Uzasadnienie
Dom Pomocy Społecznej w Krakowie w dniu 12 stycznia 1994 r. wniósł skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego z dnia 23 listopada 1993 r. znak Kol. Odw. 658/93/Oś/1396/D utrzymującą w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 września 1993 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie umorzenia należności za wycinkę drzewa orzeczone decyzją z dnia 15.10.1991 r.
Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 283/94 zawiesił postępowanie w tej sprawie w na zgodny wniosek stron.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że podstawę zawieszenia stanowi art. 178 Kodeksu postępowania cywilnego i art. 211 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz że zawieszenie nastąpiło na zgodny wniosek stron.
Do dnia 26 czerwca 2009 r. strona skarżąca nie złożyła wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po wniesieniu przez stronę skarżącą skargi na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego z dnia 23 listopada 1993 r. znak Kol. Odw. 658/93/Oś/1396/D w przedmiocie umorzenia postępowania, Sąd na zgodny wniosek stron zawiesił postępowanie w sprawie.
Podstawą do zawieszenia postępowania był art. 178 K.p.c.
W związku z tym, że w tej sprawie skargę wniesiono w 1994 r., w pierwszej kolejności należy ustalić mające zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa. Skargę wniesiono w styczniu 1994 r., a wówczas treść regulacji dotyczącej wniesienia skargi zawierał Kodeks postępowania administracyjnego oraz w zakresie nieuregulowanym Kodeks postępowania cywilnego.
Zgodnie z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Sądu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 października 1995 r.), podlegają rozpoznaniu według przepisów dotychczasowych. Niewątpliwie w tej sprawie skarga została wniesiona przed dniem 1.10.1995 r. Tym niemniej sprawa ta nie została rozpoznana do dnia 1.01.2004 r., kiedy weszła w życie nowa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tej zasady nie stosuje się do wpisu i innych kosztów sądowych.
Tym samym skoro w tej sprawie skargę niewątpliwie wniesiono przed dniem 1 stycznia 2005 r. i do tej daty nie zakończyło się ono ostatecznym rozstrzygnięciem sadowym, to należy stosować przepisy obowiązujące po dacie 1 stycznia 2004 r.
Podstawą do zawieszenia postępowania był wprawdzie art. 178 K.p.c., ale taka samą regulację zawiera obecnie art. 126 P.p.s.a.
Stosownie do treści art. 130 § 1 P.p.s.a. sąd umarza postępowanie zawieszone w związku ze zgodnym wnioskiem strony, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Taki samo przepis obowiązywał w 1994 r. i był nim art. 182 § 1 K.p.c., zgodnie z którym, sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron nie został zgłoszony w ciągu lat trzech od daty postanowienia o zawieszeniu.
Tym samym należy stwierdzić, że w tej sprawie 3 letni termin liczony od daty wydania postanowienia o zawieszeniu (13 kwietnia 1995 r.) upłynął już z dniem 13.04.1998 r., a tym samym nie ma żadnych podstaw do dalszego prowadzenia postępowania.
Umorzenie postępowania oznacza również brak możliwości merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji. Jest to więc sytuacja wskazująca na bezprzedmiotowość postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 130 § 1 w związku z art. 126 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.