Uzasadnienie
Starosta T. decyzją z dnia 18 lipca 2005 r. udzielił Bankowi [....] w N. pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie w/w muru oporowego dla zabezpieczenia posesji położonej na działce Nr [....], przy ul. [....].
W dniu [....] grudnia 2007 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. skierował do Starosty T. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 133 prawa wodnego w sprawie nałożenia na adresata w/w pozwolenia wodno-prawnego obowiązku wykonania ekspertyzy stwierdzającej, czy obiekt ten jest dopuszczalny z punktu widzenia utrzymania koryta, zapewnienia warunków swobodnego spływu wód i wpływu na przeciwległy brzeg, a następnie w razie takiej potrzeby o dokonanie zmiany warunków określonych w przyznanym uprawnieniu.
Starosta T. decyzją z dnia 2 grudnia 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie nałożenia na inwestorski obowiązku wykonania ekspertyzy muru oporowego.
W uzasadnieniu Starosta napisał, że w dniu 27 grudnia 2007 r. wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, nakładające na inwestorów obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej postawionego muru. W dalszej kolejności została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana decyzja z dnia 26 lutego 2008 r. o nakazie rozbiórki. Wobec powyższego Urząd uznał, ze wydawanie decyzji nakazującej wykonanie ekspertyzy dla budowli, która być może zostanie wkrótce wyburzona, jest przedwczesne. W sytuacji, gdy wyniki wizji lokalnej potwierdziły nieprawidłowe wykonanie urządzenia wodnego zbędne jest wykonywanie ekspertyzy, która mogłaby ten fakt jedynie potwierdzić.
Napisano dalej, że nie istnieją dostateczne podstawy do podejmowania czynności do czasu rozstrzygnięcia spraw budowlanych. Ze zgromadzonych w tej sprawie dokumentów wynika bowiem, że nie jest rozstrzygnięta sprawa wznowienia postępowania w/s wydanego pozwolenia na budowę, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało uchylone, wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja o nakazie rozbiórki przedmiotowego muru została uchylona w całości a postępowanie umorzone a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Od w/w decyzji Starosty T. wpłynęły dwa odwołania.
J.S., właściciel sąsiedniej nieruchomości Nr [....], w swoim odwołaniu napisał, że postępowanie powinno być zapoczątkowane wykonaniem, przez niezależnego rzeczoznawcę, ekspertyzy stwierdzającej, jak daleko dany obiekt odbiega od planu i zezwolenia na budowę oraz czy wykonany nielegalnie, niezgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami techniczno - wytrzymałościowymi, pod względem bezpieczeństwa nie stanowi zagrożenia dla życia osób trzecich.
J S. napisał dalej, że zaprojektowany a następnie wykonany nielegalnie "mur oporowy", nie służy regulacji potoku lecz ma na celu powiększenie posesji przy ul. [....]. Zdaniem odwołującego się decyzja, jak też poprzedzające ją postępowanie wykazują liczne i istotne naruszenia przepisów prawa materialnego.
Drugie odwołanie wniósł pełnomocnik J. P., M. B. i W. P. Zarzucił on rażące naruszenie art. 133. ust.
- 1. prawa wodnego oraz art. 7,10 i 77§ 1 K.p.a.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 2 lutego 2009 r. Nr [....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu napisał, że większość zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, formułowanych przez J.S., nie dotyczy zaskarżonego rozstrzygnięcia Starosty, lecz są to przesłanki, stanowiące podstawę do stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 maja 2005 r. o warunkach zabudowy.
Na w/w decyzję Dyrektora RZGW w K. J.S. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Napisał on, że pozwolenie wodno-prawne, zostało całkowicie naruszone wykonana budowla, tzw. "muru oporowego", znacznie odbiega od projektu oraz warunków przyjętych w decyzji. J.S. podniósł, że jako strona, ma prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy stanowiącej przedmiot procesu. Dopóki w toczącej się sprawie występują elementy materialnego stosunku prawnego, obejmującego przedmiot postępowania, organ nie ma prawa do umorzenia postępowania bądź utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 105 k.p.a. decyzja o umorzeniu postępowania może być wydana, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Warunkiem umorzenia postępowania jest zatem zniknięcie jego przedmiotu, którym jest indywidualna sprawa administracyjna.
W analizowanym tu przypadku sprawa ta polega na powiązaniu treści art. 133 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, póz. 2019 z późn. zm.) z sytuacja faktyczną, w której inwestorki wzniosły mur oporowy, przez co mogły naruszyć interesy osób trzecich lub zmienić sposób użytkowania wód potoku B. Sprawa ta istnieje i wymaga wydania decyzji merytorycznej a nie decyzji o umorzeniu postępowania, która ma charakter procesowy. Różnorakie fakty z zakresu regulacji prawa budowlanego, które w opisywanej sytuacji wplatają się w zagadnienie wodno prawne nie mogą być traktowane, jako prowadzące do bezprzedmiotowości postępowania wodno prawnego. W szczególności to, że w postępowaniu budowlanym stwierdzono nieprawidłowe wykonania urządzenia wodnego nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania wodno prawnego. Tak samo nie ma tu znaczenia fakt, że w sprawie muru oporowego toczyły się lub toczą różnorakie postępowania budowlane. Ich rozstrzygnięcie może ewentualnie stanowić zagadnienie wstępne dla postępowania wodno prawnego, ale nie może spowodować jego bezprzedmiotowości.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy obu instancji działały niezgodnie z art. 105 k.p.a. i z tego powodu orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 tejże ustawy.