Uzasadnienie
M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 czerwca 2012 r. nr XXIII/168/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Balice, Rząska, Szczyglice w Gminie Zabierzów.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Zabierzów wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca w okresie od dnia wystosowania wezwania do organu w przedmiocie usunięcia naruszenia prawa do chwili złożenia przedmiotowej skargi zbyła nieruchomość składającą się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] obręb [...] w gminie Zabierzów objętej księgą wieczystą [...] oraz działki nr [...] obręb [...] S. w gminie Zabierzów objętej księgą wieczystą [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Legitymacja procesowa do zaskarżania uchwał organu gminy do sądu administracyjnego wynika z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego unormowania wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem.
Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada, zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że M. K. jako użytkownik wieczysty działek o nr ewidencyjnym [...], [...] i [...] obręb [...] w gminie Zabierzów oraz działki nr [...] obręb [...] S. w gminie Zabierzów, które są położone na terenie objętym wskazanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miała interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 czerwca 2012 r. Jednakże z treści ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...] jednoznacznie wynika, że obecnie użytkownikiem wieczystym wskazanych działek jest E. – Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (wpisy w dziale II ksiąg wieczystych).
Tym samym M. K. utraciła przymiot strony w postępowaniu dotyczącym przedmiotowych działek. Wyzbycie się przed datą orzekania w sprawie uprawnień użytkownika wieczystego jest równoznaczne z utratą interesu prawnego. Następstwo prawne pod tytułem szczególnym skutkujące utratą interesu prawnego przez dotychczasową stronę postępowania sądowego i uzyskaniem takiego interesu przez jej następcę prawnego powoduje, iż następca prawny z mocy prawa uzyskuje status strony w miejsce zbywcy.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga M. K. jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna, gdyż nie ma ona interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy Zabierzów w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach 1-5) wniesienie jej jest niedopuszczalne. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ust. 1 i 2a ustawy o samorządzie gminnym odrzucił skargę M. K.. O zwrocie wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.