Uzasadnienie
W dniu 6 sierpnia 1990 r. do Urzędu Wojewódzkiego w K. wpłynęła skarga M.S. i F.M. na decyzję Dyrektora Wydziału Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 6 lipca 1990 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu usunięcia obiektu budowlanego.
Po wniesieniu skargi skarżący F.S. zmarł. Następcami zmarłego F.S. są: E.N., L.S. i K.S..
W piśmie z dnia 29 maja 2012 r. M.S. oświadczyła, że wycofuje skargę. Również w piśmie z dnia 5 września 2012 r. E.N. i L.S. oświadczyli, ze cofają skargę jako bezprzedmiotową.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej spawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących nieważnością kwestionowanego aktu ani nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Zatem cofnięcie skargi przez skarżącego należy uznać za dopuszczalne i skuteczne.
W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało postępowanie sądowe w sprawie ze skargi M.S., E.N. i L.S. umorzyć.