Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek G.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia........w przedmiocie zasiłku stałego.
Z danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z małoletnim synem D.K.. Ich stały miesięczny dochód wynosi [...] zł i składają się na niego alimenty na syna w wysokości [...] zł oraz zasiłek rodzinny pobierany przez skarżącą w wysokości [...] zł. Poza tym skarżąca oświadczyła, że otrzymała jednorazowo kwotę [...] zł na zakup mundurka dla syna oraz kwotę [...] zł z pomocy społecznej (tylko w miesiącu październiku 2007 roku). W skład majątku skarżącej wchodzi dom o powierzchni.... m² zajęty przez komornika. Skarżąca nie posiada innego majątku nieruchomego, jak również cennych ruchomości. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż nie posiada żadnych dochodów. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się wraz z synem z alimentów i zasiłku rodzinnego oraz świadczeń z pomocy społecznej. Skarżąca jest przewlekle chora, ma orzeczony [....]. W takiej sytuacji majątkowej jakiekolwiek wydatki spowodowałyby uszczerbek na zdrowiu, a nawet życiu skarżącej i jej czternastoletniego syna.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 150, poz. 1270 ze zmianami) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu administracji w sprawach z zakresu szeroko rozumianej pomocy społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Z tych względów, działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając je za bezprzedmiotowe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wniosła również o ustanowienie adwokata celem obrony jej interesów przed sądem. Zgodnie z art. 262 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy mają odpowiednie zastosowanie dla stron korzystających z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) instytucja przyznania prawa pomocy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy obejmującego ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika. Niewątpliwie uzyskiwane w miesiącu dochody w wysokości [....] zł oraz otrzymywane incydentalnie świadczenia z pomocy społecznej przypadające na skarżącą oraz jej syna nie pozwalają na poczynienie jakichkolwiek oszczędności. Ze względu na przewlekłą chorobę i orzeczoną niepełnosprawność niewątpliwie znaczne środki finansowe skarżąca zmuszona jest przeznaczać na zakup lekarstw.
W ocenie rozpoznającego wniosek przedstawiona przez skarżącą sytuacja materialna jest niewątpliwie bardzo trudna i z uzyskiwanych dochodów nie jest ona w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu własnym i syna. Tym samym spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy określona w art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).