Uzasadnienie
1 UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...], adresowaną do "P". sp. z o.o. K. Pl. K. [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. nakazał "P". sp. z o.o. K. Pl. M. [...] zapewnić podróżnym możliwość korzystania z ubikacji na dworcu PKP w M. Termin wykonania ustalono na dzień 31 grudnia 2001r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 5 ustawy z 1963r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, §84 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, §1 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 sierpnia 2001r. w sprawie szczególnych zasad obsługi podróżnych na liniach kolejowych oraz art.27 ust. 1 Ustawy o Inspekcji Sanitarnej.
Od decyzji tej odwołanie wniosła "P". sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 156 §1 pkt 4 kpa, albowiem stroną postępowania powinna być zdaniem odwołującej się "P." S.A. reprezentowana przez Oddział Nieruchomości Zakład w K., która wynajęła na rzecz odwołującej się spółki część obiektu dworca, nie przekazując jej pomieszczeń i urządzeń sanitarnych ogólnodostępnych. Z umowy zaś spółki "P" sp. z o.o. wynika, że do zakresu jej działania nie wchodzi działalność inwestycyjna i remontowa związana z najmem budynków stacyjnych dla realizacji przewozów pasażerskich.
Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8.01.2002r., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, z tym że przedłużył termin wykonania obowiązku zawartego w decyzji do dnia [...] 2002r. W uzasadnieniu powołano się na art. 84 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z którego wynika, że budynek dworca "P" w M. jako budynek użyteczności publicznej winien mieć ogólnodostępne ubikacje dla podróżnych oraz na §1 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 sierpnia 2001r. w sprawie szczególnych zasad obsługi podróżnych na liniach kolejowych, z którego wynika, że przewoźnik kolejowy ma oznaczyć sanitariaty, z których mogliby korzystać podróżni, Zakład Przewozów Regionalnych zaś jest nie tylko użytkownikiem dworca, lecz także przewoźnikiem kolejowym świadczącym usługi w zakresie obsługi podróżnych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "P" sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 4 kpa, albowiem nieruchomościami kolejowymi zarządza "P" S.A., z umowy zaś spółki "P" sp. z o.o. wynika, że do zakresu jej działania nie wchodzi działalność inwestycyjna, remontowa i modernizacyjna związana z najmem budynków stacyjnych. Odnośnie zaś powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obowiązku oznaczenia sanitariatów, z których mogliby korzystać podróżni określonego w §1 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 sierpnia 2001r. w sprawie szczególnych zasad obsługi podróżnych na liniach kolejowych podkreśla, że słowo "oznaczyć" nie jest tożsame ze "zbudowaniem" sanitariatów.
Skarżący nie ma co oznaczać, bo na dworcu w M. nie ma sanitariatów dla podróżnych. Ponadto podkreśla, że naruszone zostały zasady procedury administracyjnej. Organ formalnie nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie zbadał należycie wszystkich okoliczności sprawy a zwłaszcza kompetencji poszczególnych jednostek organizacyjnych działających na terenach kolejowych, ani nie powiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, czym pozbawił skarżącego możliwości złożenia wniosków i wyjaśnień zmierzających do ustalenia wszystkich potencjalnych stron, które powinny brać udział w tym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Dodano, że zaskarżona decyzja nie zobowiązuje do zbudowania toalet, ale do zapewnienia przez przewoźnika możliwości korzystania przez podróżnych z sanitariatów, co mieści się w § 6 ust. 1 pkt 1 litera f umowy spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r., podlega więc rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.
Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na wstępie należy zauważyć, że istnieje sprzeczność pomiędzy powołaną w zaskarżonej decyzji podstawą prawną tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a treścią zawartego w niej rozstrzygnięcia. Powołano bowiem przepis będący podstawą prawną do utrzymania decyzji w mocy, a tymczasem dokonano częściowej zmiany jej treści poprzez zmianę terminu wykonania nałożonych tą decyzją obowiązków.
Za uzasadnione Sąd uznał również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na tym, że organ formalnie nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, ani nie powiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, czym pozbawił stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001r., II SA 1095/00, LEX nr 53441 oraz wyrok NSA z 17 lipca 2003r., SA/Bd 1271/03, ONSA 2004/2/83) brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 §1 kpa.
Zasadny jest również zarzut skargi, że organy administracyjne nie zbadały należycie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza kompetencji poszczególnych jednostek organizacyjnych działających na terenach kolejowych. Uznać zatem należy, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa. Szczególnego podkreślenia wymaga, że ze sposobu oznaczenia adresata decyzji, nie wiadomo dokładnie, kto został uznany za podmiot mający przymiot strony postępowania. Decyzja organu I instancji wskazuje bowiem jako adresata "P" sp. z o.o. K., Pl. K. [...], w wyrzeczeniu zaś decyzji określając zobowiązanego wskazuje "P" sp. z o.o. K., Pl. M. [...]. Tymczasem załączona do akt umowa spółki wskazuje "P" sp. z o.o. z siedzibą w W. Także zatem i ta okoliczność powinna być przez organ należycie wyjaśniona. Brak precyzyjnego oznaczenia strony postępowania narusza art. 107 §1 kpa.
Zastrzeżenia budzą również zbyt lakoniczne uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 §3 kpa.
Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,, stanowiąc podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie w sprawie braku możliwości wykonywania decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.
- - ---------------------- 2