Uzasadnienie
Prezydent Miasta N, decyzją z [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 kpa udzielił inwestorom M.S. i P.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - kategoria I - na działce nr[...] w obrębie [...] przy ul. [...] w N. wraz z przyłączem wody i kanalizacji sanitarnej oraz rozbudową sieci n.n. dla zasilenia obiektu przez działki nr [...] [...], [...], [...] w obrębie [...].
Organ l instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z decyzją Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r., znak:[...] oraz decyzją Nr [...] o warunkach zabudowy z [...] r., znak: [...] i został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Do wniosku o wydanie decyzji zostało dołączone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a teren planowanej inwestycji uzyskał decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej części działki numer [...] w obrębie [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J.S, MS, S.S i S.S. Skarżący wskazali, że ul. [...] oznaczona jako działka [...] obr. [...] jest ich własnością i nie wyrażają oni zgody na przejazd przez tą działkę do działki nr [...].
Wojewoda decyzją z [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu podał, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich rozporządzeniem Nr [...] Wojewody N. z dnia [...] 1995 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich, na terenie województwa nowosądeckiego (Dz.Urz.{...]. Nr [...], poz. [...]). Droga ta stanowi publiczną drogę gminną, a jej zarządcą jest Prezydent Miasta N. wykonujący swoje obowiązki przy pomocy powołanej jednostki organizacyjnej -Miejskiego Zarządu Dróg w N. W rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) - z drogi będącej drogą publiczną może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Dodatkowo organ odwoławczy podał, że art. 73 ust. 1 ustawy z dnia [...]1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. K, J.N, J.S, M.S, S.S, SS. Skarżący podali, że nigdy nie wyrazili zgody na zajęcie ich działki stanowiącej ul.[...] przez Skarb Państwa i do dnia dzisiejszego płacą podatek od nieruchomości za tę działkę.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie w stosunku do M. K. i J. N. ze względu na nie wniesienie przez nie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz o oddalenie w całości skargi w odniesieniu do pozostałych skarżących, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby organy administracji wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego czy przepisy postępowania administracyjnego w stopniu przesądzającym o niezgodności z prawem tych decyzji.
W szczególności należy zaznaczyć, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji Nr [...] z [...] r. znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nowej decyzji Nr [...] z [...] r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla działek: [...], [...], [...], [...] i [...] w obr. [...], po których biegną projektowane sieci wraz z przyłączami. Wchodzący w skład projektu budowlanego - projekt zagospodarowania działki - jest zgodny z obowiązującymi przepisami w tym techniczno- budowlanymi.
Kompletny projekt budowlany został opracowany zgodnie z wymogami art. 34 ust. 1- 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 240, poz. 1133). Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia i pozwolenia. W obecnym stanie inwestycja nie narusza interesów osób trzecich chronionych dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 9 -ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących, że nigdy nie wyrazili zgody na zajęcie ich działki stanowiącej ul[...] przez Skarb Państwa i że do dnia dzisiejszego płacą podatek od nieruchomości za tę działkę należy stwierdzić, że jest on bezpodstawny.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich rozporządzeniem Nr [...] Wojewody N. z [...] 1995 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich, na terenie województwa [...] (Dz.Urz.Woj. N. Nr [...], poz. [...]). Obecnie stanowi publiczną drogę gminną, a jej zarządcą jest Prezydent Miasta N. wykonujący swoje obowiązki przy pomocy powołanej jednostki organizacyjnej -Miejskiego Zarządu Dróg w N.. W rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838) - z drogi będącej drogą publiczną może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem.
Dlatego też brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Należy również stwierdzić, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną- (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późn. zmianami) - nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Tak więc, ulica [...] począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego i fakt uiszczania przez skarżących podatku od tej nieruchomości nie może stanowić podstawy do odmówienia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Również niedokonanie zmian w księdze wieczystej nieruchomości, czy w ewidencji nieruchomości nie może stanowić podstawy do wydania takiej decyzji.
Odnosząc się natomiast do wniosku organu II instancji o odrzuceniu skargi wobec M.K i J. N należy stwierdzić, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Fakt, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa odwołania od decyzji organu l instancji, w sytuacji gdy z uprawnienia tego skorzystały pozostałe strony, w wyniku czego została wydana decyzja ostateczna, nie może oznaczać, iż przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stoi na przeszkodzie do złożenia przez nią skargi (por. postanowienie NSA z 27 marca 2007 r. sygn. akt l GKS 1202/06, Lexnr311005).
Mając zatem na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.