Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 20 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 609/15

Uzasadnienie

Wójt Gminy decyzją z dnia 15 listopada 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 101 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do produkcji biogazu rolniczego z odcieku wywarowego z gorzelni rolniczej o maksymalnej mocy elektrycznej 480 kW wraz z oczyszczalnią pozostałości pofermentacyjnej oraz wymiana istniejących linii technologicznych w gorzelni [...] na nowe o korzystniejszej charakterystyce energetycznej i użytkowej, które będą umożliwiały efektywną współpracę gorzelni z biogazownią" na działce nr [...] w miejscowości K., gm. [...].

Uzasadnieniem dla wydanego rozstrzygnięcia było ustalenie, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Gorlice - wieś [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Gorlice Nr XXXII/252/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2002 r. Nr 36, poz. 554). W tym zakresie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że teren inwestycji jest dzierżawiony przez Grupę Producentów "[...]" Sp. z o.o. i stanowi tereny zlokalizowane w obszarze 2.7.P. Jak wynika z treści art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.

Biegły M. K. jednoznacznie stwierdził, że planowana biogazownia jest instalacją wytwarzającą energię z odnawialnych źródeł energii. Moc urządzenia jako przekraczającą 100 kW określił sam wnioskodawca. W niniejszej sprawie stwierdzono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] nie wyznacza takich terenów. Również w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie wyznaczono obszarów na których rozmieszczone będą takie urządzenia oraz stref ochronnych wynikających z zapisu art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec tego realizacja biogazowni mającej wytwarzać moc do 480 kW jest niezgodna tak z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak i ze studium. Ponadto plan miejscowy zawęża zakres inwestycji możliwych do przeprowadzenia na działce wnioskodawcy do wykonywania "obiektów związanych z techniczną obsługą wsi i gminy". Przedmiotowy wymóg dotyczy wszystkich podejmowanych na działce inwestycji, a zatem zarówno budowy nowych obiektów takich jak zakłady produkcyjne, składy i magazyny, jak również nowych instalacji i urządzeń w zakresie infrastruktury technicznej.

Niezależnie od tego należy podzielić stwierdzenie zawarte w opinie biegłego M. K., że stan istniejącej gorzelni jest taki, że nie pozwala to na jej uruchomienie i rozpoczęcie produkcji. Potwierdza to zapis raportu oddziaływania na środowisko mgr inż. K. S.. W takiej sytuacji wnioskodawca nie może korzystać z dobrodziejstwa zapisu planu miejscowego mówiącego, że utrzymuje się istniejąca gorzelnię, natomiast tenże plan nie przewiduje możliwości jej rozbudowy, czy przebudowy. Obiekt budowlany, jakim jest biogazowania nie może być przy tym traktowany jako istniejąca sieć infrastruktury istniejącej gorzelni, czy też element nowych sieci i urządzeń dla istniejącej gorzelni.

Jednocześnie przeprowadzone postepowanie dowodowe wykazało, że zamierzona inwestycja pozostaje sprzeczna z planem miejscowym wobec niespełnienia obowiązku ograniczenia uciążliwości obiektów do granic inwestycji. W szczególności, inwestor nie zrealizował wytycznych Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zawartych w piśmie z dnia 12 lutego 2013 r., znak: [...] co do zawarcia w raporcie wyników analizy przedsięwzięcia mającej na celu zlokalizowanie źródeł emisji przykrych zapachów (odorów) i propozycji działań zapobiegawczych, przy czym miał on opisać metodę zastosowaną do przeprowadzenia tej analizy, czego nie uczynił.

W związku z powyższym uznano w całości za wiarogodną opinię przedłożona w sprawie przez Stowarzyszenie "[...]" autorstwa Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w S. – Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej – Instytut Inżynierii Chemicznej i Procesów Ochrony Środowiska z września 2013 r., zgodnie z która projektowana instalacja będzie uciążliwa poza terenem działki nr [...], gdyż emisja odorowa uznawana w nauce za przekroczenie standardu występować będzie w odniesieniu do sąsiadujących nieruchomości mieszkalnych nawet w wariancie opisanym w opinii jako " doskonały". Uwzględniając z kolei opinię autorstwa M. K. ustalono, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizacje przedsięwzięcia jest niemożliwe w związku z negatywnym wpływem zanieczyszczeń pochodzących ze ścieków z oczyszczalni gorzelni dla wód potoku [...], gdzie występują gatunki ryb objęte ścisłą ochroną.

"[...]" sp. z o.o. w K. wniosła w terminie odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

Skarżąca zarzucała naruszenie przez Wójta Gminy [...] postanowień planu miejscowego poprzez ich wadliwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedsięwzięcie jest sprzeczne z treścią tego planu, w szczególności poprzez: błędne przyjęcie, że brak określenia w planie granic terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wykluczał realizację zamierzonego przedsięwzięcia, a także przez przyjęcie, że plan nie ma zastosowania do przedsięwzięcia w zakresie, w jakim przewiduje utrzymanie istniejącej gorzelni, gdyż gorzelnia ta zaprzestała działalności oraz błędne przyjęcie, że w zakresie dopuszczającym budowę urządzeń związanych z techniczną obsługą wsi i gminy plan nie ma zastosowania do zamierzonego przedsięwzięcia. Skarżąca zarzucała również naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to: - art. 15 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 2a poprzez nieuzasadnione zastosowanie tych przepisów w sprawie, co doprowadziło organ do błędnej interpretacji postanowień planu miejscowego; - art. 87 ust. 1 poprzez jego pominięcie, co doprowadziło organ do błędnej interpretacji postanowień planu miejscowego oraz naruszenie przepisów ustawy środowiskowej, tj.: art. 80 ust. 2 poprzez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pomimo zgodności lokalizacji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 poprzez zignorowanie przy wydawaniu decyzji treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 15 maja 2013 r., treści opinii Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. z dnia 29 marca 2013 r. i częściowe zignorowanie treści ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, aneksu do raportu oddziaływania na środowisko oraz wyjaśnień wnioskodawcy co do ich treści; - art. 62 ust. 1 poprzez dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o analizę kwestii będących poza ustawowym zakresem takiej oceny; art. 77 ust. 1 poprzez uznanie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 15 maja 2013 r. za niewiążące i w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z powołanym postanowieniem.

Nadto Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to: - art. 106 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z treścią wiążącego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 15 maja 2013 r.; - art. 24 § 3 w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wyłączenia biegłego M. K. od udziału w postępowaniu pomimo istnienia po temu podstaw; - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, podczas gdy taka ocena zgodności lokalizacji z planem sprowadzała się do wykładni jego postanowień i nie wymagała wiadomości specjalnych; - art. 9, art. 10, art. 79 § 1 i 2, art. 85 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie z pominięciem zasady należytego wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki naruszenie zasady czynnego udziału w każdym stadium postępowania, uniemożliwienie stronie rzeczywistego udziału w czynności oględzin z udziałem biegłego, uznanie oględzin z udziałem biegłego za przeprowadzone bez zapoznania się przez biegłego z przedmiotem oględzin; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie prowadzenie postępowania dowodowego poza zakresem wynikającym z ustawy środowiskowej; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej; - art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów wskazanych w petitum zaskarżonej decyzji oraz w jego uzasadnianiu.

Decyzją z dnia 29 listopada 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło opisana wyżej decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 k.p.a.

Kolegium uznało, że organ orzekający w pierwszej instancji oraz organy uzgadniające przedsięwzięcie nie dokonały należytej i wszechstronnej oceny przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności pod względem spełnienia przez niego wymagań określonych w art. 66 ustawy środowiskowej oraz uwzględnienia wytycznych wskazanych w postanowieniu nr 1 organu pierwszej instancji z dnia 18 lutego 2013 r., którym w następstwie opinii wydanej przez RDOŚ, określono niezbędny zakres raportu. Jednocześnie Kolegium uznało, że dostrzeżone braki formalne raportu, jak i braki przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego uniemożliwiały dokonanie rzetelnej i prawidłowej oceny kluczowej w niniejszej sprawie kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - wieś [...].

Kolegium zwróciło uwagę, że z punktu widzenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest ustalenie czy realizacja przedsięwzięcia planowanego przez wnioskodawcę nie narusza § 11 pkt 2 ppkt 2.7 planu miejscowego, wskazującego na następujące przeznaczenie obszaru oznaczonego symbolem P, na którym planowane zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane: "Tereny działalności produkcyjnej i obsługi gospodarczej, przeznaczone dla realizacji zakładów produkcyjnych, rzemieślniczych, baz, składów i magazynów oraz innych obiektów związanych z techniczną i gospodarczą obsługą wsi i gminy z obowiązkiem ograniczenia uciążliwości obiektów do granic wydzielonego terenu, zapewnienia niezbędnych powierzchni parkingowych i realizacji zieleni krzewiasto - drzewiastej. Utrzymuje się istniejącą gorzelnię, zakład górniczy i obiekty kopalni nafty. Utrzymuje się istniejące sieci infrastruktury technicznej.

Dopuszcza się realizację nowych sieci i urządzeń. Obowiązuje zabezpieczenie niezbędnych powierzchni parkingowych i realizacja zieleni drzewiasto - krzewiastej. Obowiązuje wyposażenie w systemy lub urządzenia do utylizacji ścieków. Obowiązuje usuwanie odpadów w sposób zorganizowany. "

Zdaniem Kolegium kluczowe znaczenie dla oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego planowanego przez wnioskodawcę z zapisami planu, a tym samym dla wyniku niniejszego postępowania ma przede wszystkim ustalenie, czy projektowane przedsięwzięcie będzie źródłem "uciążliwości" dla terenów sąsiadujących z granicami terenu inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego treść zacytowanego fragmentu planu jednoznacznie przesądza bowiem, że tereny oznaczone w tym planie symbolem P, a zatem m.in. teren planowanej inwestycji (oznaczony symbolem 2.7.P) zostały przeznaczone m.in. dla realizacji zakładów produkcyjnych. Niewątpliwie zaś gorzelnię (jako zakład służący m.in. do produkcji spirytusu) wraz z biogazownią (mającą docelowo służyć wytworzeniu energii elektrycznej i cieplnej) należy uznać za zakład produkcyjny.

Kolegium wskazywał, że nie można podzielić stanowiska jakoby zapisy planu zawężały zakres inwestycji możliwych do przeprowadzenia na działce wnioskodawcy wyłącznie do obiektów związanych z techniczną obsługą wsi i gminy. Wymóg pozostawania w takim "związku" dotyczy tylko wymienionych w zacytowanym zapisie planu "innych obiektów", nie dotyczy on natomiast wcześniej wymienionych zakładów produkcyjnych, rzemieślniczych, baz, składów i magazynów". Przyjęcie w tym przypadku odmiennego stanowiska, prezentowanego przez Wójta Gminy [...], prowadziłoby bowiem do wniosku, że w celu zapewnienia zgodności z planem wszystkie przedsięwzięcia wymienione w tym przepisie musiałyby pozostawać w związku z techniczną i gospodarczą obsługą wsi i gminy.

W konsekwencji kwestią zasadniczą dla wyniku niniejszego postępowania powinno być przede wszystkim ustalenie, czy projektowane przedsięwzięcie będzie źródłem "uciążliwości" dla terenów sąsiadujących z terenem pozostającym w dyspozycji inwestora. Uciążliwość taką należy rozumieć możliwie szeroko, jako każde potencjalne oddziaływanie związane z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia, którego intensywność spowoduje, że będzie ono trudne do zniesienia, przykre, męczące lub dokuczliwe dla otoczenia i to niezależnie od tego, czy parametry danego rodzaju oddziaływania (immisji) znajdują odzwierciedlenie w normach wyrażonych w przepisach obowiązującego prawa.

Kolegium stwierdziło też, że dostępny raport nie zawiera wszystkich elementów, do których uwzględnienia inwestor został zobowiązany w postanowieniu określającym jego zakres. W szczególności przedłożony przez wnioskodawcę raport nie przedstawia ani wyników analizy inwestycji w aspekcie lokalizacji źródeł przykrych zapachów, ani prognozy uciążliwości przedsięwzięcia pod tym kątem. W kontekście powyższego co najmniej za przedwczesne należało uznać stanowisko wyrażone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z 15 maja 2013 r., zgodnie z którym funkcjonowanie biogazowni nie będzie uciążliwe dla otoczenia w zakresie przykrych zapachów. Braki raportu uniemożliwiają dokonanie rzetelnej i prawidłowej oceny planowanej inwestycji w kontekście tzw. uciążliwości odorowej.

Z kolei brak rzetelnej oceny inwestycji w tym aspekcie uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej oceny zgodności przedsięwzięcia z zapisami planu o obowiązku "ograniczenia uciążliwości obiektów do granic wydzielonego terenu".

Zdaniem organu odwoławczego nie można jednak kategorycznie stwierdzić, że planowana inwestycja pozostaje sprzeczna z planem miejscowym z uwagi na niespełnienie obowiązku ograniczenia uciążliwości do granic wydzielonego terenu. Organ pierwszej instancji w istocie nie przeprowadził bowiem w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego pomimo, że inwestor w przedłożonym raporcie nie zrealizował wytycznych wynikających z opinii RDOŚ.

Kolegium uznało w konsekwencji, że organ pierwszej instancji zaniechał podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego w części dotyczącej charakteru oraz terytorialnego zasięgu "uciążliwości" związanych z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Zaniechanie przez ten organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego w tak znaczącej części, jak również uproszczona ocena zebranego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a.

Organ drugiej instancji odniósł się również do opinii w sprawie oceny zapachowego oddziaływania przedsięwzięcia sporządzonej przez Pracownię Zapachowej Jakości Powietrza Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w S.. Wskazał, że uprawdopodabnia ona zarzuty uciążliwości zapachowej inwestycji, tym niemniej jest to jedynie dokument prywatny, sporządzony na zlecenie jednej ze stron postępowania, a zatem nie można uznać go za dowód decydujący dla oceny powyższej kwestii.

Zdaniem Kolegium doszło również do naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust. 2a oraz art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie w jakim organ pierwszej instancji uznał, że realizacja na obszarze wsi K. biogazowni mającej wytwarzać moc do 480 kW jest niezgodna zarówno z przepisami planu, jak i ze studium. Kolegium, powołując się na przepisy intertemporalne zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w przepisach ustawy nowelizującej z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043) wskazało, że art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, zaś inwestor zamierzający zrealizować inwestycję na terenie objętym planem uchwalonym przed datą wejścia w życie powyższej zamiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie musi wykazywać wyraźnego przeznaczenia terenu w planie na realizację biogazowni o mocy przekraczającej 100 kW.

Kolegium zwróciło również uwagę, że na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ nie jest zobowiązany ani uprawniony do kontroli zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Organ odwoławczy uznał też za istotne uchybienie nierozpatrzenie wniosku o wyłączenie biegłego mgr inż. M. K., zaniechanie dokonania krytycznej, rzeczowej i merytorycznej oceny opinii sporządzonej przez tego biegłego, jak również brak odniesienia się do zarzutów do tej opinii zgłoszonych przez inwestora w toku postępowania. Nadto jak dostrzegł organ pierwszej instancji nie zawiadomił o prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz o wydaniu decyzji Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...], który - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów - jest właścicielem działki ewidencyjnej nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której inwestor zamierza realizować przedsięwzięcie, będące przedmiotem tego postępowania administracyjnego. Powyższe zaniechanie oznacza więc, iż Wójt nie zadośćuczynił obowiązkowi zapewnienia ww. stronie czynnego udziału w postępowaniu, naruszając tym samym art. 10 k.p.a.

Nadto jak wywodziło Kolegium jedną ze stron postępowania w sprawie winien być Skarb Państwa - Starosta [...], natomiast takiego statusu nie powinien posiadać biorący w nim udział Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...].

Stowarzyszenie "[...]" zakwestionowało powyższą decyzję wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciło naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez poczynienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji ustaleń w zakresie wykładni planu miejscowego wskazujących na zamiar udzielenia inwestorowi szerszej niż należna ochrony, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia naruszającego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.; polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważania w uzasadnieniu z jakiego powodu organ odmówił dowodom przedstawionym przez skarżącego mocy dowodowej.

Nadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] wieś K. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że oznaczenie 2.7.P nie zawiera ograniczenia w postaci nałożenia na inwestora obowiązku realizacji na terenie nim objętym inwestycji przeznaczonej dla obsługi technicznej wsi i gminy, podczas gdy już z literalnego brzmienia tego zapisu okoliczność ta wynika.

Skargę na decyzje organu odwoławczego wniósł również Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...], w której zakwestionowano część uzasadniania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 28 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie w uzasadnieniu decyzji, że nie jest on stroną postępowania administracyjnego. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] wnosił o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego od organu na rzecz strony skarżącej według norm przepisach oraz o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu - odpisu umowy nr [...] użytkowania obwodu rybackiego rzeki [...] nr [...], na okoliczność użytkowania obwodu rybackiego rzeki [...] nr [...] przez skarżącego. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] nie kwestionował treści rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiotowej sprawie, lecz nie zgodził się z argumentacją uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym jego legitymacji w niniejszym postępowaniu.

Skarżący wywodził w tym zakresie, że będąc użytkownikiem działki o nr ewidencyjnym [...] w K., jak też użytkownikiem rybackim obwodu rybackiego rzeki [...] nr [...] (którego dopływem jest potok [...]), posiada interes prawny i jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Z kolei stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium, iż stroną postępowania w sprawie winien być Skarb Państwa - Starosta [...], może w ocenie skarżącego związku prowadzić do wykluczenia go z postępowania przed organem pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 9 września 2014r., sygn. akt II SA/Kr 610/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz stron skarżących koszty postępowania.

W ocenie Sądu badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, a to w związku z nieprawidłowym wskazaniem dotyczącym kręgu stron. Jest to przy tym na tyle istotna kwestia, że Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne ustalenie dotyczące stron postepowania w decyzji kasacyjnej będzie skutkowało błędnym przyjęciem takiego katalogu przez organ pierwszej instancji, a to w konsekwencji może prowadzić do ponownego uchylenia decyzji tego organu.

Sąd podniósł, że przede wszystkim nie wiadomo, jaki ciek wodny byłby odbiorcą ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że zamiennie pojawiają się trzy nazwy: potok [...], potok [...] i potok [...]. Ma to znaczenie dla ustalenia kręgu stron. Zgodnie z pkt 1196 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149) potok [...] stanowi potok górski będący dopływem potoku [...]. W pkt 1195 ww. rozporządzenia potok [...] został określony jako potok górski stanowiący dopływ rzeki [...]. Potok [...] i potok [...] stanowią śródlądowe wody powierzchniowe i są własnością publiczną istotną dla kształtowania zasobów naturalnych i ochrony przeciwpowodziowej. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonuje w stosunku do śródlądowych wód powierzchniowych stanowiących potok górski - Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Gdyby więc przedmiotowy potok stanowił potok [...] (lub [...]), wówczas uprawnienia właścicielskie przysługiwałyby właściwemu Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem uprawnienia właścicielskie do takich potoków wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Okoliczność, że w rejestrze gruntów wpisany jest Skarb Państwa nie stanowi, że w każdym przypadku Skarb Państwa reprezentuje właściwy starosta. Jeżeli jednak przedmiotowy potok nosiłby nazwę ciek [...], to wówczas zgodnie z pkt 90 (województwo [...]) załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną właściwym podmiotem wykonującym uprawnienia właścicielskie byłby Marszałek Województwa. Taki bowiem ciek, stanowiący także dopływ rzeki [...], został zgodnie z ww. rozporządzeniem zaliczony do śródlądowych wód powierzchniowych stanowiących własność publiczną i istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa.

Takie wskazanie właściwego marszałka jako wykonującego uprawnienia właścicielskie znajduje podstawy w art. 11 ust. 1 pkt 4 i 2-3 Prawa wodnego. Tym samym wbrew stanowisku Kolegium Odwoławczego, organem reprezentującym właściciela (Skarb Państwa) w stosunku do wód potoku powinien być albo właściwy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. albo też Marszałek Województwa, a na pewno nie Starosta.

Dalej Sąd wskazał przyczyny, dla których Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] posiada przymiot strony w postępowaniu. Zauważył, że skoro Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] jest użytkownikiem obwodu rybackiego (obwód rybacki rzeki [...] nr [...]), to także jest podmiotem uprawnionym do rybactwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym. Zakres uprawnień i obowiązków wynikających dla podmiotu będącego użytkownikiem obwodu rybackiego i uprawnionym do rybactwa nie wynika jedynie z umowy, ale ma swoje źródło w prawie publicznym, a organy administracji wykonują w tym zakresie uprawnienia administracyjne i z zakresu prawa własności przy udziale podmiotów administrujących. Taki podmiot administrujący także powinien być stroną w tym postępowaniu. To wadliwe wskazanie stron, polegające na pominięciu strony jaką jest Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] i zarazem wskazanie Starosty [...] uzasadnia uchylenie decyzji organu drugiej instancji.

Ponadto Sąd stwierdził, że wady decyzji organu pierwszej instancji zostały słusznie wytknięte przez Kolegium.

Sąd zaakceptował sposób wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Jak podał pojęcie "inne obiekty związane z techniczną i gospodarczą obsługą wsi i gminy" nie dotyczy zakładów produkcyjnych, rzemieślniczych, baz, składów i magazynów. Wyraźnie bowiem z § 11 pkt 2 ppkt 2.7 planu miejscowego wynika, że odrębnie akt ten potraktował realizację zakładów produkcyjnych, rzemieślniczych, baz, składów i magazynów, a odrębnie realizację innych obiektów związanych z techniczną i gospodarczą obsługą wsi i gminy. To są dwa odrębne zakresy lokalizowania tych obiektów.

Trafnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność oceny sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod względem wymagań postawionych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 lutego 2013 r., które następnie Wójt Gminy [...] określił dla wnioskodawcy. Dotyczy to w szczególności podniesionych i wyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii granic uciążliwości planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, warunku zgodności z planem miejscowym wynikającym z § 11 pkt 2 ppkt 2.7 tego planu.

Następnie Sąd uznał w pełni za zgodne z prawem rozważania organu odwoławczego dotyczące pojęcia "uciążliwości". W szczególności trafnie Kolegium zauważyło brak bądź co najwyżej bardzo ograniczone dane zawarte w raporcie, a dotyczące kwestii zapachów i ich uciążliwości. Sąd nie przesądził o tym, że zostaną ustalone warunki pozwalające na realizacje planowanego przedsięwzięcia zgodnie z planem miejscowym, albo też że te warunki nie zostaną spełnione skoro organ pierwszej instancji nie dopełnił starań zmierzających do wyjaśnienia w tym zakresie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Tym samym decyzja Wójta była przedwczesna i jako taka trafnie została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Za bezzasadny uznał Sąd zarzut dotyczący niezasadnego pominięcia dowodu w postaci wyceny strat w rybostanie powstałych na skutek zanieczyszczenia potoku [...] w dniach 5 i 6 sierpnia 2013 r. Takie zanieczyszczenie rzeczywiście miało miejsce, ale nie było ono związane z projektowaną inwestycją.

Sąd stwierdził również, że przedkładane do akt sprawy opinie strony nie są opiniami w rozumieniu art. 84 k.p.a. Opinie bowiem wtedy mają moc dowodową, gdy o ich sporządzenie zwróci się sam organ albo też z przepisu prawa wynika obowiązek przedłożenia przez stronę takiej opinii. Przykładem opinii z tej drugiej grupy jest raport oddziaływania na środowisko sporządzony na wniosek wnioskodawcy w tej sprawie.

Za trafne uznał Sąd rozważania organu odwoławczego co do mocy obowiązywania art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nakazujący określania w planach miejscowych granice terenów pod budowę lub rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także granice stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, wszedł w życie w 2010 r. i nie dotyczy planów miejscowych uchwalonych przed ta datą. Plan miejscowy dla wsi [...] wszedł w życie w marcu 2002 r.

Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że uchybienie stanowił brak rozpoznania wniosku o wyłączenie biegłego przez organ pierwszej instancji, jak i niepełny materiał dowodowy (brak protokołu z oględzin).

Za trafną uznał Sąd też tezę, że powoływanie się na potencjalny wpływ planowanej inwestycji na wartość i zbywalność nieruchomości nie ma w tym postępowaniu znaczenia.

W ostatniej części uzasadnienia Sąd wskazał, że obowiązkiem organu pierwszej będzie szczególnie wnikliwa ocena zakresu i stopnia wpływu planowanej inwestycji nie tylko na stan powietrza, ale także i wody w potoku. Zebrane w aktach sprawy informacje są bowiem w tym zakresie krańcowo różne, od minimalnego wpływu, praktycznie niezauważalnego na stan zanieczyszczeń wód potoku [...] (względnie [...] lub [...]), aż po zanieczyszczenia kilkakrotnie przewyższające dopuszczalne normy. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie również ustalenie, czy zawarta w tym zakresie informacje w raporcie są wiarogodne i poprawnie sporządzone, czy tez wymagają one dodatkowych wyjaśnień bądź opinii biegłego powołanego przez sam organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją znak [...], wydaną dnia 2 marca 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 8, art.9, art. 24, art. 28, art. 67 § 1 i § 2 pkt 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 i 2, art. 85 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 1 ust. 1, art. 17, art. 18 ust. 1, art. 19 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), a także art. 59-86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 101 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 15 listopada 2013 r., znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Kolegium omówiło na wstępie zebrany w sprawie materiał. I tak przedstawiło zawartość wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w szczególności kartę informacyjną przedsięwzięcia. Wskazało, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wydał opinię, w której stwierdził, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w opinii z dnia 12 lutego 2013 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko został nałożony postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. W dniu 21 marca 2013 r. inwestor złożył Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium obszernie przedstawiło zawartość tego dokumentu.

Wyjaśniło, że po przedłożeniu raportu przedsięwzięcie zostało uzgodnione przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska i Państwową Powiatową Inspekcję Sanitarną. W dniu 15 maja 2013 r. organ pierwszej instancji wydał obwieszczenie o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Kolegium wskazało na szereg pism mieszkańców K., zawierających wnioski i uwagi, a także na kolejne dokumenty i pisma, zgromadzone w aktach sprawy. Zwróciło uwagę, że udział w postępowaniu zgłosiło Stowarzyszenie "[...]" z K..

W dalszych wywodach Kolegium omówiło decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzednią decyzję własną, a także uchylający ją wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Następnie podało, że wezwało inwestora do złożenia wyjaśnień poprzez wskazanie jaki ciek wodny będzie odbiorcą ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji. W dniu 9 stycznia 2015 r. wpłynęło pismo inwestora, w którym wyjaśnił on, że ciek wodny do którego kierowane będą oczyszczone ścieki z projektowanej instalacji nosi nazwę [...]. Wnioskodawca wskazał przy tym, że zadania wynikające z wykonywania przez marszałka województwa praw właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa w odniesieniu do przedmiotowego cieku wodnego wykonuje Marszałek Województwa, przy pomocy Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.. Wraz z powołanym pismem inwestor przedłożył również pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. potwierdzające te informacje. Z przedmiotowego pisma wynika, że w odniesieniu do potoku [...] funkcjonują również inne nazwy, a to nazwa hydrologiczna – [...] oraz nazwy potoczne [...] i [...].

Nadto w dniu 14 stycznia 2015 r. wpłynęło pismo inwestora w którym również wskazał on, że odbiornikiem ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji jest ciek wodny o oficjalniej nazwie [...] (potok [...]), będący prawobrzeżnym dopływem rzeki [...], wypływającym z miejscowości D. i uchodzącym do rzeki [...] w miejscowości K..

Kolegium stwierdziło następnie, że stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 610/14, przesądziło o konieczności przyjęcia, że Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] przysługuje interes prawny w niniejszym postępowaniu wynikający z art. 13 ust. 2 Prawa wodnego.

Nadto w związku z wytycznymi Sądu zostało jednoznacznie ustalone, iż odbiornikiem ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji będzie ciek wodny noszący oficjalną nazwę [...] (potok [...]). Zgodnie z pkt 90 (województwo małopolskie) załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną podmiotem wykonującym uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do tego cieku jest Marszałek Województwa. Biorąc zaś pod uwagę, że Skarb Państwa jest właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której inwestor zamierza realizować przedsięwzięcie, a obejmującej powierzchniowe wody śródlądowe (potok [...]), za stronę niniejszego postępowania winien być uznany Skarb Państwa reprezentowany przez Marszałka Województwa [...].

Tym samym Marszałkowi Województwa jako organowi wykonującemu prawa właścicielskie Skarbu Państwa winno zostać zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiotowej sprawie na każdym jego etapie. W tym zakresie pominięcie przez organ pierwszej instancji Skarbu Państwa - Marszałka Województwa jako strony niniejszego postępowania pozwala stwierdzić, że organ pierwszej instancji nie zadośćuczynił obowiązkowi zapewnienia wyżej wymienionej stronie czynnego udziału w postępowaniu, naruszając tym samym art. 10 k.p.a., co z kolei stanowi kwalifikowaną wadę postępowania stanowiącą podstawę jego wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie takiej wady - w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) - obliguje organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Dalej Kolegium zwróciło uwagę, iż Sąd w wyroku z dnia 9 września 2014 r. uznał wady decyzji Wójta Gminy dostrzeżone przez organ odwoławczy w składzie wydającym decyzję z dnia 31 stycznia 2014 r. za trafne, w szczególności odnośnie niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności oraz tego, że decyzja była wydana przedwcześnie. Organ drugiej instancji był zatem zobligowany do uchylenia decyzji Wójta Gminy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziło się Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K., które wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 marca 2015 r., znak [...], domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Stowarzyszenie zarzucało naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności uznanie za udowodnione, że odbiór ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji będzie miał miejsce do cieku wodnego [...] - potocznie nazywanego potokiem [...] lub [...], który to stan rzeczy został ustalony wyłącznie na podstawie oświadczenia inwestora oraz załączonego do niego oświadczaniu Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., Inspektorat Rejonowy w N., Rejon Nadzoru Urządzeń w G., podczas gdy zgodnie z powszechnie obowiązującymi aktami prawnymi potoki [...] ([...]) i [...] pozostają odrębnie opisanymi ciekami wodnymi, będącymi dopływami rzeki [...], pozostającymi w zarządzie odmiennych podmiotów, a co za tym idzie brak jest podstaw do przyjęcia, że udzielone wyjaśnienia pozostawały wystarczające do rozstrzygnięcia kwestii sposobu zarządu potokiem, do którego odprowadzane będą ścieki oraz do prawidłowego ustalenia stron postępowania;
2. - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności złożonych w sprawie wypisów z rejestru gruntów, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że ciek wodny do którego mają być odprowadzane ścieki znajduje się na działce nr [...] w K., podczas gdy działka ta zagospodarowana jest na stawy rybne w zarządzie Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N., zaś przywołany ciek wodny zlokalizowany jest na działce nr [...],
3. - naruszenie art. 153 p.p.s.a. polegające na braku faktycznego i rzetelnego zrealizowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazań co do dalszego postępowania udzielonych organowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2014r., w zakresie w jakim Sąd ten zobligował organ do ustalenia jaki podmiot wykonuje uprawnienia właścicielskie wobec potoku mającego zgodnie z planami inwestora odbierać ścieki z planowanej instalacji.

W uzasadnieniu powyższego Stowarzyszenie podniosło, że Kolegium prowadząc postępowanie dowodowe nie zrealizowało w sposób rzetelny wytycznych przywołanych powyżej, czym naruszyło art. 153 p.p.s.a., a ponadto normy wynikające z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. W celu rozstrzygnięcia okoliczności związanej z ustaleniem do jakiego potoku odprowadzane będą ścieki z instalacji planowanej przez inwestora Kolegium wystąpiło wyłącznie do inwestora z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień w kwestii wskazanej powyżej. W odpowiedzi na powyższe pismami z dnia 9 stycznia 2015r i 14 stycznia 2015r. inwestor podał, że odbiorcą ścieków ma być potok o nazwie [...], nazywany potocznie potokiem [...] zaś nazwa jednolitej części wód powierzchniowych to [...]. Oświadczenie wskazane wyżej zostało poparte pismem Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., zgodnie z którym w odniesieniu do potoku [...] funkcjonują również inne nazwy, a to [...], [...] i [...].

W nawiązaniu do powyższego skarżący podnosi, że nazwa [...] nie jest mu w żaden sposób znana w szczególności w odniesieniu do cieku wodnego przepływającego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Nadto w treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną jednoznacznie wskazane zostały dwa cieki wodne stanowiące dopływ rzeki [...], które wskazywane były w toku postępowania, a to potok górski [...] oraz potok górski [...]. Dla każdego z tych cieków wodnych rozporządzenie ustanowiło odmienny podmiot zarządzający. W związku z ujęciem potoku [...] w poz 1196 w załączniku nr 1 do rozporządzenia: "Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej", podmiotem odpowiedzialnym za zarządzanie przywołanym ciekiem wodnym pozostaje Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K..

Jednocześnie zgodnie z pkt 90 załącznika nr [...] do rozporządzenia: "Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa" potok [...] znajduje się w zarządzie Marszałka Województwa. Mając na uwadze powyższe nawet w razie przyjęcia, że wszystkie pojawiające się w postępowaniu nazwy potoku odnoszą się do jednego cieku wodnego, koniecznym do ustalenia przez Kolegium pozostawało jaki organ sprawuje zarząd właścicielski nad tym ciekiem wodnym, celem ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania. Skoro bowiem w zależności od nazwy potok przebiegający obok terenu planowanej inwestycji podlega innemu podmiotowi zarządzającemu, bezpodstawnym pozostawało przyjęcie, że przymiot strony w postępowaniu będzie miał organ, powiązany z nazwą cieku wodnego wskazaną dowolnie przez inwestora.

Organ drugiej instancji miał świadomość występowania zarówno w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, jak i w zapisach rozporządzenia odmiennych nazw potoku, do którego mogą odprowadzane być ścieki, a co więcej winien mieć świadomość, że z treści rozporządzenia jednoznacznie wynika, że w zależności od poczynionych ustaleń odmienny będzie podmiot wykonujący zarząd właścicielski nad przedmiotowym ciekiem. Taki stan rzeczy wynika bowiem jednoznacznie z treści samego uzasadnienia wyroku z dnia 9 września 2014r., sygn. akt II SA/Kr 610/14, zawierającego wiążące dla organu wytyczne w przedmiocie. Kolegium zaniechało jakiegokolwiek wystąpienia do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki w K., w celu uzyskania stanowiska przywołanego wyżej organu w przedmiocie ustalenia, czy uznaje się on na podstawie przepisów rozporządzenia za właściwy w przedmiocie zarządu ciekiem wodnym w K., do którego mają być odprowadzane ścieki z planowanej inwestycji.

W razie pozytywnej odpowiedzi koniecznym byłoby rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego, bowiem nie sposób uznać za uzasadnione, aby dwa odrębne organy pozostawały zarządcami cieku wodnego w K.. W przekonaniu skarżącego brak takiego działania skutkuje istotną wadliwością postępowania prowadzonego przez Kolegium, bowiem nie pozwala na jednoznaczne przesądzenie, czy Marszałek Województwa powinien dysponować statusem strony w niniejszej sprawie.

Nadto organ odwoławczy wadliwie zbadał zgromadzone w sprawie dokumenty, w szczególności wypisy z rejestru gruntów, w wyniku czego dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu że ciek wodny do którego mają być odprowadzane ścieki znajduje się na działce nr [...] w K.. Działka ta zagospodarowana jest na stawy rybne w zarządzie Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w [...], zaś ciek wodny, do którego mają być odprowadzane ścieki z instalacji zlokalizowany jest na działce nr [...]. Dogłębna analiza okoliczności sprawy pozostaje konieczna, bowiem z poczynionych ustaleń wynika, że inwestor dokonał w Starostwie Powiatowym w G. zgłoszenia realizacji inwestycji polegającej na remoncie/wymianie urządzeń istniejącej gorzelni, a ponadto wystąpił do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej na realizację inwestycji "Budowa instalacji do produkcji biogazu z odcieku wywarowego z gorzelni rolniczej o maksymalnej mocy 480 kW na działce [...] w K. k/G.." Samodzielna instalacja biogazowni o parametrach podanych przez inwestora nie wymaga wydania decyzji środowiskowej.

W tym stanie rzeczy uzasadnionym pozostaje stwierdzenie, że inwestor działając w ramach przywołanych wyżej postępowań dokonuje dzielenia zaplanowanej pierwotnie inwestycji, w celu obejścia przepisów prawa nakładających na niego obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Działanie takie jednoznacznie pozostaje niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 21 lipca 2015 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K. złożyło wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dodou z dokumentów dołączonych do tego pisma, a to pism:

1. - Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 25 marca 2015 r. kierowanych do Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej w K. oraz Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.,
2. - Dyrektora Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej w K. z dnia 11 maja 2015 r., znak: [...],
3. - Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z dnia 16 kwietnia 2015 r., znak: [...] na okoliczność iż zarówno Regionalny Dyrektor Gospodarki Wodnej w K., jak i Dyrektor Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. zgłaszają się jako podmioty wykonujące prawa właścicielskie do potoku przepływającego obok terenu inwestycji.

Uczestnik wnosił o oddalenie skargi, akcentując trudności w ustaleniu nazwy potoku przebiegającego nieopodal przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec zasadności większości podniesionych w niej zarzutów.

Przystępując do szczegółowej kontroli zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że dotknięta jest ona wadami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W szczególności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie zrealizowało we właściwy sposób wytycznych wynikających z wiążącego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2014r., sygn. akt II SA/Kr 610/14. Organ odwoławczy uznał co prawda Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. za stronę postępowania oraz zwrócił uwagę na wady postępowania prowadzonego uprzednio przez organ pierwszej instancji - zgodnie z wiążącym zaleceniem Sądu, jednak nie uczynił zadość w prawidłowy sposób drugiemu ze wskazań natury podmiotowej, a mianowicie obowiązkowi ustalenia, czy organem reprezentującym Skarb Państwa, jako właściciela wód potoku mającego być odbiorcą ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji, powinien być właściwy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., czy Marszałek Województwa.

Jak wynika z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa lub istotny stan faktyczny uległy zmianie. Nie jest przy tym wystarczające podjęcie przez organy administracji publicznej jakichkolwiek czynności, które zmierzają w kierunku wyjaśnienia kwestii wskazanych przez sąd administracyjny, jako istotnych dla sprawy. Okoliczności, które organ ma obowiązek wyjaśnić z uwagi na wskazania wynikające z wyroku sądowego muszą być ustalane z zachowaniem wszelkich reguł wynikających z zasad ogólnych oraz pozostałych przepisów k.p.a., nawet jeżeli wytyczne sądu nie artykułują wprost takich właśnie wskazań. Dotyczy to zarówno wymogów samych czynności wyjaśniających, jak i zapewnienia wszystkim stronom pełnej możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji.

Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obowiązek zawarcia w uzasadnieniu podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W trakcie czynności wyjaśniających – również takich, które zmierzają do poczynienia ustaleń zaleconych przez sąd administracyjny – organy administracji publicznej mają obowiązek zapewniać stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co wynika z art. 10 § 1 k.p.a. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 10 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować wiele uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami k.p.a. (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1155/13, Lex Omega nr 1405139).

Obowiązek ustalania (aktualizowania) kręgu stron postępowania spoczywa na organach administracyjnych obu instancji, podobnie jak obowiązek doręczenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 140 k.p.a., w sprawach nie uregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wady postępowania polegające na naruszeniu art. 10 i art. 28 k.p.a. mogą mieć dwojaki skutek prawny. Jeżeli organ nie poczynił odpowiednich kroków w celu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania ma miejsce naruszenie przepisów proceduralnych, które może mieć wpływ na wynik sprawy.

Natomiast jeżeli zgromadzony w sprawie materiał pozwala stwierdzić, że osoba (osoby), którym przysługiwał przymiot strony postępowania została bez własnej winy w nim pominięta i nie wzięła w nim udziału, uchybienie takie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu ma również znaczenie dla czynności dowodowych. Stosownie bowiem do art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Wadliwość reprezentacji określonego podmiotu jest równoznaczna z naruszeniem zasady czynnego udziały strony w postępowaniu.

Wymogi w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu mają w niniejszej sprawie szczególne znaczenie. Z wiążących wytycznych prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2014r., sygn. akt II SA/Kr 610/14, wynikał bowiem jednoznacznie obowiązek poczynienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustaleń, jaki organ administracji publicznej winien reprezentować Skarb Państwa, jako stronę postępowania. Ponadto w ramach ustaleń zmierzających do stwierdzenia czy organem reprezentującym właściciela w stosunku do wód potoku powinien być Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej działający przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., czy Marszałek Województwa działający przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., organ administracji publicznej powinien był respektować prawa stron do uczestnictwa w tychże czynnościach.

W powołanym wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesądził, że prawa właścicielskie z tytułu prawa własności Skarbu Państwa do potoku o nieustalonej jak dotąd nazwie nie mogą być wykonywane przez Starostę. Sąd wskazał, że to jaki podmiot winien owe uprawnienia wykonywać zależy od ustalenia prawidłowej nazwy potoku na tym jego odcinku, który znajduje się w pobliżu terenu spornej inwestycji.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednol. Dz. U. z 2015 r., poz. 469), prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonują:

1. 1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w stosunku do wód morza terytorialnego oraz morskich wód wewnętrznych wraz z wodami Zatoki [...];
2. 2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w stosunku do wód istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej, w szczególności wód podziemnych oraz śródlądowych wód powierzchniowych:
3. a) w potokach górskich i ich źródłach,
4. b) w ciekach naturalnych, od źródeł do ujścia, o średnim przepływie z wielolecia równym lub wyższym od 2,0 m3/s w przekroju ujściowym,
5. c) w jeziorach oraz sztucznych zbiornikach wodnych, przez które przepływają cieki, o których mowa w lit. b,
6. d) granicznych,
7. e) w śródlądowych drogach wodnych;
8. 3) dyrektor parku narodowego - w stosunku do wód znajdujących się w granicach parku, z wyłączeniem wód, o których mowa w pkt 2 lit. d oraz lit. e, które są sklasyfikowane w klasie wyższej niż klasa I, na podstawie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1458);
9. 4) marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3..

W wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 11 ust. 2 i ust. 3 Prawa wodnego wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149). W załączniku nr 1 do rozporządzenia, noszącym tytuł "Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla kształtowania zasobów wodnych i ochrony przeciwpowodziowej" wymieniono dwa potoki górskie – [...] (poz. 1195 załącznika), dla której odbiornikiem jest rzeka [...] oraz uchodzący do tej pierwszej potok [...] (poz. 1196). Jeżeli przedmiotowy potok stanowi potok [...] lub [...] wówczas uprawnienia właścicielskie przysługiwałyby właściwemu Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej działającemu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K..

W załączniku nr 2 do rozporządzenia, zatytułowanym "Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa", pod poz. 90 dla województwa małopolskiego wymieniony został ciek [...] – dopływ rzeki [...], zaś jako organ właściwy do wykonywania uprawnień właścicielskich wymieniony został Marszałek Województwa [...], który wykonuje zadania za pomocą Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K..

W niniejszej sprawie należało ustalić, czy przedmiotowy potok to [...], względnie [...], czy też ciek wodny o nazwie [...]. W zależności bowiem od tych ustaleń w postępowaniu Skarb Państwa winien być reprezentowany albo przez podmiot, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, albo też przez organ wspominany w art. 11 ust. 1 pkt 4. Zaznaczyć należy, że w stosunku do spornego potoku zarówno Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., jak i Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej przedsiębrali już uprzednio czynności wskazujące, że uważają się za organ właściwy do wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa. I tak, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. wydawał opinię oraz postanowienie uzgadniające w niniejszej sprawie.

Nadto z treści pism składanych przez ten podmiot w sprawie jeszcze przed wydaniem decyzji kontrolowanych uprzednio przez Sąd wynika, że Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. poczuwa się do wykonywania uprawnień właścicielskich za Skarb Państwa w stosunku do potoku, do którego mają trafiać ścieki z przedmiotowej inwestycji. Analiza akt z tego samego okresu pozwala na uznanie, że także Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. uważa się za podmiot reprezentujący właściciela, o czym świadczy umowa użytkowania obwodu rybackiego. W sprawie nie mamy przy tym do czynienia ze sporem kompetencyjnym, lecz z konkurencją uprawnień różnych podmiotów będącą pochodną brak dokładnego ustalenia faktów.

Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podjęło pewne czynności w celu wyjaśnienia powyższej kwestii, jednak w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę nie doprowadziły one do poczynienia niebudzących wątpliwości ustaleń. Nadto, czynności te podejmowano z naruszeniem szeregu przepisów k.p.a.

I tak, po zwrocie akt przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie organ odwoławczy wystosował pismo tylko do inwestora z wezwaniem do złożenia wyjaśnień, jaki ciek wodny będzie odbiorcą ścieków pochodzących z projektowanej inwestycji (pismo k. 131 akt organu odwoławczego). Analiza akt sprawy wskazuje, że Grupa Producentów "[...]" sp. z o.o. zwróciła się do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. o wyjaśnienie tej kwestii, a otrzymane w odpowiedzi pismo z dnia 5 stycznia 2015r. przesłała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z pismem procesowym z dnia 7 stycznia 2015r. (pisma k. 135, 136).

Z treści wspomnianej informacji Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych wynika, że przedmiotowy ciek nosi nazwę [...], a zadania wynikające z praw właścicielskich, stanowiących własność Skarbu Państwa realizuje w odniesieniu do niego ten podmiot. Jednak w tym samym piśmie jednostka pomocnicza Województwa wskazuje, że w odniesieniu do przedmiotowego potoku używane są również nazwy [...] i [...].

Nadto w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2015 r. (k. 139-140) inwestor wyjaśnił, że nazwy [...], [...] i [...] odnoszą się do tego samego cieku wodnego, będącego prawobrzeżnym dopływem rzeki [...]. Potok wypływa z miejscowości D. i płynie w kierunku północnym, natomiast w miejscowości K. uchodzi do rzeki [...]. W tym piśmie wskazano również, że oficjalną nazwą cieku jest [...], ale nazwa jednolitej części wód powierzchniowych to [...]. Do pisma dołączono wydruki dwóch map z portalu internetowego Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (k. 137-138), na których uwidocznione zostały potoki podpisane jako "[...]" i "Odpływ z D.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakończyło postępowanie wyjaśniające na zgromadzeniu opisanych dokumentów, a rozdzielnik zaskarżonej decyzji (k. 145 akt organu odwoławczego) wskazuje, że za statio fisci Skarbu Państwa uznano Marszałka Województwa działającego przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K..

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony przez Kolegium nie upoważniał do sformułowania tak jednoznacznych wniosków albowiem nie podlegał weryfikacji, zatem ustalenia w zakresie tego kto powinien w sprawie reprezentować stronę Skarb Państwa uznać należy za co najmniej przedwczesne.

Zauważyć należy, że informacje udzielone przez Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. nie pozwalają na ustalenie, czy sporny ciek wodny to jeden z potoków, wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia ([...] lub [...]), czy też potok [...], o którym mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z porównania treści obu załączników wynika, że potoki te nie powinny być tożsame (nie powinien być to jeden ciek wodny, noszący trzy różne nazwy). Wyraźnie bowiem wskazano, że zarówno potok [...], jak i potok [...] uchodzą do rzeki [...]. Jeżeli nawet hipotetycznie przyjąć, że w akcie normatywnym, jakim jest rozporządzenie figuruje błąd i ten sam ciek wodny został dwukrotnie wymieniony pod różnymi nazwami, względnie jest to ciek nazywany różnie na różnych odcinkach, to analizowana kwestia wymaga dalszych ustaleń i wyjaśnień, także pomiędzy i z udziałem konkurujących organów administracji wykonujących uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa.

Oceniając zgromadzony materiał organ drugiej instancji naruszył zatem art. 7 i art. 77 § 1, a nadto art. 80 k.p.a. Dokonane ustalenia należy ocenić jako przedwczesne również z tej przyczyny, że nie wyczerpano wszystkich możliwości zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego i jednocześnie naruszono uprawnienia stron do czynnego udziału w sprawie.

Zdaniem Sądu wezwanie o udzielenie informacji i udokumentowanie, czy sporny ciek wodny to potok [...]/[...], czy też [...] należało skierować do wszystkich stron postępowania oraz podmiotu, który również winien posiadać wyczerpujące informacje w tej kwestii, a mianowicie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Organu tego nie zawiadomiono jednak nawet o wyjaśnieniach zawartych w treści wyżej powołanych pism Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K..

Ponadto przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy w instancji odwoławczej nie zawiadomiono stron o uzupełnieniu materiału dowodowego oraz nie pouczono ich o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Naruszono tym samym art. 10 § 1 k.p.a. Zastosowanie przez organ odwoławczy zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. stwarzałoby możliwość podniesienia przez skarżącą zarzutów ujętych dopiero w skardze względnie wykazania inicjatywy dowodowej, którą podejmowała już po wydaniu zaskarżonej decyzji i wniesieniu skargi.

Powyższe uchybienia stanowią o naruszenia przepisów postępowania. Nadto uprawnionym jest stwierdzenie, że tak przeprowadzone czynności wyjaśniające nie czynią zadość wskazaniom co do dalszego toku postępowania przed wydaniem decyzji kasacyjnej, które wynikają z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Wobec powyższego zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Rozpatrując sprawę po raz kolejny Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustali w sposób niebudzący wątpliwości reprezentację podmiotu wykonującego uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do potoku, do którego odprowadzane mają być ścieki z planowanej inwestycji. W tym celu organ drugiej instancji wyjaśni rozbieżności pomiędzy treścią załączników do rozporządzenia, a dokumentami przedłożonymi przez inwestora i Zarząd Melioracji oraz dopuszcznymi jako dowód w postepowaniu sądowym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego. Wezwanie do wyjaśnienia tej kwestii należy skierować do wszystkich stron postępowania, a nadto zwrócić się o wyjaśnienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. W sprawie niezbędnym jest także zgromadzenie dokumentów urzędowych, a w tym map zlewni. O uzupełnieniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomi przed wydaniem decyzji wszystkie strony postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w punkcie II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a.