Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. odmówił A.S. dopuszczenia do udziału w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N
W uzasadnieniu postanowienia na ostatniej stronie (drugi wers liczony od dołu) sąd mylnie wskazał, że biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji, zamiast prawidłowego stwierdzenia, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzekał w tym zakresie.
W myśl przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd może sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Art. 166 P.p.s.a. nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o wyrokach do postanowień. Jak wynika z przepisu sprostowaniu podlegają wyłącznie niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki. Wszystkie opisane w przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W doktrynie podnosi się, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
Należy podnieść, że sprostowanie niedokładności może obejmować także właściwe oznaczenie sądu. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, bowiem sąd omyłkowo wskazał, że orzekał Naczelny Sąd Administracyjny zamiast prawidłowo określić, że orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Błąd ten jest oczywisty, bo nie ulega wątpliwości, że postanowienie zostało wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a nie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie zachodzą żadne wątpliwości co do oczywistości powyższej omyłki. Zatem postanowienie z dnia 30 stycznia 2013 r. podlega więc sprostowaniu w sposób opisany w sentencji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisów powołanych w uzasadnieniu.