Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prezes Sądu odmówił D. C. udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 lutego 2019 r.
W decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Sądu Administracyjnego w K..
Pouczenie to jest oczywiście błędne, bowiem sąd administracyjny nie jest organem drugiej instancji rozpoznającym odwołania od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez sądy powszechne, lecz rozpoznaje skargi na decyzje organów II instancji.
Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
- 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
- 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2).
Od zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji niewątpliwie przysługiwało więc odwołanie, ale organem właściwym do jego rozpoznania był nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, lecz Prezes Sądu Okręgowego w K.. Dopiero od ewentualnej decyzji wydanej przez ten ostatni podmiot będzie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. – skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, a zatem jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Błędne pouczenie nie kreuje środka zaskarżenia, który z mocy ustawy jest wyłączony (skarga do sądu administracyjnego od decyzji organu I instancji), jednakże może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – o ile wniosek taki zostanie złożony, oczywiście przy zachowaniu pozostałych wymagań formalnych (zachowanie siedmiodniowego terminu, jednoczesne wniesienie odwołania). Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w doręczonej jej decyzji nie ponosi winy za wynikłe z tego nieterminowe wniesienie właściwego środka zaskarżenia.
W świetle powyższych okoliczności skarga wniesiona na decyzję wydaną przez organ I instancji musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.