Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 maja 2012 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw, podnosząc, że wydane rozstrzygnięcie jest niewłaściwe, a stan faktyczny ustalony przez sąd nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Zdaniem skarżącego spełnia on warunki o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 - t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.Niezachowanie powyższego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu, sąd wezwał skarżącego do nadesłania wypełnionego załączonego wniosku PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższy termin upłynął bezskutecznie. Zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 i art. 260 p.p.s.a., orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.