Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w Gorlicach wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bieczu nr 11/27/2018 z dnia 30.11.2018 r. w sprawie ustalenia stawki za pojemniki o określonej pojemności, uiszczanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Biecz, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Małop. 2018 r., póz. 8111). Skarżący zarzucił naruszenie art. 6c ust. 2 w związku z art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r., póz. 1439; dalej u.u.c.g.) oraz art. 7 i 94 Konstytucji RP - poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i ustalenie w par. 3 zaskarżonej uchwały, że miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne - stanowi iloczyn zadeklarowanej ilości pojemników o określonej pojemności, stawki opłaty za pojemnik oraz deklarowanej częstotliwości odbioru odpadów w miesiącu.
Prokurator Rejonowy w Gorlicach wskazał, że art. 6j ust. 3 u.u.c.g. stanowi, że w przedstawionym przypadku, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi wyłącznie iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy.
Skarga domagała się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie tj. w zakresie par. 3.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że art. 6j ust. 3 u.u.c.g. jednoznacznie określa jakie parametry stanowią składowe opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Są to mianowicie: zadeklarowana liczba pojemników oraz stawka opłaty. Tymczasem Rada Miejska w Bieczu, ustalając w par. 3 zaskarżonej uchwały opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, wprowadziła dodatkowy, nieprzewidziany w ustawie parametr tj. deklarowaną częstotliwość odbioru odpadów w miesiącu. Opłata ta ustalona została zatem w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, czym przekroczono upoważnienie ustawowe.
Stanowisko Rady Miejskiej w Bieczu zawarte w odpowiedzi na skargę zawiera żądanie uwzględnienia skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i skutkuje częściowym stwierdzeniem nieważności par. 3 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Bieczu nr 11/27/2018 z dnia 30.11.2018 r. w sprawie ustalenia stawki za pojemniki o określonej pojemności, uiszczanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Biecz, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Małop. 2018 r., póz. 8111).
Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020 r., póz. 713) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podkreślić przy tym należy, że jedynie istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy (por. art. 91 ust. 4 wskazanej ustawy). Przez sprzeczność taką należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por, wyrok NSA z 29.11.2006 r., sygn. akt l OSK 1287/06).
Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że par. 3 tej uchwały częściowo narusza przepisy będące podstawą prawną jej wydania - tj. ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2020 r., póz. 1439; dalej u.u.c.g.). Należy bowiem zauważyć, iż w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, art. 6c ust. 2 u.u.c.g stanowił, iż rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W przypadku takich nieruchomości, obowiązek ponoszenia opłaty powstawał za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstawały odpady komunalne (art. 6c ust. 2 ustawy).
Z kolei art. 6j ust. 3 u.u.c.g. przewidywał, że w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Ostatnio wymieniony przepis nakazywał zaś radzie gminy ustalenie stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności.
Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że organy samorządu terytorialnego, uchwalając akty prawa miejscowego, nie dysponują całkowitą swobodą w kreowaniu treści tego aktu. Muszą bowiem poruszać się w ramach przyznanego w danym przedmiocie upoważnienia ustawowego. Rada gminy nie może zatem ustalić opłaty za pojemnik na odpady komunalne, uiszczanej przez właścicieli niezamieszkałych nieruchomości w sposób inny, niż ten, który wynika bezpośrednio z ustawy.;
przedstawionych powyżej regulacji wynika, że sposób określenia tej opłaty wyznacza iloczyn deklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz ustalonej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tymczasem w par. 3 kontrolowanej uchwały przyjęto, że sposób ustalania miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami pochodzącymi z niezamieszkałych nieruchomości stanowił będzie iloczyn deklarowanej liczby pojemników, ustalonej stawki opłaty jak też deklarowanej częstotliwości odbioru odpadów w miesiącu.
Zauważyć należy, że ostatni ze wskazanych parametrów ustalania przedmiotowej opłaty, nie znajduje umocowania ustawowego. W cytowanych bowiem wyżej przepisach art. 6j ust. 3 w związku z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.u.c.g., takiej możliwości nie przewidziano. Brak jest zatem upoważnienia (kompetencji) rady gminy do uzależnienia wysokości analizowanej opłaty od czynników innych niż ilość pojemników o określonej pojemności i przyjętej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami. Wskazany wyżej przepis art. 6j ust. 3 u.u.c.g. nie przewidywał sposobu ustalania przedmiotowej stawki od deklarowanej częstotliwości dokonywanego odbioru odpadów w miesiącu. Wprowadzenie zatem w par. 3 zaskarżonej uchwały tego dodatkowego parametru do obliczania stawki opłaty -- świadczy o przekroczeniu przez Radę Miejską w Bieczu upoważnienia ustawowego do wydania kontrolowanego obecnie aktu prawa miejscowego. Powyższe nakazywało stwierdzić nieważność przepisu par. 3 zaskarżonej uchwały w części, w której przepis ten przewidywał uzależnienie wysokości opłaty za pojemnik na odpady uiszczanej przez właścicieli niezamieszkałych nieruchomości - od deklarowanej częstotliwości odbioru odpadów w miesiącu.
Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia (pkt l wyroku) jest art. 147 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r.,, póz. 2325). Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części. Zawarte w skardze dalej idąc żądanie Prokuratora Rejonowego w Gorlicach obejmujące stwierdzenie nieważności całego par. 3 uchwały, 3 nie zasługiwało na uwzględnienie! podlegało oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. (pkt II sentencji). W tej bowiem pozostałej części zaskarżony przepis par. 3 uchwały nie jest sprzeczny z prawem.