Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2015r. przyznane zostało skarżącemu P. R. prawo pomocy obejmujące zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla strony skarżącej radcy prawnego z urzędu w sprawie skargi na decyzję [...]WINB.
Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], pismem Sekretarza OIRP z dnia 27 marca2015r. na pełnomocnika P. R. został wyznaczony radca prawny J.C., wykonujący zawód w Kancelarii Radcowskiej w [...] przy ul. [...] – adres do doręczeń ul. [...].
Stosowne wynagrodzenie za udział pełnomocnika w sprawie przed sądem I instancji przyznane zostały wnioskodawcy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 maja 2015r.
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony adwokat, radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców, adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2015r., wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w formie sporządzenia skargi kasacyjnej oraz zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy poprzez reprezentację, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie (podobny wniosek zgłoszony podczas rozprawy sądowej przed NSA w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2017r.).
Jak wynika bowiem z akt sprawy, w dniu 7 lipca 2015r. radca prawny J. C. sporządził w imieniu skarżącego skargę kasacyjną dotyczącą wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2015r., którą popierał następnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2017r.
Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje zaś rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Zgodnie natomiast z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie, orzekając co do wynagrodzenia za postępowanie kasacyjne - należy zatem zastosować przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (dz. U. Nr 163 poz. 1349), bowiem skarga inicjująca postępowanie przed Sądem II instancji została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 roku.
Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240,00 zł. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 2 a – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %.
Jak wynika z akt sprawy – pełnomocnik skarżącego sporządził w dniu 7 lipca 2015r. skargę kasacyjną, którą następnie popierał poprzez swego pełnomocnika substytucyjnego podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2017r, co potwierdzone zostało protokołem z rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie.
W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,poz.1349 z późn. zmianami) oraz § 14.2 pkt. 1,2 w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami).