Uzasadnienie
A. B. (pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r.) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowienie Wojewody z dnia 29 stycznia 2019 r. znak: [...], którym na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. rozpoznano ponaglenie A. B. na niezałatwienie w terminie (bezczynność) przez Prezydenta Miasta K. sprawy o sygnaturze [...] dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] obr. jedn. ewid. [...], uznając, że Prezydent Miasta K. rozpatrujący przedmiotową sprawę nie dopuścił się bezczynności. Postanowienie to wraz z pouczeniem o jego niezaskarżalności doręczono skarżącemu w dniu 2 lutego 2019 r.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Z treści skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 29 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu.
Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na enumeratywnie wymienione w tym przepisie akty i czynności z zakresu administracji publicznej oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji, w tym na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnienia zatem wymaga, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie stosownie do przepisów art. 37 § 1 k.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia.
Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 k.p.a., a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 872/12, opublik. w LEX nr 1145135; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2259/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 25/19, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 538/19).
Z tego też względu stwierdzić należy, że na wskazane w skardze postanowienie Wojewody z dnia 29 stycznia 2019 r. znak: [...] nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, o czym zresztą organ prawidłowo pouczył skarżącego.
Skoro ww. sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.