Uzasadnienie
Decyzją [......] na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 kpa Starosta L. odmówił S.R. działającemu w imieniu przedsiębiorstwa,,....." zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynu ziarna na terenie obejmującym działki ew..........
Starosta......... podał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku S.R. z dnia........2005 r. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., pismem z dnia.........2005 r. powiadomił, że na terenie działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę istnieją obiekty budowlane, w stosunku do których decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. - wydaną w trybie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane - z dnia 10 września 1998 r., orzeczono nakaz rozbiórki.
Zgodnie z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
W związku z powyższym w myśl art. 35 ust.5 Prawa budowlanego organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S.R., odwołanie nie zostało podpisane przez odwołującego. Odwołujący wskazał na rażące naruszenie art. 7 i art. 12 kpa, przez orzeczenie w niniejszej sprawie wbrew oczywistemu interesowi społecznemu i interesowi strony, zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja stanowi najprostszy środek do załatwienia przedmiotowej sprawy. Zarzucił ponadto, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o niewłaściwe ustalenia dotyczące stanu faktycznego bowiem przyjęto, iż w stosunku do działek których dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę, orzeczono nakaz rozbiórki w 1998 r., a planowana inwestycja związana będzie z budynkami co do których orzeczono rozbiórkę. Zwrócił również uwagę, że Burmistrz Miasta M. wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie cztero segmentowej hali położonej na działkach co do których orzeczono nakaz rozbiórki, jednak fakt ten nie został uwzględniony przy orzekaniu przez organ l instancji.
W opinii odwołującego ma on natomiast istotne znaczenie i powoduje, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności o których stanowi art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, wskazany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia............. na podstawie art. 35 ust. 5, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa, Wojewoda.......... utrzymał zaskarżoną decyzję.
Wojewoda........... podał, że okoliczności wskazane przez skarżącego w odwołaniu, że planowana inwestycja sytuowana będzie niezależnie od istniejących budynków oraz że wyłącznie jedna z działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę (a więc projektem zagospodarowania planowanej inwestycji) jest przedmiotem decyzji nakazującej rozbiórkę (co nie jest zgodne ze stanem faktycznym), w świetle powołanego wyżej przepisu art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nie dają żadnej możliwości zakwestionowania słuszności podjętego rozstrzygnięcia.
Skarżący w odwołaniu zaznacza ponadto, że budynki objęte nakazem rozbiórki posiadają pozwolenie na użytkowanie (zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta..... z dn..........2003r., znak:.......) i fakt ten, jego zdaniem, powoduje że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, a zatem przepis ten nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.
W odniesieniu do tego stwierdzenia organ odwoławczy wyjaśnił, że pozwolenie na użytkowanie obiektów objętych nakazem rozbiórki udzielone zostało wobec wcześniejszego stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia........1998r., o nakazie rozbiórki w/w obiektów. O wygaśnięciu nakazu rozbiórki, rozstrzygnął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia..........2003 r., jednak......... Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia......2005 r., stwierdził jej nieważność.
Reasumując organ odwoławczy podał, że obecnie w obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki obiektów zlokalizowanych na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania planowanej inwestycji i fakt ten w świetle przepisu art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W stosunku do decyzji o nakazie rozbiórki nie toczy się postępowanie nadzwyczajne mające na celu jej wyeliminowanie z obiegu prawnego.
Natomiast na zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty L. nie ma żadnego wpływu fakt, że budynki objęte nakazem rozbiórki posiadają pozwolenie na użytkowanie, bowiem przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie przewiduje wyjątków od przyjętej w nim zasady orzekania o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto dodać należy, że postępowanie podjęte przez organ nadzoru budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w pozwolenia na użytkowanie nie ma wpływu na dokonywaną przez tut. organ w postępowaniu odwoławczym ostateczną ocenę zaskarżonej decyzji, a więc brak jest jakichkolwiek przesłanek do zawieszenia tego postępowania.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu.......2006 r. wniósł S.R., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, art. 7 kpa poprzez orzeczenie w niniejszej sprawie wbrew oczywistemu interesowi społecznemu i interesowi strony, art. 12 kpa poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja stanowi najprostszy środek do załatwienia przedmiotowej sprawy.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Wojewody........... w K. na rzecz skarżącego S.R. kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Wojewoda.............. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia............2006 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.).
Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.
Skarga jest uzasadniona, jednakże z zupełnie innych przyczyn niż wskazanych w skardze.
Sąd dokonując legalności zaskarżonej decyzji uznał, że wydana decyzja narusza prawo.
Sąd nie rozpatrywał merytorycznie sprawy, ponieważ zasadą postępowania sądowo administracyjnego, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, jest zbadanie w pierwszej kolejności przesłanek formalnych wniesienia skargi, a więc zbadanie czy strona skutecznie wniosła środki zaskarżenia zarówno od decyzji organu l instancji (odwołanie), jak i od decyzji II instancji (skargę). Stosownie do treści art.127 § 1 kpa, art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, odwołanie to wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu który wydał decyzję.
Jak wynika z akt administracyjnych skarżący S.R. w dniu 5.01.2006r. otrzymał decyzję organu l instancji - Starosty.......... z dnia.........2005r. Skarżący w zakreślonym terminie do 14 dni sporządził odwołanie napisane z datą.........01.1006r. i w tym samym dniu odwołanie to zostało wysłane do organu właściwego, za pośrednictwem organu który wydał zaskarżoną decyzję. Jednakże odwołania tego nie podpisał (k. 7 akt adm.), w związku z tym odwołanie to, jako zawierające braki formalne, nie mogło wywołać skutków prawnych w świetle obowiązujących przepisów, gdyż nie wiadomo od kogo to odwołanie pochodzi. Organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę nie zauważył tego uchybienia i nie wezwał skarżącego, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braku przez podpisanie odwołania przez skarżącego w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
Tym samym organ II instancji, wydając w tej sytuacji zaskarżoną decyzję, mimo tego braku, dopuścił się rażącego naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. które musiało skutkować uznaniem nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż organ rozpoznał odwołanie którego tak naprawdę nie było.
W myśl art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, decyzję tę dotkniętą wadą nieważności należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) stosownie do którego, Sad uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.