Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia [...] października 1995 r. znak: [...] w sprawie samowolnie dokonanej przebudowy zabudowań mieszkalno – gospodarczych na działce nr ewid. 1 w O. nakazał J.W. dokonania rozbiórki części obiektu.
Organ wskazał w uzasadnieniu, że inwestor zgłosił zamiar wykonania remontu, a zgłoszone roboty nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak roboty budowlane wykonane w obrębie w/w zabudowań (wizja w dniu 24.10.95r.) odbiegały od zadeklarowanych w zgłoszeniu, gdyż inwestor dokonał przebudowy starej części gospodarczej, usuwając starą konstrukcję ścian i więźby, wykonując nową szkieletowo – drewnianą, łącznie ze zmianą formy dachu. Ściany zewnętrzne wykonano z desek. Ściana zachodnia przebudowanej części obiektu została odsunięta o 1,5m w głąb działki w stosunku do starego rzutu tj. na odległość 1,5 m od krawędzi jezdni - drogi Jaszcze. Pozostałe ściany zlokalizowano w obrysie starego rzutu bezpośrednio przy granicy działki. Przebudowana część łącznie ze starą izbą tworzą jeden obiekt. Roboty te wymagały pozwolenia na budowę.
W odwołaniu J.W., wskazał, że na roboty polegające na remoncie uzyskał zezwolenie.
Wojewoda N. decyzją z dnia [...] grudnia 1995r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż nakaz rozbiórki odnosi się do części budynku powstałej jako nowa budowa – konstrukcja i ściany z desek, a inwestor zawiadomił jedynie o zamiarze zmiany pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J.W., wskazując iż przedmiotowy budynek wymagał natychmiastowego remontu, na którego przeprowadzenie uzyskał zgodę organu gminy. Jedyna zmiana konstrukcyjna dotyczyła kształtu dachu - kierunku jego spadku na przybudówce i jego zdaniem przeprowadzone roboty nie mają charakteru samowoli budowlanej. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W myśl tego przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowym wypadku skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, aby w sprawie zachodziły podstawy do zastosowania art. 48 prawa budowlanego. Analiza dowodów zebranych przez organ oraz zarzutów skargi daje raczej podstawę do wyciągnięcia wniosku, że nie tyle doszło do wybudowania części obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, co do zrealizowania innych robót budowlanych, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. W takiej natomiast sytuacji zastosowania winien mieć nie art. 48, lecz art. 50 ówcześnie obowiązującego prawa budowlanego. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie zatem dokładne ustalenie jakie prace zostały przez skarżącego wykonane na działce [...] w O., a następnie rozstrzygnięcie sprawy, przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 152 p.p.s.a.