Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa pismami z dnia 14 października 2021 r. znak [...] nr: [...], [...] oraz [...] wypowiedział L. N. dotychczasową wysokość opłat rocznych z tytułu prawa użytkowania wieczystego udziałów wynoszących 10/2000, 5/1000 oraz 8/2000 części nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa oznaczonej jako działka nr: [...] o pow. 7905 m2, obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], obj. KW nr [...] oraz zaproponował nową opłatę roczną w wysokości 3% wartości gruntu.
Pismami z dnia 17 listopada 2021 r. L. N. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o wydanie orzeczenia, że podwyższenie opłaty rocznej jest nieuzasadnione albo jest ono uzasadnione w innej wysokości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzeczeniami z dnia 17 lutego 2022 r. znak [...], [...] oraz [...] orzekło o ustaleniu nowej zaktualizowanej wysokości opłat rocznych z tytułu prawa użytkowania wieczystego za udziały w części nieruchomości gruntowej należące do L. N..
L. N. w dniu 31 marca 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na naruszenie przez Prezydenta Miasta Krakowa praworządności oraz prawa materialnego z uwagi na określenie wysokości opłaty rocznej z tytułu prawa użytkowania wieczystego przy zastosowaniu niewłaściwej stawki procentowej wynoszącej 3% wartości nieruchomości gruntowej.
Prezydent Miasta Krakowa w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niepodlegająca właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako ppsa)).
Procedura wypowiedzenia przez Prezydenta Miasta Krakowa dotychczasowej wysokości opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego została uregulowana w art. 78 i następnych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej jako ugn). W myśl art. 78 ust. 1 ugn aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. Zgodnie z art. 78 ust. 2 ugn użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.
Natomiast w świetle art. 80 ust. 1 i 2 ugn od orzeczenia kolegium zarówno właściwy organ, jak i użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.
Przytoczone regulacje prawne wskazują zatem jednoznacznie, że sprawy dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste zostały poddane kognicji sądów powszechnych. Rozstrzygnięcie sporu o podwyższenie opłat za użytkowanie wieczyste stanowi typowy spór cywilnoprawny dotyczący należności pieniężnej o charakterze cywilnym.
W kontekście powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, że wystąpienie skarżącego ze skargą na naruszenie przez Prezydenta Miasta Krakowa "praworządności i prawa materialnego" nie stanowi sprawy poddanej kognicji sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 pkt 1-9, §2a, §3 i art. 4 ppsa. Jeśli skarżący nie zgadzał się z wysokością zaktualizowanej opłaty mógł skorzystać z możliwości wniesienia sprzeciwu od orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego, co oznaczałoby wdanie się w spór cywilny przed sądem powszechnym.
Sprawa ma więc charakter cywilnoprawny i jako taka nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.