Uzasadnienie
postanowienia z dnia 21 października 2016 r.
Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 kwietnia 2016 r. znak [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej, a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej S.B. kwitę 200 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2016 r. skarżąca S.B. wystąpiła o uzupełnienie wyroku poprzez określenie w jego sentencji, czy stwierdzenie nieważności odnosi się do:
- 1) kserokopii skargi rodziców klasy III gimnazjum w części dotyczącej podpisów rodziców pod skargą z dnia 21 października 2015 r.,
- 2) czy kserokopii pism rodziców w części dotyczącej podpisów rodziców pod tymi pismami, stanowiących załącznik nr 2 do skargi rodziców z dnia 21 października 2015 r.
- 3) czy kserokopii notatki służbowej z dnia 14.10.2015 r. (wytworzonej przez organ administracji), stanowiącej załącznik nr 1 do skargi rodziców z dnia 21 października 2015 r.
Wniosek ten uznać należy za niezasadny.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wyrok z dnia 11 sierpnia 2016 r. wydany został na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Omawiane rozstrzygnięcie Sądu objęło także decyzję organu I instancji, a to w związku z zastosowaniem art. 135 ppsa, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stwierdzenie nieważności odnosi się do zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i stanowi wynik oceny ich zgodności z prawem - w kontekście ustalonego stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie to, jako obejmujące przedmiot skargi w całości nie wymaga uzupełnienia.
Zgodnie z art. 138 ppsa sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu.
Wyrok z dnia 11 sierpnia 2016 r. wszystkie te elementy zawiera, w szczególności zaś zamieszczono w nim szczegółowe dane pozwalające na niewątpliwą identyfikację zaskarżonego i kontrolowanego przez Sąd aktu.
W inicjującej postępowanie sądowe skardze S.B. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji wymieniając informacje, które – jej zdaniem – zostały odmową objęte. Te same informacje wskazała we wniosku o uzupełnienie wyroku, wyrażając wątpliwość, której (których) z nich wyrok dotyczy. Jak wyżej wskazano wyrok Sądu dotyczy decyzji, a nie danych stanowiących elementy stanu faktycznego, lub też bezpośrednio przedmiotu decyzji. W istocie wątpliwości skarżącej odnosić można nie tyle do samego wyroku, co do przedmiotowego zakresu zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Usunięciu takich zaś wątpliwości na pewno nie służy instytucja uzupełnienia wyroku.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157§ 1 ppsa, wniosek skarżącej należało oddalić.