Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2000 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Dla Miasta K., na podstawie art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał J.P. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu metalowego na działce nr [...] przy ul. W. w K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, "po rozpatrzeniu odwołania J.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] maja 2000 r. znak [...]", decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.P. domagał się uchylenia decyzji twierdząc, że lokalizacja garażu nie jest sprzeczna z zagospodarowaniem przestrzennym, teren nie podlega wywłaszczeniu. Podał, że działka stanowi własność innej osoby, oraz że on sam w 1992 r. odkupił garaż wybudowany na tej działce w 1988 r.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi powtarzając motywy swego rozstrzygnięcia.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z art. 135 ppsa sąd administracyjny nie jest związany zakresem zarzutów skargi. Rozpoznając zatem sprawę sądowo-administracyjną powinien, działając w jej granicach, przeprowadzić kontrolę kompleksową, tak aby w ocenie legalności uwzględnić wszystkie uchybienia mogące prowadzić do uchylenia, a tym bardziej do stwierdzenia nieważności aktu.
W sprawie poddanej osądowi podniesione przez skarżącego zarzuty w ogóle nie podlegają badaniu. Rażące bowiem naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Odbiór decyzji organu I instancji został potwierdzony przez skarżącego w dniu 26 czerwca 2000 r. Na potwierdzeniu odbioru jednak znajduje się adnotacja o awizowaniu przesyłki: "31.05.2000/5.06". W aktach sprawy znajduje się także "zawiadomienie o złożeniu pisma", z którego wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została, stosownie do przepisu art. 44 kpa, złożona w dniu 31 maja 2000 r. na okres siedmiu dni w Urzędzie Miasta K. W dokumencie tym zastrzeżono, że ostatnim dniem okresu jest dzień 7 czerwca 2000 r. i ten dzień będzie uznany za datę doręczenia w razie nieodebrania przesyłki. Odnotowano też, że "pisma nie podjęto w terminie".
W dniu 26 czerwca 2000 r. J.P. złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, adresowane do Inspektora Powiatowego, pismo, w którym "w związku z wydana decyzją, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r." zwrócił się o "wstrzymanie wykonania decyzji" i podał, że na osiedlu S. brak jest wolnych miejsc parkingowych i garażowych.
Po pierwsze stwierdzić należy, że opisane pismo nie zawiera żadnej treści, z której można byłoby wnioskować wolę kwestionowania decyzji organu I instancji. Zarówno wyrażone żądanie, jak i wskazana podstawa prawna jednoznacznie wskazują na charakter wniosku, którego przedmiotem jest ewidentnie odroczenie rozbiórki i zezwolenie na czasowe wykorzystanie garażu.
Po wtóre pismo to nie zostało nawet złożone w terminie zaskarżenia decyzji I instancji. Zgodnie z art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w zwykły sposób /wskazany w art. 42 i 43/, doręczenie nastąpić może w sposób zastępczy przez złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy na okres siedmiu dni, w przypadku doręczania pisma przez pracownika lub upoważnioną osobę lub organ przy pozostawieniu stosownego zawiadomienia dla adresata. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego terminu, o ile adresat nie odbierze pisma wcześniej. Późniejsze odebranie pisma nie zmienia daty doręczenia "zastępczego", nie ma więc żadnego wpływu na sposób obliczania terminu do wniesienia odwołania.
Znajdujące się w aktach, a opisane wyżej dokumenty, dają podstawę do ustalenia, że decyzja organu I instancji została, w sposób zastępczy, doręczona skarżącemu w dniu 7 czerwca 2000 r. i od tej daty winien być liczony termin do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął w dniu 21 czerwca 2000 r. Niezależnie więc od tego, że pismo złożone w dniu 26 czerwca 2000 r. przez skarżącego nie miało żadnych cech odwołania, to jeszcze nie można było przyjąć, że zostało złożone w terminie otwartym do odwołania.
Organ odwoławczy rozpoznał jako odwołanie wniosek, który odwołaniem nie był, wbrew więc przepisowi art. 127 kpa przeprowadził z urzędu postępowanie odwoławcze, i to z pominięciem bezwzględnego nakazu wynikającego z art. 134 kpa. Takie działanie organu pozbawione było podstawy prawnej i rażąco naruszało przepisy postępowania. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji tylko na marginesie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja zawiera także błąd co do daty decyzji organu I instancji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.