Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. znak [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - z późn. zm.), działając w oparciu o art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 - z późn. zm.) oraz na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił A.Z. wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr "1" w W. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że wniosek w nin. sprawie dotyczył zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a z jego uzasadnienia wynikało, że odnosiło się to do budowy budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr "1" w W. oraz że żądana decyzja miałaby być wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego, którego brzmienie zmieniono ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 718).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił zaś stwierdzić, że sprawa samowolnie realizowanej budowy budynku szatni i zaplecza socjalnego odlewni [...] "S." na działce nr "1" w W. została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., znak: [...] utrzymującą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] października 1998 r., znak: [...], którą nakazano A.Z. wykonanie rozbiórki realizowanej budowy budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr "1" w W. Organ wskazał też, że Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 26 listopada 2002 r., Sygn. akt II SA/Kr 263/99 oddalił skargę A.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki.
Dalej organ l instancji wskazał, że powołany przez wnioskodawcę przepis art. 48 Prawa budowlanego na podstawie, którego istnieje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej został wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 718), zmiana zapisu art. 48 Prawa budowlanego zaczęła obowiązywać od dnia 11 lipca 2003 r., ale przepis ten ma zastosowanie, zgodnie z art. 7 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy, do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną.
Sprawa samowolnie realizowanej budowy budynku szatni i zaplecza socjalnego odlewni [...] "S." na działce nr "1" w W. została już zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 80, póz. 718), a zatem brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wskazanego wniosku.
W odwołaniu od powyższej decyzji A.Z. wniósł o jej uchylenie oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odwołujący się wskazał, że uzyskał pozwolenie na użytkowanie byłego budynku inwentarskiego jako zakładu mechaniczno-odlewniczego, a dokonany odbiór techniczny dopuścił warunkowo do użytkowania obiekt objęty nin. wnioskiem z uwagi na brak zaplecza socjalnego wymaganego przez Państwowy Terenowy Inspektorat Sanitarny i Państwową Inspekcję Pracy. Stwierdził również, że skompletowanie wymaganych dokumentów przeciągnęło się w czasie i wobec wyznaczonych terminów przez wskazane wyżej podmioty roboty budowlane przy przedmiotowym obiekcie zostały rozpoczęte jeszcze w trakcie uzupełniania wniosku o pozwolenie na budowę i wprawdzie w dniu [...] października 1998 r. została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę realizowanej budowy szatni z zapleczem socjalnym, ale realizowana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza także przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie przedmiotowej części obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Odwołujący się podkreślił, że jego zakład zatrudnia 10 osób, przeciętne wynagrodzenie wynosi [...] zł, należności w stosunku do Skarbu Państwa z tytułu podatku i opłaty ZUS uiszczał terminowo, planował utworzenie jeszcze 5-8 nowych miejsc pracy, a brak szatni z zapleczem socjalnym w zakładzie uniemożliwi jego działalność, co w konsekwencji będzie się wiązało z jego likwidacją. Odwołujący się podkreślił także, iż wszelkie dokumenty prawne wymagane do zatwierdzenia projektu budowlanego są skompletowane i on sam liczy się z koniecznością uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Zd. Odwołującego się za uwzględnieniem jego odwołania przemawiają i zasady współżycia społecznego i konieczność likwidacji zakładu w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia 11 marca 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 98 poz. 1071) art. 48 ust 5, art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w to miejsce orzekł "Na podstawie art. 48 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. z 2003 r. Dz. Nr 207, poz. 2016)", w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymując w mocy.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu l instancji i wydanej decyzji dokonując powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane w zakresie wskazania podstawy prawnej skarżonej decyzji, w pozostałym zaś zakresie zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż sprawa budowy budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr "1" w W. została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, którą nakazano rozbiórkę spornego budynku, a decyzja ta stała się wykonalna w dniu wydania wyroku NSA z dnia 26 listopada 2002 (z uwagi na wcześniejsze wstrzymanie wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.1998 r). Z uwagi jednak na złożenie wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie spornego budynku szatni, organ pierwszej instancji zobowiązany był do załatwienia wniosku przez wydanie decyzji.
Organ odwoławczy podkreślił, że zakończenia ostateczną decyzją sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem PINB w T. zobowiązany był do wydania decyzji odmownej wnioskodawcy. Organ podkreślił także, iż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3) Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja która: "... dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną..." podlega stwierdzeniu nieważności i dlatego uwzględnienie wniosku w nin. sprawie tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych co do obiektu budowlanego, w stosunku do którego nakazano rozbiórkę byłoby rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu cyt. przepisu, co musiało skutkować utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia.
Co do podstawy prawnej organ odwoławczy wskazał, że ponieważ wniosek został złożony przez A.Z. w dniu 17 października 2003 r. to postępowanie w sprawie załatwienia przedmiotowego wniosku zostało wszczęte po dniu 11 lipca 2003 r., a zatem do niniejszej sprawy w całości miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji (tj. po 11 lipca 2003 r.) i dlatego organ odwoławczy uznał, że powołanie jako podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80 póz. 718) było nieprawidłowe, a podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowić mogła wyłącznie zasada z art. 48 ust. 5 w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji i w dacie orzekania przez organ odwoławczy, a to musiało na zasadzie art.138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej i wydaniem orzeczenia wskazującego te podstawę prawidłowo.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.Z. wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zgodnie z art.156 § 1 pkt 2 KPA oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W jej uzasadnieniu skarżący przytoczył ponownie wszystkie argumenty zawarte w odwołaniu. Na rozprawie skarżący powołał się na treść postanowienia NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r. z której jego zdaniem wynikało, iż postępowanie w przedmiocie nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu zostało umorzone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skarga jest bezzasadna.
Wbrew zarzutowi skarżącemu należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa tzn. ani nie została wydana bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa.
Okolicznością niekwestionowaną przez samego skarżącego był fakt, że roboty budowlane związane z obiektem objętym nin. wnioskiem rozpoczął w warunkach samowoli budowlanej tzn. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Nie budzi także wątpliwości, iż decyzją z dnia [...] października 1998 r. znak [...] nakazano skarżącemu wykonanie rozbiórki realizowanej budowy budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr "1" w W. oraz, że powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. znak: [...], a skarga na tę decyzję wyrokiem z dnia 26 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 263/99 została przez NSA OZ w Krakowie oddalona. Tym samym należy uznać za uprawnione stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Istotnie bowiem uwzględnienie wniosku w nin. sprawie spowodowałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa bowiem decyzja taka dotyczyłaby sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Stanowiska tego nie mogą w żaden sposób podważyć twierdzenia skarżącego o konieczności likwidacji zakładu mechaniczno-odlewniczego, zatrudnieniu w tym zakładzie szeregu osób czy też regulowaniu należności podatkowych na rzecz Skarbu Państwa oraz opłat na rzecz ZUS. Brak tez podstaw prawnych do oceny w nin. sprawie na podstawie zasad współżycia społecznego.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego jakoby postępowanie o nakazanie rozbiórki zostało umorzone postanowieniem NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r. należy stwierdzić, że stanowisko to jest błędne. Otóż postanowienie na treść, którego skarżący się powołał wydane zostało w toku sprawy związanej z rozpoznaniem skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 1998 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki i dotyczyło jedynie umorzenia postępowania, ale tylko w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i jego wydanie oznaczało jedynie wstrzymanie wykonalności zaskarżonej wówczas decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. stosownie do treści obowiązujących w dacie wydania tego postanowienia przepisów art. 40 ust. 2 w zw. z art. 38 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz.368 ze zm./ do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd. Rozpoznanie skargi nastąpiło zaś cyt. wyżej wyrokiem z dnia 26 listopada 2002 r. o oddaleniu skargi i z tą też datą decyzja z dnia 22 grudnia 1998 r. stała się wykonalna.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd na zasadzie art. 151 cyt. ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.