Uzasadnienie
wyroku z 8. 11.2006 r.
Decyzją z 20.02. 2002r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 138 §1 pkt l k.p.a. w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania "[...] " Sp. z o.o. w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 30.11. 2001 r., nr [...], którą nakazano w/w Spółce wykonanie w terminie do [...].03.2002r. czynności polegających na przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania t.j. funkcji obiektu garażowego, budynku przeznaczonego obecnie do chowu koni wierzchowych na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wedle oceny obu rozpoznających sprawę organów właściciel przedmiotowego obiektu t.j. Spółka "[...] " samowolnie dokonała zmiany sposobu użytkowania budynku, który pierwotnie pełnił funkcję garażową na budynek przeznaczony do chowu koni wierzchowych, a ponadto obecnie jego funkcja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...].
Wobec powyższego -skoro zgodnie z art. 71 ust. l ustawy Prawo budowlane zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu - zastosowanie w realiach sprawy znaleźć musi art. 71 ust. 3 tej ustawy w związku z jej art. 51 ust. 1.
W skardze od przedstawionej decyzji "[...] " Spółka z o.o. w [...] wniosła o uchylenie obu rozstrzygających sprawę decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowlanego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 51 ust. l pkt l w związku z 71 ust. 2 pkt 2. Strona skarżąca uzasadniając zarzut stała na stanowisku, iż obecna funkcja obiektu związana ze zmianą sposobu użytkowania budynku przeznaczonego na garaż na obiekt do chowu koni nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Starachowice, a jedynie niezgodna z jego ustaleniami. Przedmiotowa działka bowiem znajduje się w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem B 31 MW przeznaczonej pod zabudowę. Skarżącej zlecono dokonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wnosił o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270). Sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanej podstawy prawnej (art. 134 §1 ustawy j.w.). Z tej perspektywy skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zarzuty artykułowane przez skarżącą są całkowicie bezzasadne.
W szczególności zauważyć należy, że dowolne jest zawarte w skardze twierdzenie jakoby przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w jednostce urbanistycznej przeznaczonej pod zabudowę obiektu przeznaczonego do chowu zwierząt; oponuje przeciwko temu jednoznaczna w swej wymowie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wskazująca przeznaczenie tej jednostki jako teren osiedla wielorodzinnego w budowie i na istniejącą zabudowę jednorodzinną. W obliczu takiej treści planu i samowolnej zmiany przez skarżącą przeznaczenia budynku garażowego oczywiście uprawniona była subsumcja przedmiotowego stanu faktycznego względem norm prawnych powołanych przez oba rozstrzygające sprawy organy, oraz wyprowadzona przez nie z zastosowanych przepisów sankcja prawna w postaci nakazania Spółce z o.o. "[...]" czynności polegających na przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania obiektu.
Sąd administracyjny ma jednak obowiązek brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze oraz dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Rzecz bowiem w tym, że choć organy obu instancji dokonały poprawnych ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadziły poprawną subsumcję stanu faktycznego względem przepisów prawa materialnego to jednak samo rozstrzygnięcie sprawy obarczone jest wadliwością. Rozstrzygnięcie to nie określa wszak ani zakresu, ani tez rodzaju czynności mających doprowadzić obiekt budowlany do poprzedniego sposobu użytkowania, a jest to niezbędne dla wykonania decyzji. Z protokołu oględzin wynika wprawdzie zakres dokonanej przez skarżącą ingerencji w budynek garażu, sprzecznych z jego dotychczasową funkcją, ale nie znalazło to odzwierciedlenia w treści decyzji.
Tym samym decyzja ta jest w istocie niewykonalna, a organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 107 § l i 3 w związku z art. 104§2 k.p.a.). Powyższe skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przy równoczesnym stwierdzeniu, że decyzje te nie mogą być wykonane, (art. 145 § l pkt l lit "c" i 152 u.p.s.a). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. Rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie ustalenie zakresu i rodzaju czynności niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do poprzedniego sposobu użytkowania i sformułowania rozstrzygnięcia adekwatnie do poczynionych w tym zakresie ustaleń.