Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 10.1999r Nr [...] Burmistrz Miasta Z., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r /Dz.U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm./ oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 15.12.1998r zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączami wod.kan. i energii elektrycznej n.n. i gazowego oraz budowę wewnętrznej instalacji gazowej w tym budynku częściową przebudowę istniejącej napowietrznej linii energetycznej n.n. na linię kablową dla E.K. i J.K. na działce nr "1" obr. [...] położonej w Z. przy D. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Z., z wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 02.1997r i z dnia [...] 08.1999r oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Kompletny projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2, 3 prawa budowlanego, inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał, wymagane przepisami szczególnymi, uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów.
W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i 4 prawa budowlanego, należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji J.F. zarzucił, że po północnej części działki nr "1" ustanowiona jest służebność drogi dojazdowej o szerokości 350 cm do jego działki nr "2".
Usytuowanie projektowanego budynku jest w odległości 400 cm, a nie jak podano 459 cm od granicy, ponieważ w połowie budynku jest występ o szerokości 50 cm.
Okap projektowanego budynku od strony północnej zachodzi na szlak drożny. Podniósł, że zimą zachodzić będzie konieczność pryzmowania śniegu spadłego z dachu, co uniemożliwi bezpieczne korzystanie z drogi. Odwołanie to nie zostało podpisane.
Decyzją z dnia [...] lutego 2000r znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn. zm./ oraz art.138 § 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania J.F. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] 10.1999r, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Podzielił ustalenia organu I instancji, a w ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania stwierdził, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 3.12.1993r o ustanowieniu drogi koniecznej nie określono szerokości drogi.
Zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 15.01.1999r w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe, w § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustalono, że wysokość przejazdu na drodze pożarowej na terenie zabudowy jednorodzinnej winna wynosić w świetle co najmniej 3,20 m a szerokość min.3,00 m. Okap projektowanego budynku znajduje się na wysokości 3,63 m.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję J.F. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego.
Podniósł, że szerokość szlaku służebnego wynika z mapy sporządzonej przez geodetę, stanowiącej integralną część postanowienia sądu i wynosi 3,50m. Dlatego też bezpośrednia bliskość ściany budynku od drogi służebnej oraz realna możliwość zmuszenia do zaniechania korzystania z tego szlaku na skutek zsuwania się śniegu i lodu powoduje, że usytuowanie obiektu narusza treść tego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Fakt realizacji inwestycji nie stoi w sprzeczności z wydanym postanowieniem o ustanowieniu służebności drogi koniecznej i nie utrudnia samego korzystania z tej służebności. Ustanowienie służebności nie może być podstawą do ograniczania zamierzeń inwestycyjnych inwestora w sytuacji, gdy sama inwestycja nie ma wpływu na możliwość korzystania ze służebności.
Nadto, Wojewoda podtrzymał swoje twierdzenie, ze wspomniane postanowienie sądu ustala wyłącznie przebieg drogi, nie precyzując jej szerokości.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/.
Podnieść należy, że postępowanie odwoławcze zostaje uruchomione przez czynność procesową strony, jaką jest wniesienie odwołania. Aby jednak wywołała ona skutek prawny, musi spełniać określone wymagania co do treści, formy, terminu i trybu jej dokonania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 18.05.1994 r., sygn. SA/Gd 2365/93, POP 1997/3/627.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie od decyzji organu I instancji nie podpisane przez odwołującego się.
Dlatego też, na podstawie art. 145" § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, należało orzec jak w punkcie pierwszym wyroku.
Orzeczenie zawarte w punkcie drugim sentencji oparto na przepisie art. 152 ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.