł (słownie sto złotych) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli jak w pkt II postanowienia.