Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 września 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym
W sprzeciwie od tego postanowienia K. B. podniosła, że nie jest wprawdzie osobą pozbawioną środków do życia, ale nie jest w stanie ponieść kosztów pomocy prawnej z wyboru. Podkreśliła, że jest osoba starszą, schorowaną, narażaną przez lata poprzez nieprofesjonalne działania organów administracji publicznej na negatywne konsekwencje zdrowotne i finansowe.
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
We wniosku - obejmującym przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym - skarżąca podała, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada stały miesięczny dochód w postaci renty rodzinnej w kwocie 2.072,12 zł. W skład posiadanego majątku wchodzi dom o pow. 98,9 m2 wraz z działką o pow. 3,68 ara. Na uzasadnienie wniosku skarżąca podała, iż wnosi o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z uwagi na fakt, iż to nie z jej winy WSA w Krakowie odrzucił wniesioną skargę. Wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, aby nie powiększać kosztów postępowania poprzez opłacanie pełnomocnika z wyboru.
Ponadto skarżąca podniosła, iż w chwili obecnej nie jest w stanie ponieść opłat sądowych. Skarżąc jest wdową, żyje z renty inwalidzkiej. Poza tym musi ponieść koszty ekspertyzy technicznej domu (obowiązek przedłożenia ekspertyzy jest przedmiotem jej skargi w sprawie II SA/Kr 289/10). Ponadto w piśmie dołączonym do formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż WSA błędnie ustalił fakt przekroczenia terminu do wniesienia skargi, bowiem zaskarżoną decyzję odebrała nie 15 marca 20101 r. jak ustalił Sąd, lecz 19 marca 2010 r. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawiła pismo z urzędu pocztowego (k. 49).
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wniosek skarżącej zasługuje na częściowe uwzględnienie poprzez przyznanie skarżącej pełnomocnika z urzędu.
Skarżąca posiada stały miesięczny dochód w wysokości znacznie przewyższającej minimalne miesięczne wynagrodzenie, które aktualnie wynosi 1317 zł (Mon. Pol. z 2009 r. nr 48 poz. 709). Nie ma nikogo na utrzymaniu, nie wskazała również żadnych wydatków, które miałaby ponosić w związku z bieżącym utrzymaniem. Zawarte w sprzeciwie twierdzenia, iż jest osobą starszą i schorowaną ze względu na duży stopień ogólności nie pozwalają ustalić, na jakie konkretnie dolegliwości cierpi skarżąca i jakie ponosi koszty z tytułu leczenia. W świetle tych okoliczności nie można uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jednocześnie jak wynika z akt sprawy II SA/Kr 289/10 skarżąca została zobowiązania do przedłożenia ekspertyzy technicznej zajmowanego przez nią budynku, co niewątpliwie wiązać się będzie z pewnym obciążeniem finansowym. Z urzędu wiadomo Sądowi, iż postępowanie w tej sprawie jest zawieszone, zaś postanowieniem z 10 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, zobowiązującego K. B. do przedłożenia ekspertyzy. Konieczność poniesienia kosztów tego opracowania jest więc realna.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie powołanych wyżej przepisów tj. art. 260 i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.