Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...].12.1999 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 81 "c" ust.2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nałożył na K.M. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 15.04.2000 r., oceny technicznej stwierdzającej stan techniczny budynku gospodarczego o wym. zewn. 6,0 x 6,0 m usytuowanego na działce nr ewid. [...] w P. nr [...] gm. C. która winna zawierać:
- 1) analizę zgodności wybudowanego budynku z dokonanym zgłoszeniem zamiaru jego budowy, a w przypadku stwierdzenia odstępstw opis techniczny stanu istniejącego,
- 2) opinię techniczną opracowaną przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych, obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie robót budowlanych o specjalności konstrukcyjno -budowlanej stwierdzającej stan techniczny budynku oraz zgodność budynku z przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w okresie jego budowy, tj. rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz.
- 46) oraz obowiązującymi obecnie Polskimi Normami i zasadami sztuki budowlanej - z zastrzeżeniem, że w przypadku stwierdzenia, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany niezgodnie z obowiązującymi aktualnie przepisami ocena winna zawierać zakres i projekt wymaganych zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z tymi przepisami.
Odwołanie K.M. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...].01.2000 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podnosząc w uzasadnieniu co następuje:
1/ inwestor pismem z dnia [...].07.1997r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego którego "powierzchnia.... nie przekroczy 35 m ", budynek ten miał mieć powierzchnie 5,0 x 6,0 czyli 30 m2, 2/ tymczasem inwestor zrealizował obiekt o 6 m2 większy, a w dodatku taki, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę bowiem zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. 3/ przedmiotowy budynek został zrealizowany z pominięciem wymagań stawianych przez Prawo Budowlane z 1994 r., zatem istnieją uzasadnione wątpliwości, co do poprawności zrealizowanej budowy co z kolei uzasadnia zastosowanie art. 81 "c" Prawa Budowlanego z 1994 r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył K.M. i wnosząc "o unieważnienie" zaskarżonego postanowienia podnosząc, że budynek wybudował w dobrej wierze bowiem dokonał zgłoszenia zamiaru jego budowy. Przyznał, że dołączone do akt sprawy "rysunki" są niezgodne ze zgłoszeniem ale jak można sądzić z treści skargi do zgłoszenia dołączone były inne rysunki. Przekroczenie powierzchni o 1 m2 (do 36 m2, zamiast zgłoszonej powierzchni 35 m) jest zupełnie przypadkowe i nieświadome. Dalej zarzucił, że do zastosowania art. 81 "c" Prawa Budowlanego z 1994 r., konieczne jest powstanie uzasadnionych wątpliwości a protokół kontrolny nie wykazał aby tego rodzaju wątpliwości zaistniały.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - v. skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie z przyczyn w niej wywiedzionych. Nie mniej jednak musi zostać uwzględniona bowiem Sąd, zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. nie jest związany granicami skargi a zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Podstawą wydania decyzji w sprawie niniejszej jest przepis art. 81 "c" ust.2 Prawa Budowlanego z 1994 r., według którego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.
A więc przesłanką zastosowania tego przepisu jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Przesłanka ta winna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa). Tymczasem w sprawie niniejszej orzekające organy nad tą kwestią przechodzą do porządku dziennego. Na marginesie można podnieść, że na zasadach ogólnych (art. 78 § 1 kpa) organ może dopuścić dowód z opinii biegłych, na okoliczność zgodności usytuowania przedmiotowego obiektu z prawem obowiązującym w dniu zakończenia inwestycji - jak i na okoliczność wykonania koniecznych zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.
Sąd zdaje sobie sprawę, że przeprowadzenie takiego dowodu związane jest z kosztami, ale w tym aspekcie organy winny w szerszym zakresie, niż pokazuje to praktyka korzystać z przepisów działu IX kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, naruszaj ą prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit. "a" i "c" p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O kosztach Sąd nie orzekł bowiem skarżący zgodnie z art. 2 1 0 wyżej cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów.