Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2022 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 7 października 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowo-usługowo-handlowego z garażem podziemnym i budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym, budową miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej - na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w K. (...)".
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na jego uzasadnienie strona skarżąca podniosła, że w oparciu o zaskarżoną decyzję inwestor może wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę, co zważywszy na zakres przedsięwzięcia wiązać się będzie z potencjalną wysoką szkodą w przypadku uchylenia decyzji, jak również z nieodwracalnymi skutkami. Dodatkowo strona skarżąca argumentowała, że obszar inwestycji znajduje się w terenie objętym postanowieniami procedowanego planu miejscowego, a ustalenie w zaskarżonej decyzji wysokiego wskaźnika zabudowy pozostaje w sprzeczności z założeniami tego planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329- zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie warunków zabudowy, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 94/21, postanowienie NSA z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II OZ 966/15).
Uzyskanie decyzji lokalizacyjnej nie przesądza, że takie pozwolenie na budowę zostanie udzielone. Sama możliwość wystąpienia przez inwestora do właściwego organu o pozwolenie na budowę ani nie wywoła skutków trudnych do odwrócenia, ani też nie spowoduje niebezpieczeństwa znacznej szkody. Decydujące znaczenie ma bowiem okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym decyzja nie może powodować zagrożeń o których mowa we wniosku (por. NSA w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1315/22).
Powyższego stanowiska nie może zmienić powołana przez stronę skarżącą okoliczność, że teren inwestycji objęty jest postanowieniami procedowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zwrócono uwagę na niepożądaną intensyfikację zabudowy i zmniejszenie powierzchni terenów zielonych. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają na organ administracji publicznej obowiązku uwzględnienia – przy ustalaniu warunków zabudowy – zapisów projektu miejscowego planu, a zważywszy na przedstawiony wyżej charakter przedmiotowej decyzji nie można uznać, że może ona spowodować skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.