Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 53/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi L. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 19 października 2006 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki w punkcie I oddalił wniosek skarżącego o rozłożenie wpisu sądowego na raty, w punkcie II odrzucił skargę. Skarżący wniósł zażalenie na punkt I ww. postanowienia oraz skargę kasacyjną na rozstrzygniecie zawarte w punkcie II.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 24 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 5 maja 2008 r.
W dniu 9 maja 2008 (data stempla pocztowego) skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie na ww. postanowienie. W dniu 29 maja 2008 r. skarżący ponownie wniósł zażalenie wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z 24 kwietnia 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, albowiem skarżący wniósł zażalenie już w dniu 9 maja 2014 r., a zatem w terminie otwartym dla złożenia zażalenia. Przepis art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej ppsa (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w sytuacji uchybienia określonemu terminowi.
Stosownie do treści art. 88 ppsa sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym wniosek o przywrócenie terminu jeżeli jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. O niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu z mocy ustawy można mówić, m.in. w sytuacji, gdy strona nie uchybiła określonemu terminowi (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. kom. do art. 88 i M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2007 kom. do art. 88).
Oznacza to, że zażalenie na postanowienie z 24 kwietnia 2008 r. zostało wniesione w terminie.
Niezależnie od powyższego zgodnie z art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym wymaganie to jest spełnione, jeżeli zażalenie wnosi osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 175 § 2 ppsa, jak również w art. 175 § 3 w odniesieniu do określonej kategorii spraw. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać tego typu zażalenie, aby mogło zostać skutecznie wniesione. W przeciwieństwie bowiem do wymogów formalnych przewidzianych dla pisma procesowego, którego braki mogą zostać usunięte w trybie art. 49 ppsa, sporządzenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez osobę do tego nieuprawnioną należy do braków nieusuwalnych. W konsekwencji, podlega ono odrzuceniu bez wzywania strony o jego uzupełnienie.
Skarżący nie jest osobą, która byłaby uprawniona do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie wniósł zażalenie sporządzone osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia i jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.