Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020 Burmistrz Miasta Chrzanowa ustalił A. M. i K. M. warunki zabudowy w obszarze nieruchomości oznaczonej działkami nr [...], [...] położonymi w jednostce ewidencyjnej Chrzanów – miasto, obręb Chrzanów, dla zmiany zagospodarowania terenu przy ul. [...] w Chrzanowie, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, V kondygnacyjnego (IV kondygnacje mieszkalne), do 16 mieszkań, z garażem w kondygnacji przyziemia wraz z infrastrukturą techniczną, z budową parkingu na 10 miejsc postojowych oraz ciągów pieszo-jezdnych.
Pismem z dnia 8 listopada 2021 r. Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wniosła o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020, gdyż bez swojej winy została pozbawiona możliwości udziału w tym postępowaniu. Równocześnie Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wniosła o wstrzymanie wykonalności ww. decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020, gdyż obarczona jest ona wadą formalną bowiem nie zawiera wymaganego przez przepis § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego załącznika graficznego do wyników analizy urbanistycznej.
Ponadto błędnie przyjęto w niej, że położenie budynku należącego do Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wyznacza linię drugiego rzędu zabudowy w stosunku do ul. [...]. Spółdzielnia wskazała, że linię zabudowy działek położonych przy ul. [...] wyznaczają budynki znajdujące się przy tej ulicy lub mające do niej dostęp przez drogę wewnętrzną. W sąsiedztwie planowanej inwestycji taką linię zabudowy wyznacza budynek nr [...] znajdujący się na działce o nr [...]. Budynek przy ul. [...] nie ma dostępu do ul. [...] więc nie może być podstawą ustalania linii zabudowy tej ulicy. Spółdzielnia stwierdziła również, że z załączonej do decyzji analizy nie wynika także to, dlaczego organ dopuszcza dla budynku dach płaski w sytuacji, gdy wszystkie budynki wielomieszkaniowe w okolicy mają dachy spadziste. Zdaniem wnioskodawcy, wydana decyzja jest także wewnętrznie sprzeczna bowiem orientacja budynku jest niezgodna z wyznaczoną linią zabudowy.
Także przyjęta dopuszczalna wysokość budynku została ustalona nieprawidłowo z uwagi na fakt istnienia w sąsiedztwie, jak wynika to zresztą z uzasadnienia decyzji, zabudowy jednorodzinnej średnia wysokość budynków na obszarze analizowanym jest niższa niż wynika to z decyzji. W ocenie Spółdzielni, lokalizacja ta burzy także harmonię i ład przestrzenny istniejącego układu urbanistycznego osiedla wybudowanego w sąsiedztwie w latach 50-tych i 60-tych.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. nr [...] Burmistrz Miasta Chrzanowa odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Zdaniem organu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynym przejawem jej wykonania jest wydanie na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzja o warunkach zabudowy nie jest więc aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiącym podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie w niej wskazanym. Organ zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy ustala wprawdzie jakie może być przeznaczenie terenu objętego wnioskiem, lecz nie uprawnia inwestora do "fizycznej" zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych, w wyniku których dochodzi do określenia sposobu zagospodarowania terenu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Burmistrza Miasta Chrzanowa Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji tego organu z dnia 27 lipca 2020 r. nr [...] Za nieprawidłowe Spółdzielnia uznała stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu podnosząc, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że wstrzymanie wykonania decyzji, o którym mowa w art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego rozumieć należy szeroko jako wstrzymanie skutków prawnych jakie decyzja wywołuje pozostając w obrocie. Tylko takie rozumienie tego przepisu pozwala osiągnąć jego cel, jakim jest – w razie spełnienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania – zapobieżenie skutkom, jakie w porządku prawnym może wywołać wadliwa decyzja, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania.
Spółdzielnia stwierdziła, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy chodzi o skutek w postaci możliwości posłużenia się tą decyzją do uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej części swojego zażalenia Spółdzielnia stwierdziła, że błędna jest także ocena organu co do prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, przytaczając te same argumenty co w treści wniosku z dnia 8 listopada 2021 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 27 lipca 2020 r.
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. nr SKO.ZP/415/553/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 1 grudnia 2021 r. nr 42/2021. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego określone są przez pojęcia niedookreślone, tj. "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Ciężar uprawdopodobnienia powyższej okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, przy czym nie oznacza to, że kwestia ta podlega udowodnieniu. Wystarczające, a jednocześnie konieczne jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. Zdaniem Kolegium, nie wystarczy tu zatem samo istnienie przesłanki wznowieniowej. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie jest znaczne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. Po pierwsze organ II instancji wskazał, że kontrowersyjne jest, czy w ogóle podmiotom wnoszącym w niniejszej sprawie o wznowienie rzeczywiście przysługiwał interes prawny w tym postępowaniu. Kwestia ta będzie badana we wznowionym postępowaniu. Nawet jednak gdyby tak było, to jedynym skutkiem niedopuszczenia ich do udziału w postępowaniu byłoby naruszenie wart. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzenie postępowania jeszcze raz, w ramach procedury wznowieniowej uchybienie takie sanuje, w ocenie Kolegium nie ma natomiast uzasadnionych podstaw aby twierdzić, że w wyniku takiego postępowania prawdopodobne jest uchylenie ostatecznej decyzji i zapadnie decyzja innej treści niż obecnie wydana. W związku z tym omawiana przesłanka wstrzymania wykonania decyzji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.
Jednocześnie SKO wskazało, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć wyłącznie decyzji, które podlegają wykonaniu. Decyzja o warunkach zabudowy ustala warunki zagospodarowania terenu dla danego rodzaju inwestycji. Zdaniem organu II instancji, określenie tych warunków w decyzji nie prowadzi jeszcze do powstania inwestycji o wskazanych tam parametrach a stwierdza jedynie, że planowana inwestycja odpowiada warunkom zagospodarowania terenu obowiązującym na terenie przyjętym do analizy. Samo określenie wymagań zabudowy nie powoduje, że można przystąpić do budowy, zatem decyzja ta nie powoduje rzeczywistej zmiany zagospodarowania terenu. Następuje to dopiero podczas realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadku zmiany sposobu użytkowania - na podstawie zgłoszenia. Realizacja inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy będzie skutkiem dokonanego skutecznie zgłoszenia, od którego nie zostanie złożony sprzeciw, a nie decyzji o warunkach zabudowy.
Nie można utożsamiać tych skutków ze skutkami decyzji o warunkach zabudowy tylko dlatego, że ta pierwsza decyzja jest wymagana dla skutecznego dokonania zgłoszenia. Powiązanie proceduralne w procesie inwestycyjnym nie prowadzi do przypisania decyzji o warunkach zabudowy skutku w postaci realizacji inwestycji.
Kolegium podkreśliło przy tym, że dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Organ II instancji stwierdził, że chociaż pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" nie jest jednoznaczne, a orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite, to przychyla się do poglądu, szeroko prezentowanego zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wydana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie tylko pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych, bowiem nie rodzi po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Zdaniem Kolegium, fakt, że występuje powiązanie proceduralne pomiędzy możliwością realizacji inwestycji i wcześniejszym posiadaniem decyzji o warunkach zabudowy nie prowadzi do przypisania skutków pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium w pełni podzieliło też pogląd zaprezentowany w postanowieniu NSA z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt II OZ 130/21, w którym wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy nakreśla dopuszczalne dla inwestycji parametry zabudowy i wskazuje jak powinna ona być zlokalizowana aby zachować ład przestrzenny na danym terenie ale nie daje uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych. Brak w niej prawa inwestora do rozpoczęcia budowy i faktycznej ingerencji w teren inwestycji. Tym samym nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych. Nie nadaje praw, które można by na jej podstawie zmaterializować - wykonać. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło, że ze względu na brak możliwości "wykonania" decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na jej charakter, brak jest również możliwości wstrzymania jej wykonania.
Z powyższym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie nie zgodziła się Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] i pismem z dnia 29 marca 2022 r. wniosła na nie skargę, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy nie podlega wykonaniu i przez to przepis ten nie ma do niej zastosowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółdzielnia w pierwszej kolejności powtórzyła swoje wcześniejsze argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i w zażaleniu dotyczące wady formalnej decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 27 lipca 2020 r., tj. braku załącznika graficznego do wyników analizy urbanistycznej. Strona skarżąca powtórzyła również, że w ww. decyzji błędnie przyjęto, że położenie budynku należącego do Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wyznacza linię drugiego rzędu zabudowy w stosunku do ul. [...].
Poza tym z załączonej do decyzji analizy nie wynika także to, dlaczego organ dopuszcza dla budynku dach płaski w sytuacji, gdy wszystkie budynki wielomieszkaniowe w okolicy mają dachy spadziste. Także przyjęta dopuszczalna wysokość budynku została, zdaniem Spółdzielni, ustalona nieprawidłowo z uwagi na fakt istnienia w sąsiedztwie, jak wynika to zresztą z uzasadnienia decyzji, zabudowy jednorodzinnej średnia wysokość budynków na obszarze analizowanym jest niższa niż wynika to z decyzji.
Następnie strona skarżąca stwierdziła, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, że decyzja o warunkach zabudowy nie kreuje żadnego uprawnienia dla strony a jedynie stwierdza stan faktyczny i prawny jest nieprawidłowe. Spółdzielnia wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy zastępuje niejako regulacje planu zagospodarowania przestrzennego i w decyzji tej kształtowane są podstawowe warunki przyszłej zabudowy, które na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie mogą być już kwestionowane - a tak istotne jak choćby dopuszczalna powierzchnia zabudowy, wysokość zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy przede wszystkim rodzaj zabudowy. Zdaniem strony skarżącej, to nie na etapie pozwolenia na budowę, ale na etapie wydawania warunków zabudowy przesadza się o tym czy na danym terenie powstać może np. jedynie budynek jednorodzinny czy też wysoki blok wielomieszkaniowy lub fabryka.
To na tym etapie kształtowane jest uprawnienie inwestora do odpowiedniej zabudowy terenu, które winno być kształtowane z uwzględnieniem zasady dobrego sąsiedztwa. W związku z tym Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] uważa, że okoliczności te w sposób dostateczny wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji i uzasadniają wstrzymanie jej wykonania. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca Spółdzielnia przytoczyła treść wybranych orzeczeń sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Na podstawie art.1 § 1 i § 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią ?inaczej.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Dz.U.2022.329 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola legalności obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i polega na badaniu zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 3 §2 pkt5 p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Stosownie bowiem.do art.119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli m.in. przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 3). W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli sądowej była legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego Krakowie, które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Chrzanowa odmawiające wstrzymania wykonania decyzji z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie budynku mieszkalnego pięciokondygnacyjnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...] położonych w C..
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim stanowi przepis art. 152 § 1 k.p.a., powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich, zdaniem organu, możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021, art. 152 i powołane tam orzecznictwo, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 881/08).
Wobec tego obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, przy czym dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na jego stopień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1326/13 i 9 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2456/16, publikowane w CBOSA).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniło odmowę wstrzymania wykonania kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji dwoma powodami:
* w sprawie nie występuje znaczne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, gdyż kontrowersyjne jest, czy w ogóle podmiotom wnoszącym w sprawie o wznowienie rzeczywiście przysługiwał interes prawny w tym postępowaniu, a jedynym skutkiem niedopuszczenia ich do udziału w postępowaniu byłoby naruszenie wart. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego;
* wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć wyłącznie decyzji, które podlegają wykonaniu.
Niewątpliwie w orzecznictwie i doktrynie istnieje spór co do aktów, które nadają się do wykonania, a zatem co do określenia aktów, w stosunku do których można wstrzymać ich wykonanie. W tym zakresie zasadniczo ukształtowały się dwie grupy poglądów. Według pierwszej - zdolność aktu do wykonania utożsamiana jest z możliwością podjęcia, określonych, dodatkowych czynności wykonawczych przez adresata aktu lub organ egzekucyjny, natomiast w drugiej grupie wykonalność łączy się ze sferą zdolności do wywołania skutków prawnych, a więc ich mocą prawną czy prawną skutecznością. Skutki następcze mogą bowiem wywoływać nie tylko decyzje zobowiązujące, których wykonanie polega na dobrowolnej lub przymusowej realizacji objętych nimi świadczeń, ale także innego typu decyzje, o ile posiadają one moc kształtowania stosunków społecznych w inny sposób niż poprzez podjęcie na ich podstawie czynności wykonawczych.
Dopiero brak funkcji kształtującej, tzn. brak możliwości orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania aktowi cechy wykonalności. Stąd co do zasady nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych czy też aktów prawa procesowego (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opublikowano: LEX/el. 2022).
Nadto, zwrócić należy uwagę, że przepis art. 152 § 1 k.p.a. nie wskazuje rodzaju decyzji, której wykonanie może podlegać wstrzymaniu. Oznacza to, że charakter prawny decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania nie ma wpływu na ocenę przesłanek, o którym mowa w powołanym przepisie (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12.03.2020 r, II SA/Ol 13/20, LEX nr 2956936).
Możliwość wstrzymania wykonania decyzji, co do której toczy się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, zachodzi nie tylko wtedy, gdy należy przerwać jej wykonywanie, ale także wtedy, gdy zachodzi konieczność wstrzymania jej skutków prawnych (jakie wywołuje ta decyzja, pozostając w obrocie prawnym). Tylko takie rozumienie przepisu art. 152 k.p.a. pozwala bowiem osiągnąć jego cel, jakim jest - w razie spełnienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania - zapobieżenie skutkom, jakie w porządku prawnym może wywołać wadliwa decyzja, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania (por. WSA w Poznaniu z dnia 12 maja 2022 r., sygn. II SA/Po 134/22, LEX nr 3343293).
W konsekwencji Sąd uznał, że co do zasady decyzja o warunkach zabudowy może ulec wstrzymaniu.
W świetle przedstawionych kryteriów ocenić należy, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji są wadliwe.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu*! instancji nie wynika, żeby jakiekolwiek okoliczności sprawy o ustalenie warunków zabudowy organy przeanalizowały. Dlatego też nie można prześledzić rozumowania organów, prowadzącego do postawienia tezy, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Rozważania organów nie odnoszą się w ogóle do realiów konkretnej sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją.
W związku z tym zwrócić należy uwagę, że Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] we wniosku o wznowienie powołała się na konkretne wady decyzji z dnia 27 lipca 2020 r. nr 79/A/2020 o warunkach zabudowy:
- - brak załącznika graficznego do wyników analizy urbanistycznej,
- - błędne przyjęcie, że to położenie budynku należącego do Powszechnej
Spółdzielni Mieszkaniowej w C. wyznacza linię drugiego rzędu zabudowy w stosunku do ul. [...], gdy tymczasem linię zabudowy działek położonych przy ul. [...] wyznaczają budynki znajdujące się.przy tej ulicy lub mające do niej dostęp przez drogę wewnętrzną - budynek nr [...] znajdujący się na działce o nr [...], budynek przy ul. [...] nie ma dostępu do ul. [...] więc nie może być podstawą ustalania linii zabudowy tej ulicy, 8
- - dopuszczenie dla budynku dachu płaskiego w sytuacji, gdy wszystkie budynki wielomieszkaniowe w okolicy mają dachy spadziste,
* orientacja budynku jest niezgodna z wyznaczoną linią zabudowy,
* nieprawidłowo ustalona wysokość budynku, gdyż w sąsiedztwie znajduje się zabudowa jednorodzinna o średniej wysokości budynków niższej niż wynika to z decyzji.
Żadnego z tych zarzutów organy nie oceniły, nie dokonując konfrontacji zarzutów z dowodami znajdującymi się w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją, w szczególności analizą urbanistyczną, która stanowiła podstawę wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Nie wiadomo zatem, co było podstawą wniosku, że nie zachodzi znaczne prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji. Jak już zresztą wcześniej przedstawiono, przepis art.152 nie posługuje się przesłanką "znacznego prawdopodobieństwa".
Tymczasem to przede wszystkim ocena sporządzonej w sprawie "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" (str.37 - 45) powinna być podstawą do formułowania wniosków co do prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o warunkach zabudowy,,czego jednakże organy nie uczyniły. Przykładowo, jeżeli we wniosku inwestor podaje, że dostęp do planowanego budynku projektuje od strony ul. [...] oraz że szerokość elewacji frontowej wynosi 10 - 13 m, to należało ocenić dlaczego w analizie przyjęto, że elewacją frontową projektowanego budynku jest elewacja północna o szerokości 33 - 35 m. Dokonania oceny wymagało również dlaczego przykładowo do wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowej przyjęto elewację budynku na działce nr [...] o długości 81 m, gdy tylko jego część znajduje się w obszarze analizowanym. Organy nie wypowiedziały się również czy analizowały prawidłowość wyznaczenia w kwestionowanej decyzji linii zabudowy oraz wysokości projektowanego budynku.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy te okoliczności organy powinny zbadać i rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki;wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o treść art. 152 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,
- • orzeczono jak w sentencji, uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, 9 na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit.a i § 2 pkt. 3, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. póz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.