Uzasadnienie
wyroku z 8.09.2006 r.
Decyzją z 12.02.2003 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...].12.2002 r. nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej nawierzchni asfaltowej wraz z podbudową z tłucznia na drodze dojazdowej do działki nr ew. "1" w S. przy ul. B., od strony ulicy B. i na drodze wewnętrznej na terenie tej działki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w oparciu o art. 138 § 1 p. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że realizacja nadbudowy (przebudowy) drogi bez pozwolenia na budowę skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Decyzja organu l instancji została zatem wydana na podstawie obowiązującego prawa i nie narusza jego przepisów. Podkreślono ponadto, że okoliczność wprowadzenia skarżącego w błąd przez Urząd Miasta i Gminy w S., który udzielił informacji, iż na przedmiotowe roboty nie jest potrzebne pozwolenie na budowę nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który orzekając uprzednio w sprawie zaznaczył, iż przedmiotowa droga została wykonana jako samowola budowlana - nie ma więc w sprawie zastosowania art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.
W skardze od powołanej wyżej decyzji M.K. zarzucił, że nie wykonał samowolnie remontu starej nawierzchni drogi, a decyzja naraża go na zbędne koszty. Wykonanie remontu było bardzo kosztowne i nie stać go na wykonanie nowej nawierzchni.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wnosił o oddalenie skargi, powołując się na argumentację przedstawioną w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn, niż artykułowane przez skarżącego. Zauważyć bowiem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekając uprzednio w sprawie (sygn. akt II SA/Kr 1706/01) skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...].04.2001 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności zmierzających do doprowadzenia przedmiotowej drogi do stanu zgodnego z prawem i uchylając zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w szczególności stwierdzając, że w sprawie może mieć zastosowanie art. 81 "c" ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten wymaga, aby właściwe organy architektoniczno-budowlane i nadzoru budowlanego powzięły uzasadnione wątpliwości, co do jakości robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, tzn. przeprowadziły własne postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, a nie przerzucały ciężaru przeprowadzenia takiego postępowania na stronę.
Dopiero wówczas winny one wydać postanowienie o dostarczeniu w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz na koszt osób zobowiązanych, na postanowienie, o którym mowa służy zażalenie.
Wbrew dyrektywie wynikającej z treści art. 153 u.p.s.a. i wiążących organy ocenie prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu NSA -organy obu instancji przeszły nad nimi do porządku dziennego. Brak jest bowiem jakichkolwiek działań świadczących o realizacji owych wskazań, czy też o respektowaniu przedstawionego wyżej poglądu prawnego w zakresie zastosowania w sprawie art. 81 "c" Prawa budowlanego. Doszło zatem do naruszenia prawa, a to art. 153 u.p.s.a. w związku z art. 97 ustawy z 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. w związku z art. 97 powołanej wyżej ustawy.