Uzasadnienie
Pani M. G., działająca przez pełnomocnika Panią M. M.-F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2021 r. sygn. [...] w przedmiocie ustalenia na wniosek Pani M. N. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] wraz ze zmianą konstrukcji dachu i zmianą sposobu użytkowania istniejącego poddasza na cele mieszkalne na działce nr [...] przy ul. [...] w C.".
W skardze (pkt III) zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jest to niezbędne do zabezpieczenia interesów prawnych Skarżącej. Przystąpienie przez Inwestora do prac budowlanych zgodnie z wydaną decyzją pozbawi Skarżącą możliwości kontroli wydanych decyzji organu I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej.
Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony.
Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji Wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK498/12, Lex nr 1145458).
W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku Skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia.
W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest jakichkolwiek odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przytoczyła przepisy prawa oraz orzecznictwo, a także w sposób ogólny wskazała, że wstrzymanie wykonania aktu jest niezbędne do zabezpieczenia jej interesów prawnych. Wskazała, że przystąpienie przez Inwestora do prac budowlanych pozbawi Skarżącą możliwości kontroli decyzji wydanych przez organ I i II instancji. Zaznaczyć należy, że gdyby tak było (t.j. gdyby brak wstrzymania wykonalności decyzji przekreślał kontrolę sądową), wstrzymanie wykonania musiałoby być obligatoryjne w każdej sytuacji. Tymczasem jest ono uzależnione od ściśle określonych przesłanek i jest wyjątkiem od zasady, a tym samym nie wpływa na możliwość dokonania kontroli sądowej decyzji organów I, jak i II instancji. Wynik kontroli nie pozostanie bez wpływu na dalsze etapy postępowania. Skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych okoliczności, wskazujących na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.