Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], znak [...] wydanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], znak: [...], którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], w sprawie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego t.j. nadbudowanej kondygnacji poddasza użytkowego istniejącego warsztatu samochodowego, wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy, skarżący K. S. wiedział o decyzji PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. już w grudniu 2015 r., tym samym jednomiesięczny termin określony w art. 148 k.p.a nie został należycie zachowany, minęło prawie 2 lata. Podniesiono, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a i za nową okoliczność uznał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt: P 37/06 oraz że organ I instancji prawidłowo ustalił, że termin określony w art. 145a § 2 k.p.a nie został zachowany, gdyż od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego minęło ponad 9 lat. Podzielono również pogląd organu I instancji odnoszący się do art. 146 k.p.a.
Skargę od powyższego postanowienia wnieśli P. K. S. i P. I. S.. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB w [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 145a k.p.a i art. 148 k.p.a poprzez uznanie, że wniosek skarżących o wznowienie postępowania został wniesiony po terminie, bez przeprowadzenia analizy możliwości wznowienia postępowania z urzędu, co stoi w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi przedstawione zostało postępowanie odwoławcze przed organem II instancji oraz główne motywy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Następnie podniesiono, że organ nie przeanalizował w tej sprawie istotnej okoliczności, jaką jest fakt nabycia przez skarżących przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego obiektu w drodze następstwa prawnego, bowiem do dnia 27.09.2007 r. stroną postępowania był ojciec skarżącego P. A. S. i to jemu została doręczona decyzja o nakazie rozbiórki. Skarżący wskazali, że organy I i II stopnia winny rozważyć wszczęcie postępowania z urzędu, zaś analizę tę przedstawić w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Podniesiono, że w swoim wniosku skarżący wskazali na istotny wpływ na przedmiotowa sprawę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, co zostało zignorowane przez organy nadzoru budowlanego. Nadmieniono, że obecnie na terenie, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś skarżący złożyli wniosek o wszczęcie procedury legislacyjnej, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.
Odpowiedz na skargę sporządził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w której w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.".
Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są prawidłowe i zgodne z prawem. Organy obu instancji zajęły stanowisko wobec wszystkich istotnych okoliczności a trafne argumenty zawarły w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.). Oprócz ściśle wskazanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego przesłanek wznowienia, kolejnym ograniczeniem możliwości wszczynania tego trybu jest ograniczenie terminu składania wniosku o wznowienie. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. To na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zachowania powyższego terminu a organ administracji publicznej swobodnie ocenia przedstawiony materiał dowodowy.
W kontrolowanej przez Sąd sprawie powołaną przez wnioskodawców przesłanką wznowienia był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.: " istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Jednocześnie stosownie do art. 145 a § 1 Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucja, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Organy obydwu instancji trafnie zakwestionowały stanowisko strony, powołując przy tym wiarygodne okoliczności dające ku temu podstawy. Niewątpliwie oświadczenie strony o dacie, w której dowiedziała się o decyzji, w sprawie, której domaga się wznowienia postępowania podlega swobodnej ocenie organu właściwego do rozpoznania wniosku o wznowienie. K. S. i I. S. wiedzieli o decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2007 r znak: [...] już w grudniu 2015r bowiem K. S. złożył skargę z dnia 29 grudnia 2015 r do WSA w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie WINB w [...] z dnia [...] października 2015 r stwierdzające brak podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. (uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2016 r VII/Wa 2216/15). Tego ustalenia organów skarżący w żaden przekonujący i racjonalny sposób nie zakwestionowali. Termin określony w art. 148 k.p.a. nie został należycie zachowany, bowiem wniosek o wznowienie został złożony dopiero 15 września 2017 r. Okoliczność że skarżący wstąpili do postępowania jako następcy prawni zmarłego inwestora, po dniu 27 września 2007 r i nie mogli do tej chwili czynnie działać w toczącym się postępowaniu nie ma znaczenia, bowiem skarżący wstąpili do postępowania na zasadzie pełnej sukcesji, a ich poprzednik prawny miał pełną możliwość korzystania z przysługujących mu uprawnień. Decyzja rozbiórkowa obejmuje obowiązek wykonania rozbiórki konkretnego obiektu budowlanego i podlega wykonaniu także przez aktualnych właścicieli nieruchomości, będących następcami prawnymi adresata nakazu.
Wbrew twierdzeniom skargi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r, sygn. akt: P 37/06 nie jest żadną "nowa okolicznością faktyczną" ani "nowym dowodem" w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r upłynęło ponad 9 lat, a termin określony w art. 145 a k.p.a. nie został zachowany. Nie został również dochowany termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a, zgodnie z którym: uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
Z tych przyczyn stwierdzić należy, że ocena dokonana w niniejszej sprawie przez organy była trafna i nie była dowolna. To wszystko sprawia, że przy rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym zachowano zasady procedowania, określone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a.
Wszystkie zebrane okoliczności zostały przez organy właściwie ocenione, szczególnie w kontekście, że sam skarżący nie był w stanie precyzyjnie określić i wiarygodnie wykazać, kiedy dowiedział się o decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. We wniosku o wznowienie postępowania z 14 września 2017 r (k – 98 akt adm.) skarżący powołuje się wyłącznie na datę [...] grudnia 2015 r – kiedy zapadła ostateczna decyzja (nie precyzuje jaka) przed Głównym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego. Skarżący nie był stroną postępowania, którego domaga się wznowienia, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r, bowiem stał się współwłaścicielem nieruchomości już po dacie ostateczności decyzji. Podczas rozmowy w dniu 11 września 2017 r z pracownikiem organu, skarżący został pouczony o możliwościach jakie daje procedura nadzwyczajna w oparciu o art. 145 k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminowi, stanowiłoby naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Jednocześnie nic nie przemawiało za tym (wbrew twierdzeniom skarżących), by zasadne było wznawianie postępowania z urzędu, bowiem nie zachodziło prawdopodobieństwo zaistnienia jakiejkolwiek pozytywnej przesłanki wznowieniowej.
Dokonawszy oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).