Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2002 r [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia J. R., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2002 r Nr [...], którym zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania J. R. na pobyt czasowy ponad dwa miesiące w budynku Nr [...] przy ul. [...] w [...]. W podstawie prawnej postanowienia Wojewody powołano przepisy art. 138 paragraf 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 10 ust. 1, art.6. art.9 ust.2 i art.29 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r Nr 87, poz. 960).
W uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego wskazano na następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.
J. R. wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt czasowy ponad dwa miesiące od [...].10.2001 r do [...].10. 2003 r w budynku przy ul. [...] w [...], twierdząc, że w budynku tym stojącym na nieruchomości ojca R. R. mieszka z żoną i dziećmi. Skarżący przedłożył odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] stwierdzającego nabycie przez niego spadku w 1/6 części po zmarłym ojcu R. R., oraz wskazał, że przy jego uczestnictwie toczy się przed Sądem Rejonowym w [...], postępowanie o dział spadku po R. R.. Wskazywał, że w sprawie tej w drodze zabezpieczenia wniosku, Sąd zakazał rodzeństwu czynienia przeszkód J. R. w dostępie do lokalu mieszkalnego w tym budynku.
Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa. Organ wskazał, że rodzeństwo wnioskodawcy - spadkobiercy sprzeciwiło się wyrażeniu zgody na jego zamieszkiwanie i zameldowanie, a w tej sytuacji wynik postępowania o dział spadku stanowi zagadnienie wstępne, uzasadniające zawieszenie postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie J. R., podnosił, iż jego tytuł potwierdzający uprawnienie do lokalu, stanowi prawomocne postanowienie stwierdzające, że jest jednym ze spadkobierców R. R., a zgodnie z art. 206 kc jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej, która stanowi budynek z dwoma mieszkaniami.
Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie podzielił stanowisko prawne organu I instancji, uznając, że wynik postępowania działowego może mieć decydujące znaczenie dla zameldowania w budynku stanowiącym współwłasność.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższe postanowienie wniósł J. R.. Skargę oparto na zarzucie naruszenia art. 97 paragraf 11 pkt 4 kpa. Zdaniem skarżącego okoliczność, że zamieszkuje w lokalu w budynku, którego jest współwłaścicielem, stanowiła wystarczającą przesłankę do zameldowania, a w sprawie nie występowało zagadnienie wstępne. Na rozprawie przed sądem, skarżący wyjaśnił, że postępowanie w sprawie o dział spadku nie zostało zakończone.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i przed tą datą postępowanie nie zostało zakończone. Zgodnie zatem z art. 97 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art.3 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta według art. 1 paragraf 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w przepisach obowiązujących w dacie jego wydania.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało dnia [...] stycznia 2002 r. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj.Dz.U. z 2001 r Nr 87, poz. 960) nakłada na osobę przebywającą w określonej miejscowości, pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy, najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Zarazem obowiązujący wówczas przepis art.9 ust.2 stanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym nastąpić ma zameldowanie. Przesłankę zameldowania na pobyt czasowy dłużej niż dwa miesiące - a takie żądanie jest przedmiotem sprawy - stanowiło zatem nie tylko przebywanie-zamieszkiwanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego (art. 7 ust. 1), ale także potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu lub pomieszczeniu, w którym ma to zameldowanie nastąpić.
Zarazem przepis art. 29 ust.1 w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonego postanowienia, nakładał na właściciela (zarządcę) obowiązek wskazania czy osobie, która ma być zameldowana przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu. Na tle potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu przez jednego z jego współwłaścicieli, wykształciło się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 1990.01.24 S.A. /Gd 1346/89 OSP 1991/9/216), stanowisko, że przy znanym organowi meldunkowemu sprzeciwie większości pozostałych współwłaścicieli, co do potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu jednego z nich, rozstrzygnięcie czy sprzeciw ten jest prawnie skuteczny, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art.97 paragraf 1 pkt 4 kpa, które powinno być rozstrzygnięte w drodze orzeczenia sądu powszechnego, co do zgody na czynność zwykłego zarządu rzeczą.
Taka sytuacja zaszkodziła w sprawie, a zatem miały organy administracji podstawę do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie co do potwierdzenia uprawnień skarżącego do przebywania w lokalu - wobec braku zgody pozostałych współspadkobierców - może nastąpić w wyniku rozstrzygnięcia w toczącej się sprawie o dział spadku.
Z tych względów skarga nie jest uzasadniona.
Po wydaniu zaskarżonego postanowienia stan prawny uległ zmianie.
Z dniem 19 marca 2002 r, przepis art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych utracił moc,w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r K.20/01 (OTK-A 2002/3/34), stwierdzającym niezgodność tego przepisu ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. Wyrok powyższy opublikowany został w dniu 19 czerwca 2002 r (Dz.U. Nr 78, poz, 716).
W związku z powyższym wyrokiem, przesłanką zameldowania (na pobyt stały lub czasowy) stanowi faktyczne przebywanie w lokalu spełniające kryteria zamieszkiwania na pobyt stały lub czasowy.Przepis natomiast art.29 ust. 1 określa krąg podmiotów, które obowiązane są potwierdzić fakt pobytu (a nie uprawnienia) osoby zgłaszający pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące.
Zmiana stanu prawnego po wydaniu zaskarżonego postanowienia, może zatem stanowić przesłankę żądania podjęcia przez organ zawieszonego postępowania, wobec ustania okoliczności przyjętej za zagadnienie wstępne w rozumieniu art.97 paragraf 1 pkt 4 kpa, a nie ma doniosłości prawnej dla oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem obowiązującym w dacie jego podjęcia.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).