Uzasadnienie
Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę nr XIII/105/03 Rady Gminy w Oświęcimiu z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu położonego w sołectwie Babice (ul. Greglów, ul. Spacerowa, ul. Załawie).
Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym wskazano "art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a." (k. 23).
Powyższe wezwanie – doręczone skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2024 r. (k.
- 29) – pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3) albo jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).
W ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, jednakże – z powodów, o których niżej – podstawą tego odrzucenia winien być art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a nie wskazany w zarządzeniu art. 58 § 1 pkt 3. Będzie to miało wpływ na sposób zaskarżenia niniejszego orzeczenia: gdyby bowiem Sąd odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to stronom przysługiwałoby zażalenie (art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a.); skoro jednak Sąd odrzuca skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to stronom przysługiwać będzie skarga kasacyjna (art. 173 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: "nowelizacja"), art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu nadanym nowelizacją) oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w brzmieniu nadanym nowelizacją) stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (1 czerwca 2017 r.).
Zaskarżoną uchwałę podjęto wcześniej, toteż w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 101 u.s.g. w brzmieniu: "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".
Nowelizacja uchyliła art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a, który stanowił, że "skarga w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, powinna zawierać dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa". W zakresie uchylanego przepisu nowelizacja nie zawiera jednak żadnych przepisów intertemporalnych, a zatem stosować należy art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a w brzmieniu nadanym nowelizacją (brak treści wynikający z uchylenia przepisu). Innymi słowy, brak ww. dowodu nigdy, tj. niezależnie od daty podjęcia zaskarżonej uchwały, nie stanowi braku formalnego skargi (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 675/18).
Pozostawienie przez skarżącego wezwania bez odpowiedzi pozwala przyjąć, że przed wniesieniem skargi nie wezwał on właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji) i zwrócił skarżącemu cały uiszczony wpis (k. 12, k.
- 22) na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).