Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2019 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej, jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] w prawo własności.
Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. [...] w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 219 w związku z art. 17 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej także "k.p.a") oraz art. 1 ust. 1, 2, 3 i 5, art. la ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 139, zwanej dalej u.p.uż.w.).
W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] w prawo własności.
Przedmiotowy wniosek został złożony z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Przytoczono treść art. 1 oraz art. 2 ust. 1 u.p.pr.uż.w. Z przepisów tych – zdaniem Kolegium – jasno wynika, że obiekty i urządzenia budowlane niemieszkalne, aby mogły podlegać powyższej regulacji, muszą znajdować się na tym samym gruncie, co budynki mieszkalne. Potwierdza to przepis art. 1 ust. 5 u.p.pr.uż.w., który stanowi, że obiekty i urządzenia budowlane, o których mowa z ust. 2, z dniem przekształcenia stają częścią składową gruntu, na którym znajdują się budynki mieszkalne.
Oznacza to, że jeżeli obiekty i urządzenia budowlane stanowią odrębną nieruchomość od budynków mieszkalnych, dla których urządzone są odrębne księgi wieczyste, to nawet gdy umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z nich nie podlegają cytowanej regulacji. Nie dzielą w takiej sytuacji losu prawnego budynku mieszkalnego.
Konieczne zatem dla przedmiotowego przekształcenia jest zaistnienie dwóch warunków:
- 1) wskazane obiekty muszą znajdować się na tej samej nieruchomości co budynek mieszkalny, a co za tym idzie muszą dzielić jej los prawny,
- 2) musi również istnieć związek funkcjonalny pomiędzy korzystaniem z budynków mieszkalnych a funkcją realizowaną przez te obiekty.
Jeżeli taki związek nie istnieje albo jeżeli wskazane w przepisie obiekty niemieszkalne znajdują się na innej nieruchomości - przekształcenie nie nastąpiło.
Ww. ustawa nie definiuje pojęcia nieruchomości, wobec czego słusznie strona odwołała się do definicji nieruchomości zawartej w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Sąd Najwyższy w uchwale z 21 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 8/13 wskazał, że dominująca w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest koncepcja przewidująca pierwszeństwo wieczystoksięgowego modelu nieruchomości, w myśl której nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą, natomiast w braku księgi wieczystej sąsiadujące ze sobą grunty należące do tego samego podmiotu stanowią jedną nieruchomość (por. uchwały SN z 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZP 24/06, z 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt III CZP 27/07, z 26 lutego 2003 r., sygn. akt II CKN 1306/00, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt IV CSK 278/11).
Sąd Najwyższy podkreślił, że gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta, obowiązuje reguła "jedna księga wieczysta - jedna nieruchomość", odnosząca się także do graniczących ze sobą nieruchomości, które stanowią własność tej samej osoby, a ponadto do nieruchomości stanowiących całość gospodarczą, ale nie graniczących ze sobą. Sąd Najwyższy podkreślił także, że odmienny pogląd godzi w podstawową funkcję ksiąg wieczystych, jaką jest ustalenie stanu prawnego wpisanej do księgi wieczystej nieruchomości, jako odrębnego przedmiotu własności i samoistnego przedmiotu obrotu prawnego (art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Jest on także niezgodny z ustawową zasadą (art. 24 tej ustawy), że dla każdej nieruchomości prowadzi się oddzielną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Uznanie księgi wieczystej za czynnik wyodrębniający nieruchomość najlepiej zapewnia bezpieczeństwo obrotu nieruchomościami, a względy systemowe sprzeciwiają się przypisywaniu pojęciu nieruchomości gruntowej innego znaczenia w obrębie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 46 § 1 k.c.
Dalej stwierdzono, że organ I instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, zaś interpretacja ww. przepisów dokonana przez stronę i zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie poza sporem jest, że działka nr [...] wpisana jest do księgi wieczystej nr [...], natomiast sąsiednia działka zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym skarżącej wspólnoty wpisana jest do księgi wieczystej nr [...] Powyższe fakty potwierdza też treść zażalenia, w którym strona przyznaje, że dla każdej z ww. działek prowadzona jest odrębna księga wieczysta. Wobec tego, wbrew twierdzeniom zażalenia, nie stanowią one jednej nieruchomości w znaczeniu wieczystoksięgowym. Wynika to wprost z treści księgi wieczystej ww. nieruchomości, jak też ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów.
Niesporne jest również, że działka nr [...] nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy, gdyż na nieruchomości tej nie jest posadowiony budynek mieszkalny jednorodzinny ani wielorodzinny, w którym co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne. Na działce tej znajduje się wyłącznie budynek niemieszkalny, co jednoznacznie wynika ze znajdującej się w akta sprawy informacji z kartoteki budynków. Z treści zażalenia wynika też, że przez działkę tę przebiegają sieci uzbrojenia terenu zapewniające media dla budynku na dz. nr [...], jak też dojazdy i dojścia umożliwiające dostęp tego budynku wielorodzinnego do drogi publicznej.
Zdaniem Kolegium, samo istnienie na dz. nr [...] budynku niemieszkalnego, jak też sieci i dróg dojazdowych umożliwiających prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego położonego na działce sąsiedniej nr [...] nie powoduje, że nieruchomość ta staje się z tej przyczyny zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów. Wprawdzie przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.pr.uż.w. przewiduje możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, na których znajdują się inne obiekty budowlane i urządzenia budowlane, ale muszą to być grunty, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 lub 2, tj. zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym lub wielorodzinnym. Wówczas przekształcenie zabudowanego gruntu następuje wraz z tymi obiektami lub urządzeniami. Wskazane obiekty muszą znajdować się na tej samej nieruchomości, co budynek mieszkalny, a co za tym idzie muszą dzielić jej los prawny.
W sytuacji, gdy obiekty te będą znajdowały się na innej nieruchomości, o odrębnym stanie prawnym, nie podlega ona przekształceniu. Oceny tej nie zmienia zamiar złożenia przez Żalącą wniosku o połączenie obu działek do jednej księgi wieczystej i prawna możliwość takiego działania, jako że na dzień orzekania przez Kolegium niewątpliwie każda z ww. działek wpisana jest do odrębnej księgi wieczystej i stanowi odrębną nieruchomość.
Wobec powyższych okoliczności tut. Kolegium uznało, że ww. przepisy nie mogły w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania i słusznie organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej, jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] położonej przy ul. [...] w prawo własności.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że przedmiotowy grunt (działka [...]) nie jest objęty działaniem ww. ustawy;
- - art. 5 ust. 1 ustawy z 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276 z późn.zm) poprzez niezastosowanie się do tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że zapis w kartotece budynków stanowi podstawę dla przyjęcie, że na działce [...] znajduje się budynek i że jest to budynek niemieszkalny;
- - art. 46 kodeksu cywilnego przez zastosowanie wyłącznie "modelu" wieczystoksięgowego nieruchomości i pominięcie pojęcia nieruchomości w znaczeniu prawnomaterialnym, uzasadniając to że taki czynnik wyodrębniający nieruchomość "najlepiej zapewnia bezpieczeństwo obrotu nieruchomościami" i że "względy systemowe sprzeciwiają się przypisywaniu pojęciu nieruchomości gruntowej innego znaczenia" nie wskazując jakie i w obrębie jakiego systemu mają to być "względy systemowe".
- - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, w tym zwłaszcza niewystarczające rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego i tym samym wydanie rozstrzygnięcia, które rozmija się z określonym w uzasadnieniu przepisu, stanowiącego podstawę przekształcenia, celem tego przekształcenia, a w szczególności objęcie przekształceniem wszystkich użytkowników wieczystych gruntów zabudowanych budynkami mieszkalnymi wraz z towarzyszącymi obiektami umożliwiającymi prawidłowe korzystanie z nieruchomości na cele mieszkaniowe;
- - art. 8 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady obiektywnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy poprzez przyjęcie za kartoteką budynków, że na działce nr [...] obr. [...] jednostka ewid. [...] położonej przy ulicy [...] znajduje się budynek niemieszkalny, a brak przyczyny odmówienia Skarżącemu prawa wiarygodności jego twierdzeń, że na działce nie jest zlokalizowany żądny budynek oraz odmówieniu wiarygodności załączonej mapie zasadniczej.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem skargi jest zasadność wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej, jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] w prawo własności.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 916 ze zm.) - dalej jako "ustawa przekształceniowa - z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.
Na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy przekształceniowej podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem", wydawane przez:
- 1) starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa;
- 2) dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa lub dyrektora oddziału regionalnego Agencji Mienia Wojskowego - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują te podmioty;
- 3) odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego;
- 4) dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonuje ten podmiot.
W istocie spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy przedmiotowa działka jest "nieruchomością zabudowaną na cele mieszkaniowe" i w konsekwencji podlega przepisom ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – jak twierdzi strona skarżąca, czy też nie - jak twierdzą organy orzekająca w sprawie.
Poza sporem pozostaje, że przez nieruchomość przebiegają sieci i drogi dojazdowych umożliwiając prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego położonego na działce sąsiedniej nr [...]. Sporna jest natomiast kwestia istnienia na tej działce budynku niemieszkalnego – kwestia ta zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia.
Jak już wcześniej wskazano, w myśl art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej jej zakres, a zarazem skutek w postaci przekształcenia użytkowania wieczystego we własność obejmuje tylko grunty zabudowanych na cele mieszkaniowe. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
- 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub
- 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub
- 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
W świetle takiego brzmienia przepisu, a zwłaszcza użytego w nim określenia "wyłącznie" nie budzi wątpliwości, że grunty niezabudowane oraz grunty zabudowane budynkami niemieszkalnymi nie podlegają zapisom ustawy, niezależnie od ich przeznaczenia oraz funkcjonalnego powiązania z gruntami zabudowanymi na cele mieszkaniowe.
Takie też stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 września 2019 r., sygn. II SA/Łd 435/19, LEX nr 2721648 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. I SA/Wa 1323/19, LEX nr 2781880). Na szczególną uwagę zasługuje uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Kr 505/20 (LEX nr 3039259), w którym stwierdzono: "W niniejszej sprawie nie jest sporne, że objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia nieruchomość nie jest zabudowana jakimikolwiek budynkami, a stanowi drogę, która umożliwia dojazd do budynków mieszkalnych położonych na innych nieruchomościach, znajdują się na niej infrastruktury techniczne dla tych budynków czy doprowadzające do nich ciągi piesze. Nieruchomość ta nie znajduje się zatem na tej samej nieruchomości, co budynek mieszkalny, a w konsekwencji nie dzieli losu prawnego tej ostatniej nieruchomości.
W tej sytuacji prawidłowo uznały organy, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia warunku przekształcenia wskazanego w przepisach ustawy, wobec czego należało odmówić wydania wnioskowanego zaświadczenia. Na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła mieć wpływu zawarta w skardze argumentacja, że nieruchomość umożliwia racjonalne i prawidłowe korzystanie z budynków mieszkalnych, gdyż stanowi drogę, do której te budynki mają dostęp, czy zawiera sieci techniczne biegnące do budynków. Jak już wskazano powyżej, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wyłącznie okoliczność czy objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Co do wykładni funkcjonalnej, to Sąd nie podziela opinii wyrażonej w skardze, jakoby taka wykładnia prowadziła do innych wniosków niż językowa. Istotą omawianego uwłaszczenia jest uzyskanie prawa własności nieruchomości zabudowanych budynkami z lokalami mieszkalnymi, a nie ujednolicanie stosunków własnościowych na danym terenie.
Gdyby było inaczej, ustawodawca wprowadziłby kompleksowe przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tymczasem w tym przypadku beneficjentami są właściciele gruntów zabudowanych budynkami mieszkaniowymi".
Podzielając w całości te rozważania należy stwierdzić, że w zaskarżonym postanowieniu właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych.
Strona skarżąca zarzuca m. in. naruszenie przepisów postępowania przez błędne ustalenie - za kartoteką budynków, że na działce nr [...] obr. [...] jednostka ewid. [...] położonej przy ulicy [...] znajduje się budynek niemieszkalny.
Okoliczność ta jest nieistotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Jak wynika z omówionych wcześniej przepisów zarówno w sytuacji, gdy dana nieruchomość nie jest w ogóle zabudowana, jak również wówczas, gdy jest zabudowana wyłącznie budynkiem niemieszkalnym – nie podlega regulacjom ustawy przekształceniowej. Kluczową okolicznością jest to, czy znajduje się na niej budynek mieszkalny, co niewątpliwie w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Omawiany zarzut nie może odnieść skutku.
Zarzuty skargi koncentrują się na kwestii zastosowania właściwej definicji pojęcia "nieruchomości" – strona skarżąca wywodzi, że należało w niniejszej sprawie zastosować przepis zawarty w art. 46 kodeksu cywilnego, a nie tzw. wieczystoksięgowy model nieruchomości. Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Skarżąca podkreśla, że z punktu widzenia przepisów kodeksu cywilnego nieruchomością jest teren stanowiący własność jednego podmiotu otoczony od zewnątrz gruntami innych podmiotów bez jakiegokolwiek nawiązania do ksiąg wieczystych i na poparcie swojej tezy przywołuje stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu prawnym uchwały z dnia 27.12.1994 r. (III CZP 158/94) opublikowana w OSNC 1995, Nr 4, poz. 59).
W innym miejscu jednakże skarżąca przyznaje, że działka [...] wraz ze znajdującym się na niej budynkiem wielorodzinnym, stanowi "wyspę" wewnątrz działki nr [...]. Jak wynika z powołanych wcześniej ksiąg wieczystych zabudowana budynkiem mieszkalnym działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa - Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i jest ze wszystkich stron otoczona działką nr [...] - będącą przedmiotem niniejszego postępowania, a stanowiącą własność Gminy Miejskiej K.. Również według definicji zawartej w art. 46 § 1 kodeksu cywilnego działki te stanowią odrębne nieruchomości.
Argumenty dotyczące funkcjonalnego związania obydwu tych działek nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia – w świetle jednoznacznego brzmienia przepisów ustawy przekształceniowej. Dodatkowo niezasadny jest argument, iż "zastosowanie interpretacji obu organów (...) oznacza, że działka [...] wraz ze znajdującym się na niej budynkiem wielorodzinnym, stanowi "wyspę" z której wyjście zależeć będzie od innych osób, w szczególności właściciela działki [...]". Taka sytuacja trwa już od 2014 roku, kiedy to skarżąca wspólnota zakupiła prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i odmowa przekształcenia użytkowania wieczystego we własność w żaden sposób dotychczasowej sytuacji nie zmienia. Skarżąca pomija również fakt, że jako użytkownik wieczysty działki nr [...] może z niej korzystać w zakresie odpowiadającym prawu użytkowania wieczystego, a właściciel tej działki (Gmina Miejska K.) nie może zabronić korzystania z niej, w szczególności dojścia do budynku przez tę nieruchomość.
Wobec powyższego skargę, jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.