Uzasadnienie
W dniu 20.01.2005 r. Prezydent Miasta Tarnowa wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa garażu i pomieszczenia gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w Tarnowie przy ul. Kąpielowej.
Podstawą umorzenia postępowania było ustalenie przez organ I-instancji, że działka nr [...] znajduje się na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską w Tarnowie w dniu 25 maja 2000 r.
Od decyzji tej w ustawowym terminie 14 dni odwołanie wnieśli Z. i A. G., domagając się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 16 marca 2005 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, potwierdzając stanowisko zajęte w tej sprawie przez Prezydenta Miasta Tarnowa. Wyjaśniono odwołującym, że w tej sprawie było niedopuszczalnym wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ przedmiotowa działka nr [...], obr. [...] w Tarnowie przy ul. [...] znajduje się na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miejską w Tarnowie w dniu 25 maja 2000 r. Nr XXIII/380/2000 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa-Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej.
Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może dotyczyć tylko obszaru, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano również, że zgodnie z § 4 pkt 17 ww. uchwały teren działki nr [...] znajduje się na obszarze, na którym nie ma możliwości jakiejkolwiek rozbudowy.
Decyzję tą doręczono Z. i A. G. w dniu [...].03.2005 r., którzy dnia [...].04.2005 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia uchwały Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 25 maja 2000 r. Nr XXIII/380/2000 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa-Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że nie otrzymali żadnej informacji o uchwaleniu ww. planu miejscowego i nigdy nie wyrażali zgody na takie zakwalifikowanie ich działki, które powoduje niedopuszczalność na jej terenie rozbudowy. Wskazali, że w 1998 r. otrzymali pozwolenie na budowę, które wówczas było zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Projekt budowlany, według którego realizowana była budowa domu w latach 1998-2003, miał charakter powtarzalny. Względy finansowe oraz konieczność sporządzenia odrębnego projektu na budowę garażu w innym miejscu działki nie pozwoliły na wcześniejszą jego budowę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w swojej decyzji z dnia 16 marca 2005 r.
Na rozprawie w dniu 28 maja 2007 r. skarżący potwierdzili, że nie wnoszą żadnej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 16 marca 2005 r. a ich skarga obejmuje jedynie żądanie uchylenia uchwały Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 25 maja 2000 r. Nr XXIII/380/2000 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa-Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej w zakresie obejmującym ustalenie przeznaczenia ich działki i zarazem wyjaśnili, że dotychczas nie wzywali Rady Miejskiej w Tarnowie o usunięcie naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia dokonanego ww. uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 25 maja 2000 r. Nr XXIII/380/2000 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa-Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej. Uchwała ta weszła w życie w dniu 31 sierpnia 2000 r. i obowiązuje nadal.
Jedną z przesłanek uzasadniających skuteczność wniesienia skargi na uchwałę organu uchwałodawczego gminy jest wyczerpanie trybu postępowania określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity z 2001r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Dokonując wykładni przytoczonego przepisu należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek:
- a) podjęcie uchwały lub zarządzenia przez organ gminy,
- b) naruszenie interesu prawnego bądź obowiązku skarżącego w drodze uchwały (zarządzenia) organu gminy,
- c) objęcie treścią uchwały lub zarządzenia organu gminy sprawy z zakresu administracji publicznej,
- d) bezskuteczne wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący nie spełnili wszystkich ww. przesłanek. Skarżący nie poprzedzili wniesienia skargi na ww. uchwałę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego dokonanego tą właśnie uchwałą. Wniesienie zaś skargi bez uprzedniego (bezskutecznego) wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia jest niedopuszczalne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 1995 r., sygn. akt III SA 1127/94, opub. w Pr. Gosp. 1995r., nr 11, poz. 21).
W związku z powyższym należy uznać, że w tej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie został wyczerpany tryb postępowania określony w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.
W związku z nie spełnieniem przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, przewidzianej w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należy – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – odrzucić.
Podstawę prawną do rozstrzygnięcia o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu w wysokości 500 zł zawiera art. 225 w związku z art. 222 P.p.s.a. Zgodnie z art. 225 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie opłatę nienależnie pobraną. Stosownie zaś do art. 222 P.p.s.a. nie żąda się opłaty od pisma, jeżeli już z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu. Pismem takim jest również skarga, od wniesienia której nie powinno żądać się wpisu, jeżeli z jej treści wynika, że podlega ona odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia.