Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 7/21

Uzasadnienie

Prezydent Miasta N. S. decyzją z dnia 7 września 2020 r., na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 145 § 1, pkt 4 oraz art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte postanowieniem dnia 6 października 2016 r., znak: [...] na wniosek A. L. z dnia 20 września 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku garażowo - magazynowego oraz zmianę sposobu użytkowania na budynek handlowy - sklep materiałów hutniczych z instalacją wewnętrzną gazu, wod.-kan., c.o. z grzewczą kotłownią gazową i instalacją elektryczną na dz. nr [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S. (kategoria obiektu XVII).

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją nr [...] z dnia 6 maja 2014 r., znak: [...] Prezydent Miasta N. S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i przebudowę dla inwestycji jak wyżej. Decyzja stała się ostateczna w dniu 10 czerwca 2014 r.

Pismem z dnia 20 września 2016 r. (data wpływu 21 września 2016 r.) A. L., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 K.p.a. zwrócił się do Prezydenta Miasta N. S. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej opisaną na wstępie decyzją.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności oświadczeń woli składanych przez osoby fizyczne, kopii dokumentacji zezwoleń dla A. L. na wykonywanie robót budowlanych przy budynku "[...]" zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], organizowanych licznych przyjęć i wesel w "[...]" znajdującej się w budynku należącym do wnioskodawcy położonym przy ul. [...], a także protokołów z przesłuchań świadków z dnia 8 stycznia 2020 r., organ ustalił, że A. L. musiał dowiedzieć się o prowadzonych pracach budowlanych przedmiotowej inwestycji a co za tym idzie o wydanej decyzji najpóźniej latem 2015 r.

Fakt powzięcia wiedzy o inwestycji na sąsiedniej nieruchomości potwierdza również prowadzenie przez J. L. (syna A. L.) działalności gospodarczej - Kancelarii Radcy Prawnego w budynku pod adresem ul. [...] lok. [...], [...] od daty 11 kwietnia 2014 r. do nadal. W ocenie organu nie jest prawdopodobnym, aby działający w imieniu swojego mocodawcy a w dodatku ojca, syn J. L. prowadząc działalność gospodarczą pod wskazanym adresem nie wiedział o rozpoczętej inwestycji na sąsiedniej działce, skoro przebywał tam na co dzień. Na podstawie dziennika budowy ustalono, że roboty budowlane dotyczące przedmiotowej inwestycji rozpoczęły się w dniu 29 kwietnia 2015 r. (wpis: "rozpoczęcie prac rozbiórkowych -demontaż pokrycia dachu z dachówki" podpisany przez kierownika budowy inż. W. P.).

Ponadto w dniu 25 listopada 2019 r. do organu wpłynęło pismo - oświadczenie B. M. (inwestora przedmiotowej inwestycji), z którego wynika, że A. L. już w 2015 r. musiał dowiedzieć się o pracach budowlanych prowadzonych na nieruchomości położonej przy ul. [...], ponieważ w tym czasie prowadził szereg inwestycji na swojej nieruchomości, a w szczególności rozbierał budynek położony przy ul. [...] a w miejsce wyburzanego budynku postawiony został śmietnik - ogrodzony i zadaszony teren, na którym magazynuje śmieci, rozebrał stary budynek portierni, wykonał parking wokół posiadanego przez niego budynku "Domu [...] położonego przy ul. [...], wykonał dodatkowy zjazd ze swojej posesji na ul. [...], wymieniał nawierzchnię na placu swojej nieruchomości z bitumicznej na nawierzchnię z betonowej kostki brukowej, wycinał znajdujące się na jego nieruchomości drzewa, zakładał bramę wjazdową od strony ulicy [...], założył ogrodzenie wraz z bramą wjazdową na granicy nieruchomości, organizował liczne przyjęcia i wesela w "[...]" znajdującej się w budynku należącym do wnioskodawcy położonym przy ul. [...]. B. M. zwrócił również uwagę na siedzibę kancelarii prawnej należącej do syna wnioskodawcy.

Z twierdzeń A. L. wynika, że wiadomość o fakcie wydania decyzji z dnia 6 maja 2014 r. powziął po raz pierwszy w dniu 6 września 2016 r. z tablicy informacyjnej umieszczonej na budowie prowadzonej na działce sąsiadującej do należącej do A. L. nieruchomości "[...]" w N. S. przy ulicy [...]. A. L. w tamtym czasie był w całości zaangażowany w inwestycję w postaci budowy stacji paliw w S. S. przy ul. [...] a tablicę informacyjną przedmiotowej inwestycji zauważył po charakterystycznym etapie inwestycyjnym budowy stacji paliw jakim było rozpoczęcie zasypywania nowo wbudowanych zbiorników stacji paliw w dniu, w którym składał wyjaśnienia do Urzędu Marszałkowskiego Województwa w sprawie gospodarki odpadami na stacji paliw przy ul. [...]. A. L. oświadczył również, że osobiście odwoził pismo na pocztę w Galerii [...] i jadąc w kierunku budowy stacji paliw w S. S. zatrzymał się przy "[...]" gdzie zauważył tablicę informacyjną z ujawnionym numerem decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym samym dniu poinformował o tym fakcie syna, J. L., jak również zwrócił uwagę na swoje wątpliwości związane z faktem braku uczestnictwa w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Do oświadczenia zostały dołączone kopie protokołów z wykonania czynności dozoru technicznego Urzędu Dozoru Technicznego spisane na okoliczność odbioru zbiorników paliwa na stacji paliw w S. S. przy ulicy [...] w dniu 2 września 2016 r. a także kserokopia nadania na poczcie przesyłki listowej do Urzędu Marszałkowskiego Województwa w dniu 6 września 2016 r.

Organ odwołując się do regulacji zawartej w art. 148 § 2 K.p.a. wskazał, że oczywistym jest, że zarówno o prowadzonych pracach budowlanych na sąsiedniej działce jak i o wydanej decyzji nr [...] z dnia 6 maja 2014 r., znak: [...] A. L. posiadał wiedzę wcześniej, a zatem wniosek o wznowienie wniósł z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a.

Ponadto organ wyjaśnił, że aby zadośćuczynić wszystkim punktom zawartym we wniosku A. L. z dnia 20 września 2016 r. o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia 7 września 2020 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 6 maja 2014 r., znak: [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.

Od decyzji odwołanie złożył A. L., zarzucając naruszenie:

art. 138 § 2 w związku z art. 28 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w decyzji Wojewody z dnia 11 czerwca 2019 r., znak: [...] oraz brak weryfikacji stron postępowania, która skutkowała nie uznaniem i G. L. za stronę postępowania, art. 105 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania pomimo wcześniejszego wszczęcia postępowania przez organ l instancji, oraz poprzez uznanie, że odwołujący nie zachował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wszechstronny, wyprowadzenie wniosków w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy niemający w nim oparcia, art. 10 § 1 oraz 79a K.p.a. bowiem uniemożliwiono odwołującemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Wojewoda decyzją z dnia 10 listopada 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał się zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji potwierdził, że w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. organ I instancji w postanowieniu z 7 września 2020 r., znak: [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania. Wojewoda utrzymał w dniu 3 listopada 2020 r. w mocy (postanowienie znak: [...]).

Zaskarżona decyzja dotyczy przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ l instancji pomimo faktu, że postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. wszczął postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to dokonując głębszej analizy, umorzył postępowanie w sprawie wniosku A. L. o wznowienie postępowania z uwagi na niedotrzymanie terminu. Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta N. S.. Co więcej kwestię niezachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ odwoławczy wyjaśnił w postanowieniu z dnia 1 lipca 2020 r., znak: [...], które A. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Organ II instancji wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest zatem podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Jeżeli natomiast postępowanie zostało wznowione, organ administracji publicznej obowiązany jest do umorzenia tego postępowania.

Z regulacji zawartej w przepisie art. 148 K.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ administracji publicznej nie jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dla ustalenia tej okoliczności.

We wniosku o wznowienie postępowania A. L. za dzień powzięcia informacji o wydanej decyzji wskazał datę 6 września 2016 r. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2019 r. organ wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień i dowodów na okoliczność powzięcia informacji o terminie wydania decyzji nr [...] oraz do wskazania świadków mogących złożyć stosowne oświadczenia mające na celu ustalenie faktu powzięcia tej informacji.

W dniu 28 listopada 2019 r. A. L. działając przez pełnomocnika złożył pisemne wyjaśnienia, jako czas i miejsce powzięcia informacji o przedmiotowej decyzji wskazując 6 września 2016 r., kiedy to zauważył tablicę informacyjną z ujawnionym numerem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Do wniosku o wznowienie postępowania odniósł się inwestor w piśmie z dnia 24 października 2016 r., wskazując, że z uwagi na stan zaawansowania robót budowalnych i obecność wnioskodawcy na sąsiedniej działce musiał on wcześniej wiedzieć o wydanej decyzji

W opinii organu odwoławczego A. L. nie udowodnił, że zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda zauważył (co zostało również podniesione przez inwestora), że już z samej treści wniosku o wznowienie wynika, że wnioskodawca musiał dowiedzieć się o decyzji wcześniej. Stwierdzenie, że "z w widocznego charakteru przeprowadzonych prac wynika, że wniosek zmierza" powoduje, że wątpliwym pozostaje czy A. L. dopiero 6 września 2016 r. dowiedział się o przedmiotowej inwestycji. Użycie słowa "zmierza" wskazuje, że A. L. widział etap budowy jeszcze przed wyburzeniem części istniejącego budynku. Tymczasem w dzienniku budowy znajduje się wpis kierownika budowy L. G. z dnia 25 sierpnia 2016 r., który wskazał na "wykonanie deskowania stropu nad poddaszem wraz z belkami i wieńcem słupowym". Skoro więc w tym okresie przedmiotowy budynek był już częściowo rozebrany (bowiem prace te odbyły się w maju 2015 r.), a wnioskodawca twierdzi, że dowiedział się o decyzji 6 września 2016 r. i wskazuje że wniosek dopiero zmierza do wyburzenia budynku to nie można uznać twierdzeń A. L. odnośnie tego kiedy dowiedział się o decyzji.

Również stwierdzenie "posadowienie nowego budynku o charakterze niemieszkalnym (handlowo-usługowym)" w opinii organu może świadczyć o tym, że o decyzji o pozwoleniu na budowę A. L. wiedział wcześniej, ponieważ twierdzi on, że na tablicy widniał jedynie numer decyzji. Jeśli tak było to skąd znał przeznaczenie przedmiotowego budynku.

Odnosząc się do przesłuchania świadków w dniu 8 stycznia 2020 r., organ odwoławczy podkreślił, że osoby zeznające zostały poinformowane o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego zeznania lub zatajenia prawdy. Analizując odpowiedzi poszczególnych świadków tj. W. M., G. L. oraz B. M. organ II instancji wskazał, że jednoznacznej odpowiedzi na pytania dotyczące obecności A. L. lub jego najbliższych na nieruchomości należących do nich udzielili wyłącznie W. M. i B. M.. Nie ma podstaw aby nie uznać ich odpowiedzi za zgodnej z prawdą tym bardziej, że zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej. Odpowiedzi Państwa L. były niejednoznaczne użycie słów "z tego co pamiętam" lub "tego to nie wiem ale raczej nie" może wskazywać na prawdopodobieństwo, że jednak wnioskodawca był na swojej nieruchomości wcześniej niż przed dniem 6 września 2016 r.

Co więcej w dniu 14 stycznia 2020 r. do organu l instancji wpłynęło pismo W. M. w którym oświadczył, że co najmniej jeden raz widział A. L. pod budynkiem zlokalizowanym przy ul. [...]. Organ II instancji wskazał, że co prawda pełnomocnik wnioskodawcy - J. L. wytknął, że oświadczenie to winno być poprzedzone wezwaniem organu l instancji, jednakże w ocenie Wojewody fakt, że inwestor z własnej woli i dobrowolnie przesłał takie oświadczenie nawet w sytuacji gdy nie został o nie wezwany, nie może skutkować nie uznaniem takiego dowodu za prawidłowy w sprawie.

Natomiast w sprawie zarzutów podważających stanowisko organu l instancji w kwestii trasy dojazdu do realizowanej wówczas stacji paliw, organ odwoławczy wskazał, że do tej kwestii odniósł się w postanowieniu z 1 lipca 2020 r., znak: [...], z uwagi na analogiczny zarzut w tamtym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że organ l instancji prawidłowo zbadał niezachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta N. S. Nr [...] z dnia 6 października 2016 r.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że mimo sygnalizowania przez wnioskodawcę, że G. L. również nie została uznana za stronę postępowania, to w sytuacji gdy nie składała wniosku o wznowienie postępowania kwestia ta nie podlega badaniu. Wojewoda nie dopatrzył się również uchybienia przepisów postępowania.

A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. 1. naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 148 § 2 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na następczo ustalony przez organ fakt, że skarżący mimo uprzedniego wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w istocie nie zachował ustawowego terminu dla złożenia podania o wznowienie postępowania, co stoi w rażącej sprzeczności z ustalonymi przez organ faktami, które to nie dają żadnych podstaw dla uznania, że skarżący dowiedział się o decyzji nr [...] z dnia 6 maja 2014 r. w innej dacie niż wskazuje on we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 września 2016 r.; jak też poprzez nieprawidłową wykładnię przejawiającą się w nieuzasadnionym oraz sprzecznym z literalną treścią przepisu uznaniem, że momentem właściwym dla oceny zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest fakt powzięcia przez stronę informacji o prowadzeniu inwestycji budowlanej opartej o decyzję o pozwoleniu na budowę, a nie moment dowiedzenia się przez stronę o decyzji administracyjnej;
2. 2. naruszenie art. 148 § 1 K.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji w której skarżący we wniesionym podaniu o wznowienie postępowania powoływał się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. na brak uczestniczenia bez swojej winy w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie organ winien zastosować art. 148 § 2 K.p.a. czyli ustalić datę dowiedzenia się przez stronę o decyzji stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a nie okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania takie jak prowadzenie inwestycji budowlanej, czy też świadomość skarżącego w przedmiocie jej prowadzenia, co rzutowało na całokształt przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego oraz wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
3. 3. naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię przejawiającą się w nieuzasadnionym oraz sprzecznym z literalną treścią przepisu uznaniem, że momentem właściwym dla oceny zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest fakt powzięcia przez stronę informacji o prowadzeniu inwestycji budowlanej opartej o decyzję o pozwoleniu na budowę, a nie moment dowiedzenia się przez stronę o decyzji administracyjnej tj. o pełnym przedmiocie jej rozstrzygnięcia oraz organie który taką decyzję wydał;
4. 4. naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz 8 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wszechstronny, wyprowadzenie wniosków w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie mających w nim oparcia, przyznanie w całości wiarygodności dowodom jednej ze stron postępowania połączone z odmówieniem wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącego z naruszeniem zasady bezstronności jedynie w oparciu o pozbawioną logiki wykładnię treści zalegających w aktach sprawy dokumentów oraz zeznań świadków i stron;
5. 5. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 § 2 K.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przez wydaniem aktu administracyjnego, mimo że organ w zakresie poprzednio wnoszonych środków zaskarżenia w tej samej sprawie wywiązywał się z powyższego obowiązku, co skutkowało zawarciem w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia stwierdzeń i wniosków objętych przedmiotową skargą;
6. 6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 K.p.a. poprzez uznanie za nie mające wpływu na wynik rozstrzygnięcia przeprowadzenie dowodu w dniu 8 stycznia 2020 r. o godzinie 11.00 z przesłuchania świadków oraz stron w ten sposób, że wszystkie wezwane i stawające osoby uczestniczyły i przysłuchiwały się składanym przez pozostałych uczestników zeznaniom, czyli w formie tzw. "zbiorowego" przesłuchania świadków;
7. 7. naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, jak też sprzeczną z treścią zgromadzonych w toku postępowania dowodowego dokumentów ocenę dowodów, przejawiającą się w:
8. - nieuzasadnionym uznaniu, że skarżący powziął informację o decyzji nr [...] w innej dacie niż było to wskazywane w podaniu, mimo, że żadne zgromadzone w sprawie dowody nie zaprzeczają tej okoliczności;
9. - nieuzasadnionym uznaniu, że zauważenie przez stronę faktu prowadzenia robót budowlanych jest równoznaczne z tym, że powzięła ona jednocześnie informację o wydaniu decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę, mimo że roboty budowlane mogą być prowadzone również w oparciu o tryb zgłoszeniowy (na podstawie milczącej zgody organu) jak również bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (samowola budowlana), czy też mogą mieć charakter doraźnego remontu w niektórych okolicznościach niewymagającego ani zgłoszenia ani też pozwolenia na budowę;
10. - pominięciu faktu, że pomimo, że działalność gospodarcza skarżącego jest zarejestrowana pod siedzibą ul. [...] w N. S. to skarżący zamieszkuje w [...], z którego to miejsca dojazd do S. S. nie przebiega przez ul. [...] nadto, nieuzasadnione uznanie, że adres ul. [...] pozostaje na bezpośredniej trasie z siedziby firmy skarżącego do stacji paliw położonej w S. S. przy ul. [...] mimo że organowi wiadomym jest z urzędu, że dojazd do tej lokalizacji, szczególnie w godzinach szczytu, jest dogodniejszy przez ul. [...] jak też przez dzielnicę "P.", ul. [...] do ul. [...], jak również jeszcze szybciej, omijając sygnalizację świetną na ul. [...], przez tzw. "[...]" wylatując bezpośrednio przez mostem na [...] i S. S., jak również pominięcie pomimo szerokiego wachlarza ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ z urzędu, że syn skarżącego, J. L., zamieszkuje pod adresem ul. [...] (wraz z wnukami skarżącego), co jest wiadomym organowi z urzędu, tym samym przejazd przez tę dzielnicę ze względów rodzinnych był dla skarżącego bardziej dogodny, jak też zupełne pominięcie faktu, że w grudniu 2015 r., co jest również wiadomym organowi z urzędu, otwarto tzw. "Obwodnicę Zachodnią" miasta N. S. i dojazd skarżącego ze stacji paliw przy ul. [...], oraz z miejsca zamieszkania, przebiega właśnie przez tę obwodnicę aż do samej nieruchomości w S. S.
11. - zupełnym pominięciu oceny zakresu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, szeregu lokalizacji na których tę działalność prowadzi, co wynika z CEIDG, faktu zatrudniania ponad 60 pracowników i nieuzasadnione uznanie w tym kontekście, że niemożliwym jest, aby przy zaangażowaniu w takie przedsięwzięcia jak: budowa i uruchomienie [...] w T., zakup w 2014 r. i uruchomienie stacji paliw przy ul. [...] w N. S., budowa i uruchomienie stacji paliw w S. S. przy ul. [...] oraz przy rozmiarze prowadzonej działalności gospodarczej, aby skarżący nie był osobiście na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...], mimo że nieruchomość ta składa się jedynie z lokali handlowo - usługowych oddawanych w posiadanie zależne na podstawie umów najmu oraz dzierżawy, co implikuje brak konieczności bezpośredniej obecności właściciela firmy na tego rodzaju obiekcie, szczególnie, że opiekują się nim pracownicy w postaci: kierowników, menadżera, osób sprzątających, firm technicznych i konserwacyjnych, stałego monitoringu wizyjnego obiektu i objęcia ochroną obiektu przez firmę zewnętrzną jak też uznanie że inwestycje skarżącego przy ul. Zygmuntowskiej 15-17, których wartość sięgała maksymalnie kilkudziesięciu tysięcy złotych, miały być dla skarżącego na tyle istotne aby zaniechać osobistego nadzorowania innych inwestycji, z których każda z osobna angażowała środki skarżącego przekraczające kwotę 5 000 000,00 zł, tj. zakup i remont stacji paliw ul. [...], zakup, adaptacyjny remont konserwatorski - [...] w T., budowa stacji paliw S. S.;
12. - nieuzasadnionym oraz niepodpartym żadnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie uznaniu, że skarżący najpóźniej latem 2015 r. musiał dowiedzieć się zarówno o robotach budowlanych prowadzonych przez inwestorów jak również o decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], mimo że tego rodzaju ustalenie pozostaje w sprzeczności z zeznaniami oraz oświadczeniami skarżącego, jak również pozostałych świadków i stron, które jedynie wskazywały na prawdopodobieństwo obecności skarżącego oraz jego małżonki na terenie obiektu "[...]", ale nikt nie potwierdził innej daty tej obecności niż wskazywana przez skarżącego w podaniu o wznowieniu postępowania a ustalenie to opiera się jedynie na przypuszczeniu organu, że musiało tak być, wywodzonym z faktu posiadania tytułu prawa własności (współwłasność) do obiektu "Domu [...]", prowadzenia przy tym budynku inwestycji nie wymagającej nadzoru w latach [...] (co znamienne w okresie przed rozpoczęciem prac przez inwestorów), oraz przede wszystkim sprzeczności z faktem, co wynika również z dokumentów zgromadzonych przez organ z inicjatywy podjętej z urzędu, że pierwszym etapem prac w oparciu o decyzję nr [...] były prace rozbiórkowe polegające na rozebraniu obiektu budowlanego, co do których to prac niekoniecznie skarżącemu przysługiwałby interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony, a co za tym idzie, na tym etapie z pewnością nie mogło być widoczne to, że na tym obszarze będzie wznoszony nowy obiekt budowlany w oparciu o pozwolenie na budowę;
13. - nieuzasadnionym uznaniu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, bez przeprowadzenia oceny dowodów zaprezentowanych przez skarżącego, że oczywistym jest że skarżący dowiedział się o decyzji numer [...] wcześniej niż wskazuje on we wniesionym podaniu o wznowienie postępowania;
14. - nieprawidłowej, wadliwej logicznie wykładni treści złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, jak również twierdzeń i zeznań stron składanych w toku postępowania wznowieniowego.

W uzasadnieniu skargi przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, jakkolwiek nie z przyczyn, które wskazano w skardze.

Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. w granicach sprawy sąd administracyjny nie jest związany zgłoszonymi zarzutami i wnioskami. Oznacza to w praktyce, ze Sąd, dostrzegłszy naruszenia przepisów procesowych albo materialnoprawnych, istotnych z punktu widzenia sprawy, ocenia je i decyduje o jej wyniku, niezależnie od tego, czy zarzuty takie zostały podniesione w skardze, czy też nie. W kontrolowanej sprawie skarżący wnosząc skargę skoncentrował się, co zrozumiałe, na meritum sporu w kwestii zachowania warunków formalnych do wznowienia postępowania (kwestia zachowania terminu do wznowienia postępowania). Tymczasem Sąd przy jej rozpoznaniu skupił się na istotnej wadliwości procedowania organów, która musi zostać usunięta, aby prawidłowo wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

Przypomnienia wymaga, że sprawa wznowienia postępowania z inicjatywy skarżącego została zainicjowana wnioskiem, gdzie wskazano 3 podstawy wznowienia: art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Wnioskodawca wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 6 września 2016 r. z treści tablicy informacyjnej budowy. Podał, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, położonej przy ul. Zygmuntowskiej 15-17, która leży w zasięgu oddziaływania inwestycji, a to z racji prowadzenia prac na terenie ochronnym zabytku oraz korzystania wzajemnego z istniejących służebności gruntowych. Podkreślenia wymaga, że termin do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest inaczej określony niż termin z pkt 5 i 6. Podobnie procedowanie co do tych przesłanek różni się o tyle, że merytoryczne badanie, czy komuś przysługiwał przymiot strony, odbywa się najczęściej po formalnym wznowieniu postępowania. Niemniej jednak proceduje się jedną sprawę odnośnie wznowienia.

W badanym postępowaniu rzecz miała się inaczej. Mianowicie nastąpiło rozdzielenie wątku związanego z przesłanką podmiotową (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz związanego z pozostałymi przesłankami (art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.) na dwie odrębne sprawy.

Przypomnieć należy, że w wątku podmiotowym nastąpiło wznowienie postępowania - postanowieniem z 6 października 2016 r., znak [...] Prezydent Miasta N. S. działając na podstawie art. 150 § 1, art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie. Następnie organ ten decyzją z 18 grudnia 2018 r. odmówił, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z 6 maja 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że projektowana budowa nie powoduje prawnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek nr [...], [...], [...] obr. [...], których właścicielem jest A. L.. Ograniczenia takie nie wynikają również ze wzajemnego korzystania z istniejących służebności gruntowych po dz. nr [...], [...], [...] i [...]. Wobec tego organ uznał, że skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania.

Wojewoda decyzją z 11 czerwca 2019 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji wznowił postępowanie jedynie na podstawie jednej przesłanki, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., a następnie w decyzji odmawiającej uchylenia odniósł się tylko do tej przesłanki, pomijając pozostałe przywołane we wniosku. Organ odwoławczy zarzucił, że organ nie dokonał analizy, kiedy zaskarżona decyzja stała się ostateczna, nie wskazał i nie zbadał zaistnienia wszystkich przesłanek wznowieniowych, odnosząc się jedynie do przesłanki podmiotowej.

Można zatem już na etapie tej decyzji dostrzec zauważenie przez organ odwoławczy faktu, że organ I instancji nie rozpoznał całokształtu sprawy w granicach zakreślonych wnioskiem o wznowienie.

Decyzją z 14 sierpnia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta N. S. umorzył wznowione postępowanie, jako że stało się ono bezprzedmiotowe ze względu na to, że roboty budowlane zostały zakończone. Decyzją z 14 października 2019 r. znak [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie przed organem I instancji w sprawie wznowienia postępowania nie stało się bezprzedmiotowe wskutek zakończenia budowy przez inwestorów, a organ I instancji powinien był wydać stosowne orzeczenie z uwzględnieniem poprzedniej decyzji Wojewody wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. z 11 czerwca 2019 r.

Postanowieniem z 20 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta N. S., działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z 6 maja 2014 r. Organ skupił się wyłącznie na przesłance podmiotowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z 1 lipca 2020 r., znak [...] Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda przeanalizował zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy i doszedł do przekonania, że A. L. nie udowodnił w sposób wystarczający, że zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednakże Wojewoda wskazał, że postanowienie z 20 stycznia 2020 r. zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 i art. 145 k.p.a., co oznacza, że Prezydent Miasta N. S. odmówił wznowienia postępowania względem wszystkich 8 przesłanek zawartych w tym przepisie. Działanie to było błędne, bowiem wniosek o wznowienie postępowania opierał się na trzech przesłankach (art. 145 § 1 pkt 4, 5, i 6 k.p.a.), a po drugie, że w obrocie prawnym pozostaje postanowienie organu I instancji z 6 października 2016 r., którym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezydent Miasta N. S. wznowił postępowanie.

W ocenie Wojewody doszło do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostają dwa sprzeczne postanowienia względem art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., co jest niedopuszczalne. Skoro Prezydent Miasta N. S. uznał, że termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. nie został zachowany, to wobec wznowienia postępowania winien je umorzyć. Natomiast w kwestii dwóch pozostałych przesłanek wskazanych we wniosku, tj. art. 145 § 1 pkt 5 i 6 organ, po zbadaniu terminu określonego w art. 146 § 1 zobowiązany był wznowić bądź odmówić wznowienia postępowania i w podstawie prawnej wskazać wyłącznie przywołany wyżej przepis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17.11.2020r. sygn. akt II SA/Kr 1053/20 oddalił skargę. W zakresie niedotrzymania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie zgodził się z argumentacją organów. W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiodły z całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a., że nie zostało wykazane, by A. L. w dniu 6 września 2016 r. dowiedział się o wydanej decyzji. Przeprowadzone czynności dowodowe przez organ nie doprowadziły wprawdzie do ustalenia innej daty niż podał skarżący, ale doprowadziły do ustalenia, że o decyzji pozwalającej na budowę mógł wiedzieć wcześniej.

Natomiast Sąd ten zwrócił uwagę na sposób procedowania organu I instancji. Zdaniem Sądu wspomniane na wstępie postanowienie o wznowieniu dotyczyło całości postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego A. L.. Wniosek o wznowienie, choć oparty na różnych przesłankach inicjuje bowiem jedno postępowanie, nie zaś tyle postępowań, ile przywołanych podstaw wznowienia. Uwzględniając ten fakt, organ powinien uznać, że: po pierwsze, postępowanie z wniosku A. L. zostało wznowione, a zatem niedopuszczalna jest już odmowa wznowienia postępowania, po drugie, przesądzona została (na tle zgromadzonego materiału dowodowego) kwestia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, po trzecie, nie zostały przesądzone obie kwestie formalne wymagane dla wznowienia postępowania na podstawie pozostałych przesłanek – zachowania przez wnioskodawcę terminu 1 miesiąca od daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, oraz ustalenia, czy w tym postępowaniu powinien mu przysługiwać przymiot strony.

Tym samym wskazania dla organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia były częściowo wadliwe, jednak nie uzasadniały uchylenia postanowienia w całości ani w części. Na chwilę obecną orzeczenie powyższe nie jest prawomocne.

Efekt dotychczas zrelacjonowanego postępowania to sytuacja, gdy, na skutek uchylenia postanowienia o odmowie postępowania, w obrocie istniało postanowienie o wznowieniu postępowania, które winno być traktowane jako tyczące wszystkich zgłoszonych przesłanek.

W takim stanie sprawy zapadło postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z dnia 7 września 2020r. o odmowie wznowienia postępowania w zakresie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody z 23.11.2020r. znak [...] Orzeczenie to, wraz z postanowieniem organu I instancji zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 50/21.

Jednocześnie w tym samym dniu, co postanowienie o odmowie wznowienia odnośnie przesłanki z punktu 5 i 6, tj. 7.09.2020r., zapadła decyzja o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, z rozpatrzeniem sprawy w oparciu o punkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 10 listopada 2020r.

Jak widać z powyższego, organ I instancji konsekwentnie utrzymywał rozdział sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania na dwie (jedna co do punktu 4, a druga co do punktu 5 i 6). Wojewoda zaakceptował ten sposób procedowania w ostatniej odsłonie. Jednak tutejszy Sąd w sprawie II SA/Kr 1053/20 ocenił tę kwestię jednoznacznie negatywnie, wskazując, że przesłanki powinny być badane w jednym postępowaniu o wznowienie.. Uchylając następnie postanowienia w sprawie II SA/Kr 50/21, Sąd doprowadził do sytuacji, gdzie organ I instancji musi od początku badać kwestię istnienia przesłanek wznowienia co do punktu 5 i 6. Tym samym, nie można obecnie zaakceptować zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jako że ponownie umarzając postępowanie organ wypowiada się wyłącznie w przedmiocie pkt 4 (przesłanki podmiotowej).

Wobec tego przypomnieć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą o jakiej mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Zadaniem organu po wznowieniu postępowania jest zatem ustalenie, czy zaszła przesłanka wznowieniowa wskazywana przez stronę, oraz czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odmienna w zgodzie z dyspozycją art. 146 § 2 k.p.a. "Postępowanie o wznowieniu postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją wskazaną w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest więc, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b, a także ewentualne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu wyznacza więc art. 149 § 2 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia (...)" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r. IV SA/Po 1103/18, LEX nr 2628878).

Powyższe wypowiedzi podkreślają swoistą jednorodność postępowania o wznowienie, gdzie bada się istnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. Ta jednorodność przejawia się w tym, że w przypadku wniosku o wznowienie, inicjuje on jedno postępowanie, niezależnie od tego, ile wad z art. 145 § 1 k.p.a. wymienia, co wyraźnie podkreślił WSA w Krakowie w cytowanej już sprawie II SA/Kr 1053/20. Podobnie wypowiedział się tut. Sąd w wyroku z dnia 2 lipca 2019 r. II SA/Kr 522/19, LEX nr 2699590: "We wznowionym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać istnienie przyczyn wznowienia. Zważywszy na użycie przez ustawodawcę w art. 149 § 2 k.p.a. liczby mnogiej, przyjąć należy, że powinna być przy tym brana pod uwagę każda z nich". Chodzi tutaj oczywiście o branie pod uwagę przez organ każdej z nich w jednym postępowaniu. Zapobiega to, jak łatwo sobie wyobrazić, wielości rozstrzygnięć co do wznowienia w oparciu o ten sam wniosek, w szczególności mających przeciwny charakter.

Podobne wskazanie można wyczytać z wyroku NSA z dnia 12 października 2012 r. II OSK 1925/12 LEX nr 1233716: " 1. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

2. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego".

W świetle powyższego, w ocenie Sądu doszło do naruszenia przepisu art. 145 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Albowiem umorzono postępowanie w przedmiocie wznowienia z przyczyn podmiotowych w sytuacji, gdy całościowo należało orzec także o pozostałych przesłankach, z punktu 5 i 6, a zwłaszcza obecnie wobec wyroku WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 50/21. Tak więc jedynie uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, może doprowadzić do prawidłowego procedowania w sprawie. Spowoduje bowiem rozpoznanie w całym zakresie sprawy objętej wnioskiem o wznowienie.

Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Co się tyczy zarzutów skargi, skoncentrowanych rzecz jasna wokół problemu dotrzymania terminu do złożenia wniosku o wznowienie, to w ocenie Sądu nie powinny one być aktualnie przedmiotem rozważań. Sytuacja bowiem jest tego rodzaju, że naruszenie przepisów procesowych spowodowało uchylenie obu decyzji bez względu na to, jak Sąd w obecnym składzie oceniłby to zagadnienie. Na skutek uchylenia decyzji organy będą procedować ponownie, w granicach złożonego wniosku. Wypowiedź Sądu w kwestii meritum doprowadziłaby do związania wyrażonym poglądem organów, co w sytuacji, gdy aktualnie wiemy już, że sprawa rozpoznawana jest w tym postępowaniu tylko częściowo, nie powinno mieć miejsca.

W ocenie Sądu należy jedynie wskazać, że NSA w wyroku z dnia 26 maja 2020 r. II OSK 2153/19, LEX nr 3052217 zauważył: "W myśl § 2 art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dla oceny dochowania zakreślonego w cytowanym przepisie terminu istotna jest więc treść wniosku oraz powołana w nim przesłanka wznowienia. Jeżeli bowiem informacja zamieszczona na tablicy informacyjnej budowy nie zawierałaby wystarczających informacji o przedmiocie i rozstrzygnięciach poszczególnych wymienionych na niej decyzji, to nie sposób uznać, iż to właśnie data zapoznania się przez stronę z tablicą informacyjną budowy będzie wyznaczała początek biegu terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca jako podstawę swojego żądania powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym termin do wniesienia przez nią podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Przypomnieć zatem wypada, że - jak wskazuje się w orzecznictwie - zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Przy czym należy pamiętać, że chodzi o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Za wystarczające uznaje się, iż posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 2407/10; 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09; 6 maja 2009 r., II OSK 714/08; 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1662/97). Przy czym nie można pomijać, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem strony o pełnej treści decyzji.

Tym samym - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, zatem konieczne jest powzięcie przez stronę wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie kluczowe będzie zatem ustalenie, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji". Istotne jest też spostrzeżenie NSA poczynione w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. II OSK 2976/19, LEX nr 2825815: "Przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, a więc wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. Nie ma zaś żadnego znaczenia fakt, od kogo strona uzyskała powyższe informacje. Rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy.

Niewątpliwie trafnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy. Zaś w okolicznościach tej sprawy nie wykazano, aby wnioskodawca zapoznał się z treścią tablicy informującej m.in. o wydaniu decyzji z dnia (...), nie wykazano również kiedy to ewentualnie nastąpiło. Poza tym ważne jest również i to, na co Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że na spornej działce inwestor realizuje kilka inwestycji i w jednym momencie wywieszone były trzy tablice informacyjne.

Nadto właściwie uznano w zaskarżonym wyroku, że nie ma, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.".

Nadto należy pamiętać, że WSA w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1053/20 wypowiedział się już w kwestii dowiedzenia się o decyzji przez skarżącego. W uzasadnieniu wyroku wskazano: "W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiodły z całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a., że nie zostało wykazane, by skarżący A. L. w dniu 6 września 2016 r. dowiedział się o wydanej decyzji. Przeprowadzone czynności dowodowe przez organ nie doprowadziły wprawdzie do ustalenia innej daty niż podał skarżący, ale doprowadziły do ustalenia, że o decyzji pozwalającej na budowę mógł wiedzieć wcześniej". Tutejszy Sąd nie jest tym poglądem związany, w szczególności wobec faktu, że wyrok nie jest prawomocny. Niemniej jednak zajęcie stanowiska co do oceny tej samej okoliczności faktycznej, kluczowej dla oceny dopuszczalności powoływania się na przesłankę podmiotową, nie może pozostać niezauważone. Tym bardziej powoduje to, że Sąd obecnie nie wyrazi jednoznacznego poglądu w zakresie zarzutów skargi odnośnie tego zagadnienia. Należy przy tym zauważyć, że opisywana sytuacja pewnego zawikłania proceduralnego nie miałaby miejsca, gdyby organ I instancji procedował należycie (w zakresie całości wniosku).

Trzeba nadto podkreślić, że w sytuacji ponownego procedowania całości sprawy przez organy, w omawianej kwestii mogą pojawić się jeszcze inne, nowe okoliczności, a więc tym bardziej przesądzanie czegokolwiek w kwestii zachowania terminu jest niewłaściwe.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.