Uzasadnienie
W dniu 26 maja 2015 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód z tytułu renty inwalidzkiej wynosi 800 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi nieruchomość rolna w większości 5 i 6 klasy otrzymana w spadku po rodzicach. Skarżący nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy J. J. podniósł, iż jest osobą niepełnosprawną, ma problemy ze wzrokiem. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej. Nie jest zorientowany w prawie, dlatego prosi o pomoc prawną adwokata z urzędu.
Do wniosku załączone zostały kopie następujących dokumentów: karty informacyjnej leczenia skarżącego z dnia 26 sierpnia 2014 roku, pisma Zespołu Prawa Cywilnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 27 listopada 2014 roku i pisma z Ministerstwa Budownictwa z dnia 8 listopada 2006 roku.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie J. J. wykazał, że nie jest w stanie bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika. Skarżący dysponuje, co prawda, stałym dochodem z renty inwalidzkiej w wysokości 800 zł, jednakże te niewielkie środki w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów jego bieżącego utrzymania i leczenia. Skarżący jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, cierpiącą na niedowład kończyn [...] i afazję po przebytym zawale [...], z utrwalonym migotaniem przedsionków, nadciśnieniem tętniczym, po operacji zaćmy obuocznej, stąd niewątpliwie ponosi koszty koniecznego leczenia. Nie posiada on przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. Posiadane grunty rolne są niskiej klasy. Powołane okoliczności świadczą o tym, że strona może mieć trudności z wygospodarowaniem środków finansowych na pokrycie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Przedstawiona sytuacja pozwala na stwierdzenie, że J. J. spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.