Uzasadnienie
Uzasadnienie:
"[...]" Sp. j. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 marca 2013 r. ([...]) utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 18 grudnia 2012 r. ([...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 4 marca 2011 r. ([...]) o zmianie decyzji w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych.
Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 4 marca 2011 r. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. w skrócie ppsa) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 §2 ppsa, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli (por. I FZ 404/11). W związku z tym, zakresem art. 61§3 ppsa objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty w stosunku do których toczy się postępowanie trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7).
Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową.
Postępowanie wszczęte skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczy sprawy, której przedmiotem jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 marca 2013 r. Skarga dotyczy bowiem postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 4 marca 2011 r. zmieniającej decyzję o wydaniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych.
Co prawda sprawa, której przedmiotem jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak i sprawa, której przedmiotem jest zmiana decyzji pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Kwestia zmiany decyzji oraz kwestia odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie zachowują też tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 4 marca 2011 r. nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu.
Choć na marginesie, ale wskazać również należy, że przepis art. 61 §3 ppsa stanowi postawę do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia takiego wniosku uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (por. [...]).
Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.