Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2016r., sygn. akt [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku skarżąca wskazała, że uiszczenie kary w wysokości 75 252,76 zł znacznie przekracza jej możliwości finansowe. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2016 r. skarżąca dodatkowo wskazała na swój wiek (92 lata) oraz stan zdrowia, związany z częściowym paraliżem po wylewie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zauważyć należy, że wykonanie decyzji, polegające na wyegzekwowaniu określonej kwoty pieniężnej z reguły jest zdarzeniem odwracalnym. Natomiast odnośnie drugiej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, że można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Sama wysokość orzeczonej kary za usunięcie drzew jest znaczna, zatem dla przeciętnej osoby fizycznej jej uiszczenie albo przymusowe ściągnięcie może być znaczną dolegliwością. Tym bardziej w ocenie Sądu dolegliwość taka będzie szczególnie odczuwalna w przypadku osoby w podeszłym wieku i schorowanej. Okoliczności sprawy przemawiają więc za uwzględnieniem wniosku.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.