Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. "Z" sp. z o.o. S.K.A z siedzibą w K. reprezentowana przez B. M. - Prezesa Zarządu, wniosła skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 października 2014 r., znak: [...] przywracające spółce termin do złożenia zażalenia na decyzję Starosty [...] z dnia 25.06.2014r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody [...] nie jest postanowieniem zaskarżalnym, kończącym postępowanie aktem administracyjnym czy postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, które podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Zaskarżone postanowienie w istocie odpowiada treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia złożonego przez skarżącego, a jedynie jego uzasadnienie dotyczące kwestii ustalenia interesu prawnego budzi wątpliwości skarżącego. Postanowienie to może być uznane za orzeczenie wpadkowe (incydentalne), wydane "pobocznie" w stosunku do głównego postępowania administracyjnego, w którym zapadło (lub zapadnie) orzeczenie merytoryczne, rozstrzygające o istocie sprawy i tylko to rozstrzygnięcie może być zaskarżone do sądu. Zażalenie nie przysługuje bowiem w innych sytuacjach niż wskazane w ustawie, a więc ewentualne niezadowolenie z motywów rozstrzygnięcia wpadkowego nie może być rozpoznane w skardze na rozstrzygnięcie kończące merytorycznie sprawę. Ta okoliczność powoduje, że wniesienie przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) zgodnie, z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W myśl powołanego art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zatem, jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają postanowienia o charakterze wpadkowym (incydentalnym), które odpowiadają treści wnioskowanej przez skarżącego, a przede wszystkim nie kończą postępowania w sprawie, czyli nie mają charakteru orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty (merytorycznie).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 października 2014 r. nie należy do żadnej z tych kategorii. Przedmiotowe postanowienie nie rozstrzyga bowiem sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia nie jest ono również postanowieniem, na które w myśl art. 141 k.p.a. służy zażalenie. Stosownie bowiem do treści art. 141 k.p.a. zażalenie, będące środkiem zaskarżenia od postanowień, przysługuje tylko w razie, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego, zaś kodeks w sytuacji takiej jak rozpoznawana w niniejszej sprawie nie przewiduje środka zaskarżenia.
Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, że postanowienie z dnia 30 października 2014 r. zawierało błędne pouczenie o przysługującej do sądu administracyjnego skardze. Wprawdzie takie błędne pouczenie nie może szkodzić stronie (art. 112 k.p.a.) jednakże okoliczność ta nie może skutkować dopuszczalnością skargi. Byłoby to sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Konkludując wskazać należy, że zaskarżone postanowienie, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, czyli jako takie które nie wyczerpało znamion postanowienia podlegającego, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego - nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
O zwrocie wpisu sądowego w wysokości 100 zł (słownie sto złotych) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli jak w pkt II postanowienia.