Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz "na podstawie Dz.U. Nr 91 poz. 578 z 1998 r. i art. 155 kpa", po rozpatrzeniu zawiadomienia J.M. i K.A. o zakończeniu inwestycji tj. budowy garażu czterostanowiskowego dla samochodów osobowych przy ul. [...] w K. zgłosił sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania w/w obiektu.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że "obecnie w sprawie decyzji z dnia [...] września 1998 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu zostało wszczęte postępowanie przez Urząd Wojewódzki". Jednocześnie w dniu [...] listopada 1999 r. przekazano "akta dotyczące wznowienia postępowania do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego".
W odwołaniu od tej decyzji J.M. i K.A. podali, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wznowione postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1999 r. na żądanie C.B.
C.B. powrócił do kraju w 1998 r. i nie sprzeciwiał się wówczas usytuowaniu garażu, a w dniu [...] kwietnia 1999 r. podpisał ugodę uzależniając budowę tylko od zmiany dachu. Garaż został ukończony zgodnie z projektem, z wyjątkiem wymuszonej zmiany dachu.
Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. znak [...] Wojewoda na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Stwierdził przy tym, że decyzja odpowiada prawu, choć należało ją inaczej uzasadnić. Jak bowiem wynika z akt sprawy /protokół z [...] września 1999 r./ w trakcie realizacji nastąpiły odstępstwa, a organem właściwym do oceny czy były one istotne jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Istnieje zatem podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie użytkowania obiektu do czasu zakończenia ww. sprawy rozstrzygnięciem w trybie nadzoru budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.M. i K.A. zarzucili, że okoliczności sprawy nie zostały należycie wyjaśnione. Podali, że zgodnie z inwentaryzacją powykonawczą usytuowanie garażu jest zgodne z zatwierdzonym projektem i nie nastąpiło naruszenie działki nr [...]. Zgodę na budowę garaży podpisali właściciele działek nr [...] i nr [...]. Zgodę taką podpisała A.B. - żona C.B. i współwłaścicielka działki nr [...] C.B., po powrocie z zagranicy, doprowadzając do postępowania o przerwanie budowy, wymusił na inwestorach zmianę dachu garażu. Pod warunkiem takiej zmiany podpisał w dniu [...] kwietnia 1999 r. ugodę.
W lipcu 1999 r. C.B., przemilczając fakt zawarcia ugody, złożył dwie skargi, w wyniku których w dniu [...] sierpnia 1999 r. Urząd Miasta K. wznowił postępowanie o pozwolenie na budowę, a w dniu [...] lutego 2000 r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu.
Do skargi dołączone zostały m.in.: kopia decyzji o pozwoleniu na budowę garażu z dnia [...] września 1998 r., kopia "ugody" z dnia [...] kwietnia 1999 r., którą C.B. wyraził zgodę na zmianę dachu dwuspadowego na trój spadowy i zobowiązał się "nie przeszkadzać w dalszym prowadzeniu budowy", oraz kopia postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 1999 r. o wznowieniu, na wniosek C.B., postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją z dnia [...] września 1998 r.
Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi powtarzając motywy swego rozstrzygnięcia.
W toku postępowania sądowego skarżący przedłożyli wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2002 r. sygn. akt IV S.A. 1481/00 którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2000 r. i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji /Wojewody / z dnia [...] lutego 2000 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku garażowego.
W uzasadnienia wyroku Sąd wyraził pogląd, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. P. 11/2000 /stwierdzającym częściową niezgodność § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z przepisem art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane/ istnieje powinność uchylenia decyzji. Decyzje te o parte bowiem zostały na przesłance rażącego naruszenia właśnie tego przepisu w/w rozporządzenia.
W toku postępowania sądowego zmarł skarżący K.A., a w jego miejsce wstąpiła jego spadkobierczyni – A B.-A.. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek stwierdzić należy, że organy dopuściły się w sprawie uchybień. Przede wszystkim organowi I instancji wytknąć trzeba, że - obok prawidłowo podanej podstawy prawnej decyzji tj. art. 54 Prawa budowlanego - powołał przepis, który w ogóle w sprawie nie mógł mieć zastosowania tj. art. 155 kpa. Jednocześnie, również jako jedną z podstaw prawnych, wskazał numer dziennika ustaw i pozycję aktu prawnego pod tą pozycją publikowanego. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji nie przedstawił chronologicznie ani stanu faktycznego sprawy, ani przebiegu postępowania. Treść uzasadnienia staje się w miarę czytelna dopiero po lekturze materiału sprawy. Organ II instancji zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji, choć nie dokonał prawidłowo korekty opisanej "podstawy prawnej", nie odniósł się też do faktów i zarzutów podnoszonych w odwołaniu.
Opisane uchybienia mają charakter proceduralny. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy psa, naruszenia przepisów postępowania /za wyjątkiem podstaw wznowieniowych/ tylko wtedy stanowić mogą przyczynę uchylenia decyzji, jeśli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego zaś związku w sprawie poddanej osądowi stwierdzić się nie da.
Niewątpliwie materialnoprawna podstawa zgłoszenia sprzeciwu została przez organ wskazana prawidłowo. Zgodnie z art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego /w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji/ do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem przepisów art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu, w drodze decyzji. Ani ten, ani też żaden inny przepis prawa budowlanego nie przewidywał wprost przesłanek zgłoszenia sprzeciwu. Niewątpliwie jednym z istotnych elementów postępowania wszczętego zawiadomieniem o zakończeniu budowy jest ustalenie zgodności wykonanych prac z zatwierdzonym projektem. Brak zatem tej zgodności może stanowić uzasadnioną przyczynę zgłoszenia sprzeciwu, o ile wprowadzona zmiana ma znamiona istotnej. Dokonana przez inwestorów w trakcie budowy zmiana konstrukcji dachu z projektowanego dwuspadowego na kopertowy dawała w ocenie sądu dostateczną podstawę do zgłoszenia sprzeciwu.
Bez znaczenia przy tym pozostaje powód, dla którego inwestor zmianę wprowadził.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.