Uzasadnienie
W dniu 27 stycznia 2021 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w Krakowie") na podstawie art. 281 ust. 5 Prawa wodnego ustaliło, w formie Informacji, W. Sp.z.o.o.. za okres IV kwartału 2021 r. opłatę podwyższoną w wysokości 5626 PLN za pobór wody podziemnej ze studni M-l, m. M. W reklamacji Spółka podniosła, że wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego został złożony jeszcze przed rozpoczęciem się IV kwartału 2021r, tymczasem z winy organu nie zostało wydane w terminie.
Po rozpatrzeniu reklamacji Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 24 lutego 2022 roku, znak KR.ZUO.2.471.1.93.OP.2021.TC na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 281 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 8, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233, dalej jako: "Prawo wodne") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: "K.p.a.") określił W. Sp.z.o.o. za okres IV kwartału 2021 r. opłatę podwyższoną w wysokości 5626 PLN za pobór wody podziemnej ze studni M-l, m. M. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 280 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne - opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.
W. Sp.z.o.o. do dnia 21 września 2021 r. korzystały z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej ze studni M-l M. udzielonego decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 21 września 2011 r., znak: OS.ll.6341.121.2011.MZ.MP.
W dniu 22 września 2021 r. do Zarządu Zlewni w Krakowie wpłynął wniosek (złożony osobiście) o wydanie nowego pozwolenia na usługę wodną obejmującą pobór wód podziemnych ze studni M-l zlokalizowanej w miejscowości M., ul. [...] (działka nr [...]), gm. M..
Organ wskazał, że wprawdzie art. 281 ust. 5 Prawa wodnego nie zobowiązuje organu do badania przyczyn braku posiadania pozwolenia wodnoprawnego niemniej jednak Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie przeprowadził postępowanie, kierując się aktualną linią orzeczniczą i wyjaśnił okoliczności również z tym związane. Jak stwierdził NSA w uchwale 7 sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, w zakresie interpretacji przesłanki "braku wymaganego pozwolenia" uzasadniającej co do zasady naliczenie opłaty podwyższonej, należy zastosować nie tylko wykładnię językową, ale także wykładnię systemową i celowościową. "Nie można bowiem z góry wykluczyć w każdej sytuacji, iż przyczyna braku wymaganego pozwolenia nie ma znaczenia. (...) stwierdzenie, iż strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, że nie posiada wymaganego pozwolenia może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnie w każdej sprawie oraz oczywiście po uwzględnieniu wszystkich okoliczności.
Dopiero ich łączna ocena pozwoli na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP)". Zgodnie z cytowaną uchwałą dopiero łączna ocena następujących okoliczności: 1) posiadanie w poprzednim okresie pozwolenia, 2) termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia, 3) spełnienie wymagań przewidzianych dla wniosku oraz 4) przebieg postępowania w sprawie o wydanie nowego pozwolenia doprowadzić może do wniosku, czy podmiot dochował należytej staranności i czy należy odstąpić od ustalenia opłaty podwyższonej.
Celem zdefiniowania pojęcia działania z należytą starannością przytoczono stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2266/17. Jak wskazał WSA w Warszawie - wystąpienie na 26 dni przed upływem terminu ważności poprzedniego pozwolenia o wydanie nowego świadczyło, że wnioskodawca wziął na siebie ryzyko wystąpienia sytuacji, w której utraci ważność dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne. Sąd zwrócił uwagę, że określając w jakim rozsądnym terminie można uzyskać pozwolenie wodnoprawne, wnioskodawca winien wziąć pod uwagę to, że:
- 1) sprawa ta ma charakter skomplikowany, a zatem organ wydający tego rodzaju decyzję może załatwiać sprawę w terminie 2 miesięcy, nie będąc w stanie bezczynności lub przewlekłości 2 postępowania;
- 2) uwzględnić czas na obieg korespondencji pomiędzy stronami, a organem związany ze złożeniem wniosku i wejściem do obrotu pozwolenia wodnoprawnego poprzez jego doręczenie stronom (art. 110 k.p.a.);
- 3) czas na to, aby pozwolenie wodnoprawne stało się ostateczne.
Te okoliczności winien rozważyć odpowiednio wcześniej wnioskodawca. Zdaniem WSA, wystąpienie w niniejszej sprawie o wydanie kolejnego pozwolenia 26 dni przed wygaśnięciem dotychczasowego było działaniem zdecydowanie spóźnionym.
Jak wskazuje organ - nie ulega wątpliwości, że W. Sp.z.o.o. w poprzednim okresie pozwolenie wodnoprawne, natomiast wystąpienie z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia nastąpiło dzień po wygaśnięciu pozwolenia Starosty Krakowskiego z dnia 21 września 2011 r., znak: OS.II.6341.121.2011.MZ.MP. Zgodnie bowiem z art. 414 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne wygasa jeżeli upłynął okres, na który było wydane, a przepisy nie wymagają od organu stwierdzenia jego wygaśnięcia w drodze decyzji administracyjnej.
Prawo wodne nie określa terminu, w jakim zakład powinien złożyć wniosek o nowe pozwolenie wodnoprawne, które wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej. Niemniej jednak w cytowanej wyżej uchwale NSA (sygn. akt II OPS 2/11) stwierdzono, że zakład składając wniosek o wydanie pozwolenia powinien uwzględnić okres konieczny do wydania pozwolenia. Posłużyć zatem należy się przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które ustalają ramy czasowe na załatwienie sprawy. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Jednocześnie Prawo wodne w art. 414 ust. 2 stanowi, że pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, na który pozwolenie było wydane, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Można zatem przyjąć, że ustawodawca określił dla organu ramy czasowe, w których możliwe jest ewentualne usunięcie braków formalnych lub też przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a następnie czas na załatwienie sprawy, która kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, a co najmniej nie rodzi dla strony negatywnych konsekwencji w związku z brakiem posiadania pozwolenia wodnoprawnego w przypadku braku wydania decyzji w ww. terminie. Ponieważ postępowanie w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania podlega analogicznym zasadom jak postępowanie w sprawie o wydanie nowego pozwolenia, należałoby przyjąć, że zakład powinien zwrócić się z wnioskiem ok. 90 dni przed wygaśnięciem pozwolenia. Zachowanie tego terminu, czyli wystąpienie z wnioskiem w terminie 90 dni przed wygaśnięciem pozwolenia, zapewne pozwoliłoby stronie na uniknięcie wszelkich negatywnych następstw.
Na podsumowanie organ stwierdza, że pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 21 września 2011 r., znak: OS.ll.6341.121.2011.MZ.MP wygasło z mocy prawa w dniu 21.09.2021 r. W. Sp.z.o.o. składając wniosek w dniu 22.09.2021 r. doprowadziły do sytuacji, w której organ nie miał możliwości wydania nowej decyzji przed wygaśnięciem z mocy prawa dotychczas obowiązującego pozwolenia.
Opłata podwyższona jest ściśle związana z korzystaniem z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.
W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Krakowie do wydania decyzji określającej wysokość opłaty podwyższonej za okres IV kwartału 2021 r. w wysokości 5626 PLN za pobór wody podziemnej ze studni M-l, m. M., albowiem reklamacja W. Sp.z.o.o. nie została uznana przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie PGW WP.
Określenia wysokości opłaty podwyższonej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 281 ust. 1 Prawa wodnego.
Zgodnie z art. 281 ust. 1 Prawa wodnego wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa wart. 280 pkt 1 Prawa wodnego, w przypadku dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych.
Opłata została obliczona zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500 % opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, ustalonej przez Zarząd Zlewni PGW WP w Krakowie w informacji nr KR.ZUO.2.4701.1.3938.OZ.2021.TC z dnia 26 stycznia 2022 roku w wysokości 1125 PLN za okres IV kwartału 2021r.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. Sp.z.o.o. w M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 273 ust. 6 i art. 281 ust. 5 Prawa wodnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego uznania, że Strona skarżąca w spornym okresie nie posiadała z własnej winy ważnego oraz aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy Strona skarżąca legitymowałaby się takim pozwoleniem, gdyby organ wydający decyzję nie popadł w zwłokę w wydaniu decyzji o przyznaniu pozwolenia wodnoprawnego dla Strony Skarżącej,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 280 pkt 1, art. 281, art. 414 ust. 2 Prawa wodnego, poprzez ich błędną wykładnię, na skutek przyjęcia, że Strona skarżąca korzystająca z usług wodnych ponosi opłatę podwyższoną bez uwzględnienia okoliczności, które doprowadziły do nieuzyskania pozwolenia wodnoprawnego,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 281 ust. 4 w związku z art. 282 ust. 2 Prawa wodnego, poprzez brak ustalenia w sposób przewidziany ustawą ilości pobranych wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, które powinny zostać ustalone przez organ na podstawie badań, pomiarów lub innych czynności kontrolnych wykonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami i ustalenie opłaty podwyższonej bez pomiarów ilości pobieranych wód,
- 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych czynności koniecznych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i nierozpatrzenie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik spraw - w tym tych, dotyczących zawinienia organu na skutek bezczynności oraz braku winy Strony skarżącej w nieuzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego w terminie od IV kwartału 2021 r., dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i uznanie, że brak pozwolenia wodnoprawnego, pomimo wyłącznej winy organu, który w terminie nie wydał odpowiedniej decyzji w tym zakresie, pozwala bez zbadania przyczyn braku tego pozwolenia na nałożenie opłaty podwyższonej, co w konsekwencji naruszyło zasadę praworządności, prawdy obiektywnej oraz zaufania, polegającej na obciążeniu Strony skarżącej negatywnymi działaniami organu,
- 5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 4) z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w sytuacji uznania przez organ istnienia obowiązkowego 90-dniowego terminu na złożenie przedmiotowego wniosku przed dniem wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia, poprzez zaniechanie zawiadomienia Strony skarżącej o uchybieniu terminu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego, którego niezachowanie spowodowało wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego, w którym to zawiadomieniu winien zostać wyznaczony Stronie skarżącej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Obecnie jest to stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.
W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.
Ponieważ strona skarżąca i organ nie wykonali powyższego wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 lipca 2022 r sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09) - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala (art. 151 tej ustawy).
Rozpoznając skargę w świetle tych kryteriów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a wniesiona skarga podlega oddaleniu, bowiem jej zarzuty są bezzasadne.
Stosownie do art. 280 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r poz. 2233 ze zm.) - opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.
W. Sp.z.o.o. do dnia 21 września 2021 r. korzystały z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z utworów kredowych ze studni wierconej M-1 na terenie wsi M. (działka nr [...]) udzielonego decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 21 września 2011 r., znak: OS.ll.6341.121.2011.MZ.MP. Pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone na 10 lat to jest do dnia 21 września 2021 r z datą obowiązywania od 21 września 2011 r.
Z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego Spółka wystąpiła pismem złożonym dnia 22 września 2021 r, to jest dzień po wygaśnięciu starego. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skargi nie można przyjąć, że korzystanie z wód bez pozwolenia nie jest przez spółkę zawinione. Strona skarżąca nie wykazała należytej dbałości o swoje interesy i wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego złożyła zbyt późno. Oczekiwanie, że organ natychmiast rozpozna wniosek i wyda pozwolenie wodnoprawne w ciągu kilku dni jest nierealne i nieracjonalne. Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa.
Artykuł 281 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r prawo wodne nie zobowiązuje organu do badania przyczyn braku posiadania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z jego brzmieniem wysokość opłaty podwyższonej ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat podwyższonych w formie informacji.
Wbrew twierdzeniom skargi organ przeprowadził wnikliwe postępowanie zgodnie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, ocenił sprawę indywidulanie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, kierując się aktualną linią orzeczniczą w szczególności poglądami wyrażonymi w uchwale 7 sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11. W zakresie interpretacji przesłanki "braku wymaganego pozwolenia" organ zastosował nie tylko wykładnię językową ale także systemową i celowościową. Stanowisko organu jest trafne, bowiem strona skarżąca nie złożyła wniosku przed upływem ważności dotychczasowego pozwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem umożliwiającym jego realizację. Te ujemne konsekwencje działania podmiotu korzystającego ze środowiska są zawinione i jego samego obciążają. Jak wskazał NSA w Warszawie w powoływanej uchwale 7 sędziów: "Podmiot korzystający ze środowiska składając wniosek o wydanie pozwolenia powinien uwzględnić okres konieczny do wydania pozwolenia, biorąc pod uwagę wymagania stawiane przez ustawodawcę eksploatacji danej instalacji, a w szczególności rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności".
Należy zgodzić się z prawidłowym ustaleniem organu, że pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 21 września 2011 r., znak: OS.ll.6341.121.2011.MZ.MP wygasło z mocy prawa w dniu 21 września 2021 r. W. Sp.z.o.o. składając wniosek w dniu 22 września 2021 r. doprowadziła do sytuacji, w której organ faktycznie nie miał możliwości wydania nowej decyzji przed wygaśnięciem z mocy prawa dotychczas obowiązującego pozwolenia.
Sama opłata podwyższona jest ściśle związana z korzystaniem z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Przepis art. 273 ust. 6 ustawy prawo wodne stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.
W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Krakowie do wydania decyzji określającej wysokość opłaty podwyższonej za okres IV kwartału 2021 r. za pobór wody podziemnej. Wysokość opłaty obliczono prawidłowo w kwocie 5626 PLN. Określenia wysokości opłaty podwyższonej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 281 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego, stosownie do brzmienia której - wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 1 Prawa wodnego, w przypadku dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych.
Opłata zmienna za pobór wód podziemnych, ustalona została przez Zarząd Zlewni PGW WP w Krakowie w informacji nr KR.ZUO.2.4701.1.3938.OZ.2021.TC z dnia 26 stycznia 2022 roku w wysokości 1125 PLN za okres IV kwartału 2021r.
Zarzut naruszenia specustawy covidowej również nie zasługuje na uwzględnienie:
Stosownie do art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.):
- 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:
- 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,
- 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
- 3) przedawnienia,
- 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
- 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
- 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju
- - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
- 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
- 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Termin do złożenia wniosku o pozwolenie wodnoprawne nie jest terminem, który można przywrócić. Negatywnym skutkiem niezachowania odpowiedniego terminu do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest konieczność ponoszenia opłaty podwyższonej, a nie wygaśnięcie jakichkolwiek uprawnień.
Za całkowicie niezrozumiały należy uznać zarzut skarżącej, że "ilości pobranych wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego powinny zostać ustalone przez organ na podstawie badań, pomiarów lub innych czynności kontrolnych". W uzasadnieniu skargi strona wskazuje, że obowiązek ten zostanie wprowadzony dopiero od 31 grudnia 2026 roku.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.)