Uzasadnienie
Rada Miasta Krakowa w dniu 9 listopada 2011 r. podjęła uchwałę Nr XXX/362/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dębniki".
Pismem z dnia 29 kwietnia 2020 r. A. D., K. D., K. D. i M. D. wnieśli skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Do skargi nie dołączono dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że takie wezwanie nie miało miejsca.
W wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 18 czerwca 2020 r. skarżący zostali wezwani o przedłożenie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie, w załączeniu do pisma z dnia 14 lipca 2020 r., skarżący przedłożyli odpis wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaadresowanego do Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Powyższe przepisy muszą być stosowane wespół z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713), przy czym – zważywszy na regułę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – w niniejszej sprawie istotne jest brzmienie powołanego przepisu sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą, a to oznacza, że przesłanką dopuszczalności skargi pozostawało bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesłanka w niniejszej sprawie nie jest spełniona. Dodać należy, że relewantny dla oceny tej przesłanki pozostaje moment wniesienia skargi – nie jest zatem możliwe następcze konwalidowanie jej braku. Stąd też przedłożone przez skarżących wezwanie z dnia 8 lipca 2020 r. nie eliminuje podstaw do odrzucenia skargi.
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie wpisu, na podstawie powołanego przepisu, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia.