Uzasadnienie
UZSADNIENIE
Prezydent Miasta O. decyzją z 30 stycznia 2015 r., na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) oraz art. 108 kpa,
- - w punkcie I nakazał T.K. usunięcie odpadów magazynowanych w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, w lokalu mieszkalnym przy [...] położonym w budynku wielorodzinnym znajdującym się na działce o nr [...] obręb miasto O;
- - w punkcie II wskazał T.K. sposób wykonania decyzji tj.:
usunąć odpady komunalne o kodach: 20 01 01 Papier i tektura, 20 01 10 Odzież, 20 01 11 Tekstylia, 20 03 01- niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne - w ilości około 50 m3, przekazać odpady zgromadzone w przedmiotowym lokalu mieszkalnym do instalacji przetwarzania odpadów w celu odzysku lub unieszkodliwiania w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami oraz wymaganiami ochrony środowiska. Przekazanie winno nastąpić podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania ww. odpadami;
przedłożyć kopie dokumentów potwierdzających przekazanie odpadów, w których określone będą ich ilości, data przekazania oraz nazwa odbiorcy, w terminie 14 dni od dnia ich usunięcia;
- - w punkcie III ustalił termin wykonania decyzji do 28 lutego 2015 r.
- - w punkcie IV decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że mieszkańcy budynku położonym przy [...] w O. zgłosili Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w O. fakt uciążliwości spowodowanej zgromadzonymi odpadami w lokalu mieszkalnym nr [...]. Ww. lokal jest zamieszkały przez T.K..
W dniu 1 października 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że w mieszkaniu zalegają surowce wtórne (kartony, puszki metalowe), resztki jedzenia - nadpsute warzywa, owoce.
W dniu 22 grudnia 2014r. zostało wszczęte z urzędu przez Prezydenta Miasta O. postępowanie w sprawie magazynowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym.
Organ uznał, że substancje magazynowane w lokalu są odpadami zgodnie z definicją odpadów zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Są to bowiem odpady komunalne, które zbierane są z terenu miasta O. Nieruchomość, na którym magazynowane są odpady stanowi własność H.Z., a T.K. posiada służebność osobistą bezpłatnego i dożywotniego zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. W związku z tym, organ stwierdził, że T.K. jest posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach.
Organ ustalił, że T.K. nie posiada stosownych zezwoleń na gospodarowanie odpadami na terenie miasta O. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w O. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta O. w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...],[...],[...],[...] a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego działka [...] obr. miasto O. przy [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny zabudowy wielorodzinnej i w ten sposób jest wykorzystywany.
Organ wyjaśnił, że w piśmie z 22 grudnia 2014 r. H.Z. i T.K. zostali poinformowani o terminie oględzin przedmiotowego lokalu. T.K. nie wyraził zgody na przeprowadzenie oględzin mieszkania. W związku z faktem, że T.K. jest podopiecznym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. (MOPS), w dniu 7 stycznia 2015 r. pracownicy socjalni MOPS udali się na miejsce i stwierdzili, że w mieszkaniu składowane są pudełka kartonowe, puszki odzież i kawałki materiałów (tkaniny). Lokal jest nimi wypełniony w całości, pozostawione są jedynie wąskie korytarze umożliwiające przemieszczanie się między poszczególnymi pomieszczeniami. Z prowadzonej rozmowy przez pracowników MOPS z T.K. i H.Z. wynika, że wyżej wymienieni nie uważają, aby konieczna była zmiana takiego stanu rzeczy.
Organ stwierdził, że zgromadzone odpady powodują emisję zapachów o wysokim stopniu uciążliwości dla pozostałych mieszkańców budynku, a ich ilość i masa zagrażają samej konstrukcji budynku.
Na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014r., w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923) oraz informacji Pracowników Socjalnych MOPS sklasyfikowano i oszacowano ilość odpadów zgromadzonych w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Odpady zaklasyfikowano jako 20 01 01 Papier i tektura, 20 01 10 Odzież, 20 01 11 Tekstylia, 20 03 01- niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne - w ilości około 50 m3.
Wreszcie organ wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany na podstawie art. 108 § 1 kpa w związku naruszeniem interesu publicznego ze względu na intensywne, negatywne oddziaływanie na pozostałe lokale mieszkalne znajdujące się w budynku wielorodzinnym, dużą możliwość występowania gryzoni, uciążliwość zapachową oraz zagrożenie dla pozostałych mieszkańców budynku, a przez to narażenie ich na niebezpieczeństwo pożaru, zawalenie budowli oraz niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli T.K. i H.Z.., T.K. podniósł, iż w mieszkaniu, w którym zamieszkuje nie przechowuje żadnych odpadów. Odwołujący wyjaśnił, iż papier i tektura to kartony po bananach, odzieży używa na co dzień, tekstylia to m.in. ręczniki i obrusy, które dostaje ze sklepów odzieżowych, a niesegregowane odpady komunalne to owoce, warzywa i produkty żywnościowe, które otrzymuje od właścicieli sklepów.
H.Z. zarzuciła nieważność decyzji, wskazując na brak przepisu prawnego pozwalającego na ingerencję organu w prywatne mieszkanie oraz ustalenie dwóch sprzecznych terminów wykonania decyzji. Podkreśliła, że Inspektor Sanitarny nie wydał decyzji w sprawie, nie stwierdzając bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia. Zaprzeczyła, aby w mieszkaniu były magazynowane odpady, gdyż wszystko co znajduje się w mieszkaniu jest używane przez jej brata.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 11 marca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19, art. 27 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2014, poz. 1923) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie III i punkcie IV i w tym zakresie orzekł, że odpady należy usunąć w terminie do 24 kwietnia 2015 r., w punkcie 2 orzekł, że w pozostałym zakresie utrzymuje decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powielił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji. Organ odwoławczy przytoczył również uregulowania mające zastosowanie w sprawie tj. treść art. 26, art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, jak również rozporządzenie Ministra Środowiska z 21 kwietnia 2006 r., które określa listę rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Zgodnie z załącznikiem w/w rozporządzenia istnieje możliwość wykorzystania: papieru i tektury (kod: 20 01 01) do wykorzystania jako paliwo, odzieży (kod: 20 01 10) do wykorzystania w gospodarstwie domowym, tekstyliów (kod: 20 01 11) do wykorzystania w gospodarstwie domowym.
W przedmiotowej sprawie, T.K. podniósł w odwołaniu, iż wszystkie zgromadzone w mieszkaniu rzeczy są przez niego wykorzystane i nie są to odpady. Natomiast, Kolegium ustaliło, iż zgromadzone w mieszkaniu przy [...] w O. rzeczy są odpadami, a przemawia za takim ustaleniem zarówno duża ilość nagromadzonych przedmiotów oraz zagrożenie dla zdrowia mieszkających w budynku ludzi. Należy mieć na uwadze, iż miejscem nagromadzenia w/w rzeczy jest lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym, którego mieszkańcy zgłaszali zarówno do zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. fakt uciążliwości spowodowanej zgromadzonymi odpadami w w/w lokalu, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 1 października 2014 r. przeprowadził kontrolę i stwierdził, że w mieszkaniu znajdują się surowce wtórne (kartony, puszki metalowe), resztki jedzenia - nadpsute warzywa i owoce.
Organ odwoławczy, w kontekście art. 3 pkt 5 i 25 ustawy o odpadach podkreślił, że odpady zalegające w mieszkaniu przy Al. [...] w O. nie są odpadami wstępnie magazynowanymi przez ich wytwórcę, ponieważ T.K. nie jest ich wytwórcą, a są to odpady zbierane przez niego z terenu miasta O. T.K. nie posiada także stosownych zezwoleń na zbieranie odpadów, czy też przetwarzanie odpadów. Nadto, mieszkanie przy Al. [...] w O. nie jest obiektem budowlanym przeznaczonym do składowania odpadów. Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż mieszkanie przy Al. [...] w O. nie jest miejscem przeznaczonym do składowania, czy też magazynowania odpadów.
Kolegium nie miało również wątpliwości, iż posiadaczem w/w odpadów jest T.K. który je zbierał z terenu miasta O. i zgromadził w mieszkaniu, w którym posiada prawo dożywotniego zamieszkiwania. Powyższe, pozwala na ustalenie, iż organ l instancji zasadnie prowadził postępowanie działając w oparciu o art. 26 ustawy o odpadach i wydał decyzję nakazującą usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Kolegium uchyliło punkt III i punkt IV zaskarżonej decyzji, jako wzajemnie się wykluczające. W art. 26 ustawy o odpadach ustawodawca wskazał wprost elementy decyzji o nakazie usunięcia odpadów z miejsca ich składowania lub magazynowania niezgodnego z prawem. Termin usunięcia odpadów powinien być wyznaczany z uwzględnieniem trybu instancyjnego, ustawodawca nie przewidział bowiem w tym zakresie wprost możliwości nadania tej decyzji trybu natychmiastowej wykonalności. Kolegium ustaliło termin usunięcia odpadów do 24 kwietnia 2015 r., biorąc pod uwagę, że odpady stwarzają zagrożenie dla zdrowia mieszkańców budynku wielorodzinnego, jak również mając na względzie, by wyznaczony termin był wystarczający na jego dotrzymanie przez osobę zobowiązaną.
T.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zarzucając naruszenie miru domowego. Skarżący zaprzeczył, jakoby w mieszkaniu gromadził odpady i podkreślił, że nie został mu przedstawiony żaden protokół do podpisania. Wskazał, że jego jedyny dochód stanowią zasiłki z MOPS-u, które nie starczają nawet na pokrycie opłat za mieszkanie. W związku z powyższym, uzyskuje dodatkowy dochód z tytułu odsprzedaży surowców wtórnych, przede wszystkim makulatury. Głównym źródłem jej pozyskiwania jest pobliski market z którego również otrzymuje produkty spożywcze z bliskim końcem terminu przydatności lub nie nadające się do sprzedaży. Nadmienił, że wcześniej korzystał z piwnicy z budynku, ale został z niej usunięty pod pretekstem użytkowania niezgodnie z przeznaczeniem.
W związku z powyższym, gromadzi kartony w mieszkaniu o powierzchni 72 m 2. Zdaniem skarżącego określanie zbieranych przez niego rzeczy w postaci żywności, porzuconej odzieży, czy zużytych kartonowych pudeł mianem odpadów jest obraźliwe.
W piśmie z 28 września 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uzupełnił skargę, zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 i art. 68 kpa poprzez nieprawidłowe oraz niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz nieprawidłowe sporządzenie protokołu oględzin przedmiotowego lokalu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji odwołał się do oględzin przeprowadzonych przez Sanepid nie dołączające jednak do akt protokołu z ich przeprowadzenia. Głównym materiałem dowodem na którym oparły się organy są notatki służbowe, które nie mogą zostać uznane za dokument urzędowy.
Uczestniczka H.Z. w piśmie z 27 kwietnia 2015 r. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie wskazując, że organy bezpodstawnie ingerują w prawo własności T.K. i jej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. nakazująca skarżącemu T.K. usunięcie odpadów w postaci papierów i tektury, odzieży, tekstyliów i innych niesegregowanych odpadów magazynowanych w lokalu mieszkalnym położonym w budynku wielorodzinnym. Zważywszy na nietypowy charakter sprawy, wyjaśnienie kwestii czy w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego gromadzone są przez niego odpady wymagało szczególnej staranności ze strony organu w gromadzeniu materiału dowodowego.
Obowiązkiem organów administracji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 26 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.). było ustalenie między innymi kwestii związanych z rodzajem i ilością zgromadzonych przez skarżącego odpadów. W powyższym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśli art. 7 K.p.a., wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu – stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. – organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody, bowiem stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu powinien dać wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a.). Przy czym, według art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie uchybiły ww. zasadom postępowania, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nie poprzedzonego kompleksowym zebraniem i rozpatrzeniem materiału dowodowego. Ustalenia organu w zakresie odpadów jak i ich ilości są dowolne, zatem nie spełniają wymagań określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Organy prowadziły postępowanie w trybie ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach. Ustawa ta i przepisy wykonawcze określają m.in. zasady postępowania z odpadami, ich magazynowania, recyklingu, unieszkodliwiania. Wprowadzone regulacje mają na celu ochronę środowiska, życia i zdrowia ludzi, zapobieganie i zmniejszanie negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie ludzi, wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczanie ogólnych skutków użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania (art. 1 ustawy). Cele te należy mieć na uwadze przy wykładni wszystkich uregulowań ustawy oraz poddając ocenie działania skarżącego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 19 cyt. ustawy, posiadaczem odpadów jest ich wytwórca lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Oprócz tego przywołany przepis formułuje domniemanie, że to władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.
Podstawą prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia jest art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy, zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust.2). W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: rodzaj odpadów, termin i sposób ich usunięcia (ust. 6).
Należy również zwrócić uwagę, że ustawa o odpadach zawiera definicję legalną magazynowania odpadów, przez co należy rozumieć (art. 3 ust. 5 ustawy) czasowe przechowywanie odpadów obejmujące:
- a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,
- b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów,
- c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów.
Ustawa natomiast nie zawiera legalnej definicji składowania odpadów. Określa natomiast, co należy rozumieć pod pojęciem składowiska odpadów – jest to miejsce przeznaczone do składowania odpadów. W ujęciu potocznym składowanie oznacza przechowywanie na otwartej najczęściej przestrzeni, stałe lub w oznaczonym czasie (tak Słownik języka polskiego, Biblioteka Gazety Wyborczej, PWN tom 5, str.68).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone pobieżnie, bez ustalenia faktów niezbędnych dla wydania decyzji w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Nie ulega wątpliwości, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a organy prawidłowo prowadziły postępowanie przeciwko skarżącemu jako (ewentualnemu) posiadaczowi odpadów. Natomiast z akt administracyjnych nie wynika jednoznacznie, że skarżący gromadzi odpady. Przy ustaleniu stanu faktycznego organ poprzestał jedynie na notatce sporządzonej przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. ze spotkania ze skarżącym w dniu 7 stycznia 2015 r., nie przeprowadzając żadnych własnych dowodów sprawie. Podjął co prawda próbę przeprowadzenia oględzin, ale po pisemnym oświadczeniu skarżącego, że nie wyraża na nie zgody i nie udostępni w wyznaczonym terminie mieszkania, organ zaniechał dalszych czynności dowodowych, nie pozyskując nawet protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 1 października 2014 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Niewiadomym dla sądu pozostaje zatem, na jakiej podstawie organ ustalił ilość odpadów zalegających w lokalu, jak również doszedł do wniosku, że ich ilość i masa zagraża konstrukcji budynku. Stanowisko to nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodnym.
Dla dokonania właściwych ustaleń nieodzowne jest przeprowadzenie oględzin, z udziałem stron postępowania, z których zostanie sporządzony protokół zgodnie z wymogami określonymi w art. 68 i nast. kpa, ewentualnie przesłuchanie świadków i stron postępowania. Wobec nieuzasadnionej odmowy skarżącego udostępnienia lokalu zasadne będzie wskazanie, że Kodeks postępowania administracyjnego w art. 88 reguluje zagadnienie środków przymusu zabezpieczających prawidłowy przebieg postępowania dowodowego, w szczególności w razie bezzasadnej odmowy okazania przedmiotu oględzin bądź też bezzasadnej odmowy udziału w innej czynności urzędowej przewiduje możliwość nałożenia grzywny. W razie uporczywej kontestacji czynności dowodowych przez skarżącego konieczne będzie sięgniecie przez organ do powyższych postanowień. Zasadne może okazać się również rozważenie, czy działalność skarżącego nie wyczerpuje znamion wykroczenia określonego w art. 171 ustawy o odpadach.
Ustalenia dokonane w ramach tego postępowania mogą zostać wykorzystane przez organ administracyjny. Dopiero dokładne ustalenie stanu faktycznego pozwoli dokonać oceny, czy działanie skarżącego można zakwalifikować jako składowanie lub magazynowanie odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach.
Nie można też wykluczyć, że sprawa w ogóle nie ma charakteru sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji wspólnota mieszkaniowa winna ewentualnie dochodzić swoich praw na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. W tym zakresie w art. 16 ustawy o własności lokali wskazano, że jeżeli właściciel lokalu zalega długotrwale z zapłatą należnych od niego opłat lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych lokali lub nieruchomości wspólnej uciążliwym, wspólnota mieszkaniowa może w trybie procesu żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości.
Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji ustali w pierwszym rzędzie precyzyjnie, jakie substancje i przedmioty znajdujące się w lokalu mieszkalnym przy al. [...] w O. stanowią odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, do jakiej ewentualnie grupy, podgrupy i rodzaju odpadów można je zaliczyć i dlaczego, ze szczególnym uwzględnieniem uregulowań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U.2006, Nr 75, poz. 527). W zależności od wyniku dokonanych ustaleń organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Swoje rozstrzygnięcie następnie uzasadni w zgodzie z wymogami, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 kpa, skupiając się przede wszystkim na okolicznościach w sprawie spornych, bądź wątpliwych.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1"c".