Uzasadnienie
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie A. Sp. z o.o. Sp. komandytowo - akcyjna w B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
We wniosku wskazano, że obecnie skarżący podjął z Gminą negocjacje w sprawie zmiany stosunku użytkowania wieczystego dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], jednostka P., położonej przy ul.[...] w K., objętej księgą wieczystą nr [...] Spółka zamierza na tej nieruchomości realizować zamierzenie inwestycyjne, dla którego niezbędna jest zmiana umowy użytkowania wieczystego. Gmina domaga się od skarżącego uiszczenia opłaty w wysokości 25% wartości nieruchomości określonej dla nowego sposobu użytkowania, co wynika ze skarżonej uchwały. Zdaniem skarżącego zaproponowana przez Gminę stawka jest rażąco wygórowana, sprzeczna z interesem ekonomicznych skarżącego, a ponadto nie znajdująca oparcia w przepisach prawa.
Skarżący wielokrotnie zabiegał o przeprowadzenie negocjacji i rozmów na temat wysokości stawki za zmianę stosunku użytkowania wieczystego, jednak oferty te zostały a priori odrzucone przez Gminę a argumentem powoływanym przez Gminę było obowiązywanie skarżonej uchwały i związanie gminy skarżoną uchwałą rady gminy. Co więcej, Gmina zagroziła skarżącemu wystąpieniem na drogę postępowania sądowego w celu wypowiedzenia stosunku użytkowania wieczystego w sytuacji, gdy skarżący nie zastosuje się w całości do skarżonej uchwały. Okoliczności te znajdują szerokie odzwierciedlenie w aktach sprawy prowadzonej przez Gminę K. - Urząd Miasta K., Wydział Skarbu za sygnaturą akt [...], dotyczącej zmiany stosunku użytkowania wieczystego dla przedmiotowej nieruchomości.
Skarżący na przedmiotowej nieruchomości prowadzi mieszkaniową inwestycję deweloperską. Już samo wystąpienie przez Gminę na drogę postępowania sądowego z roszczeniem o rozwiązanie użytkowania wieczystego będzie miało do skarżącego katastrofalne skutki, bowiem utraci on możliwość dalszego oferowania mieszkań na sprzedaż w prowadzonej inwestycji, nadwyrężona zostanie jego reputacja oraz będzie istniało zagrożenia postawienia kredytu bankowego zaciągniętego na prowadzenie inwestycji w stan natychmiastowej wymagalności. Z kolei w przypadku złożenia wniosku o zmianę prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości (w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji wskazanych w zdaniu poprzednim), możliwość zmiany tego prawa uzyskana będzie dopiero przy spełnieniu warunku zapłaty przez użytkownika wieczystego na rzecz Gminy opłaty stanowiącej 25% wartości nieruchomości określonej dla nowego sposobu użytkowania i zagospodarowania nieruchomości gruntowej.
Tym samym, pomimo wprowadzenia przez Gminę warunku bez znajdującej w przepisach prawa kompetencji do tego, na użytkowniku wieczystym ciążyć będzie - w przypadku braku wstrzymania wykonania zarządzenia - obowiązek ponoszenia tych opłat nieznajdujących podstawy w przepisach prawa, co może powodować niepowetowane szkody materialne w przypadku stosowania się do przepisów skarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. poz. 718) - dalej określanej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania jest uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 17 grudnia 2008 r., nr LX/772/08 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami.
W ocenie Sądu wstrzymanie jej wykonania nie jest możliwe, bowiem uchwała ta zawiera przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie.
Upoważnienie dla organu stanowiącego gminy do wydania zaskarżonej uchwały stanowi art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446). W myśl tego przepisu do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy.
Z kolei w myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie tejże ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy.
Takim właśnie aktem prawa miejscowego jest uchwała w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Gminy. Zaskarżona uchwała nie jest skierowana do adresata określonego indywidualnie (np. skarżącego), lecz zawiera generalne i abstrakcyjne normy, skierowane do wszystkich podmiotów obszarze działania Rady Miasta K. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi żadnych wątpliwości to, że zasady uchwalone na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) mają status aktu prawa miejscowego (por. np. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 9/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. II SA/Wr 454/08 obydwa dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Zgodnie z § 3 zaskarżonej uchwały wchodzi ona w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2009 r. Nr 42 poz. 278 z dnia 30 stycznia 2009 r., zatem niewątpliwie weszła już w życie.
Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może wstrzymać wykonania zaskarżonych do niego przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, wniosek złożony w niniejszej sprawie nie mógł zostać uwzględniony, a zatem orzeczono o jego oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a.