Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 14.
03. 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (jedn. tekst Dz. U. Nr 90 poz. 575 z 1998 r. z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania M. i M. B. od sprzeciwu Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]. 2000 r., znak: [...], przeciwko uruchomieniu kiosku ze sprzedażą artykułów spożywczych zlokalizowanego na placu przed dworcem [...] w [...]- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że na sprzeciw organu I instancji zostało złożone przez stronę odwołanie, w uzasadnieniu którego P.P. B. zarzucają, że działanie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] było: stronnicze, opieszałe i niekompetentne. Ponadto strona uznała, że nie miała obowiązku wcześniejszego uzgodnienia z organami Inspekcji Sanitarnej budowy przedmiotowego kiosku.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Inspektor Sanitarny uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i nie ma podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Dalej organ stwierdził, że jak wynika z dokumentów M. B. pismem z dnia [...]. 2000 r. wystąpił do Inspektora Sanitarnego z prośbą o informację na temat obowiązujących przepisów dotyczących obiektów żywnościowo-żywieniowych. Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...]. 2000 r. poinformował o aktualnie obowiązujących przepisach prawnych. [...]. 2000 r. M. B. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z prośbą o dokonanie odbioru kiosku. Na podstawie przeprowadzonej w dn. [...]. 2000 r. wizji, wydano [...]. 2000 r. sprzeciw przeciwko uruchomieniu kiosku że względów na rażące naruszenie przepisów sanitarno-technicznych. Jak wynika z powyższego zarzut braku informacji i opieszałości w działaniu nie znajduje potwierdzenia w dokumentach.
W kwestii dotyczącej konieczności uzgodnienia dokumentacji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 pkt. 1 e Ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. spełnienie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia z dnia 16.
11. 1992 r. (Dz. U. Nr 91., poz. 456) -rozpoczęcie każdej działalności żywnościowo-żywieniowej wymaga zezwolenia Inspekcji Sanitarnej pierwszej instancji. W ocenie organów uruchamiany obiekt nie spełnia wymogów Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami dodatkowymi dozwolonymi (Dz. U. Nr 30, poz. 377) w następujących punktach: -§ 3.1. -§ 6. -§ 8.1. -§ 11. -§ 19.1. -§ 1.9.11. -§ 2 -brak odprowadzenia ścieków do kanalizacji, -brak bieżącej wody doprowadzonej z wodociągu publicznego, -brak pojemników na odpady, -brak drzwi obitych blachą na całej wysokości, -brak szatni dla personelu, -brak wydzielonego ustępu, -brak wydzielonego miejsca do przechowywania środków czystości. Ponadto nie spełniono wymogów zawartych w Rozporządzeniu MGPiB z dnia 14.
12. 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 1.5 z 1999 r. poz. 140):-§ 1.34.1. -brak urządzeń do ogrzewania obiektu, -§ 148.1. -brak wentylacji mechanicznej.
Z tych względów organ II instancji utrzymał w mocy sprzeciw.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. B..
W skardze podniósł, że działanie Inspektora Sanitarnego było nierzetelne i doprowadziło do dużych strat. Zarzucił, że kiosk jest obiektem tymczasowym i na taki nie jest koniecznym uzyskanie projektu budowlanego. Nadto zarzucił, że po decyzji organu I instancji wycofał artykuły spożywcze z kiosku o czym poinformował organ II instancji. Podniósł też, że twierdzenia zawarte w decyzji II instancji nie są zgodne ze stanem faktycznym, gdyż nieprawdą jest, że brak jest urządzeń do ogrzewania obiektu, brak pojemników na śmieci, brak obitych drzwi blachą.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W sprawie rozpoznawanej powyższe zasady zostały naruszone i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.
W pierwszym rzędzie należy podnieść, iż wniosek o wyrażenie zgody na rozpoczęcie działalności w kiosku ulicznym złożyła M. B. i do niej adresowany był sprzeciw organu I instancji. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli M. i M. B.. Organy w żaden sposób nie ustaliły czy M. B. występuje jako pełnomocnik swojej żony czy też jako strona postępowania i decyzja organu II instancji skierowana była już do obojga małżonków.
Art. 138 kpa przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem organ ten nie może ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest rozstrzygnąć sprawę.
Organ II instancji rozpoznając sprawę przeprowadził, jak sam to podnosi w uzasadnieniu, wizję lokalną w dniu 4 grudnia 2000 r. Z wizji tej została sporządzona notatka służbowa, a nie protokół, co narusza przepisy art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 oraz art. 68 kpa.
W notatce tej stwierdzono "szereg nieprawidłowości" bez jakiegokolwiek określenia czego one dotyczą, a następnie w uzasadnieniu decyzji wskazano w sposób szczegółowy te nieprawidłowości, nie wskazując na podstawie jakiego dowodu je ustalono, co narusza art. 107 § 3 kpa.
Powyżej wykazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające...